NONE

A Still-Life Painting Exhibition: In The Presence of Things

2012-01-01T20:42:00.005+02:00

In Museu Calouste Gulbenkian, there was a still-life painting exhibition titled "In The Presence of Things" between 21 October 2011 and 8 January 2012. The exhibition is the second (and last) part of an exhibition series, and presents works of 19th century painters such as Monet, Cézanne, Van Gogh and Gauguin as well as 20th century works by Picasso, Braque, Matisse, Magritte and Dali.

Below are my favorites from this amazingly inspiring exhibition.

Henri Fantin-Latour - La Table Garnie (1866)

Vincent Van Gogh - Blossoming Chestnut Branches (1890)

René Magritte - The Portrait (1935)

Facebook'tan Önce Son Çıkış - Personal Facebook Phase-Out

2011-12-26T01:47:00.002+02:00

Facebook'tan Önce Son Çıkış bilgilendirme notu 2

(scroll down for English)

Daha önce de duyurduğum üzere, Facebook hesabımı kademeli olarak kapatıyorum. Benden haber almakla ilgileniyorsanız, kişisel blogumu eposta ile takip etmek isteyebilirsiniz.

Şimdiye kadar şu aşamaları tamamladım:

* Facebook sohbette çevrimiçi olmamak

* herhangi bir şey paylaşmamak ve paylaşılanlara yorum yapmamak

* Facebook profilimi büyük ölçüde devre dışı bırakmak

Hedeflerimden bazılarını henüz sadece yarılamış durumdayım:

* arkadaşlarımla eposta bağlantıları inşa ederek Facebook dışında temasta kalmak

* profilime bir süre hiç girmemek

Hesabımı tamamen kapatma kararımdan caydım, çünkü takip etmek istediğim çeşitli etkinliklerle ilgili bilgilere sadece Facebook üzerinden ulaşabildiğimi fark ettim.

Eğer henüz size eposta ile ulaşmadıysam, hayatımı kolaylaştırmak adına bana bir eposta yollarsanız çok sevinirim.

sevgiyle,

Personal Facebook Phase-Out notice 2

As I previously announced, I am phasing out my Facebook account. If you are interested in hearing from me, you might want to follow my personal blog by email notifications.

Until now, I accomplished the following steps:

* not being online on Facebook chat

* not posting anything and not commenting on any posts

* deleting most of my personal information in my profile

Some of the steps are still in progress:

* reestablishing email contacts with friends to keep in touch outside the realm of Facebook

* not to login to my profile for some time

I changed my mind about putting my account on suspension, because I realized that there are some events that are announced only on Facebook.

If I did not reach you by email yet, you can help me by sending a short email.

best of bests,

What is a conversation?

2011-12-07T16:02:00.002+02:00

111207

This is not a conversation:

I must – I have to – I should – I want to – I should – (okay) – I should demand – I should ask – I should tell – (no) – you should tell – you have to tell – (no no) – I want you to tell – I need you to tell – to say – to explain – I need you to explain – we – we – we – we have to talk – it would be nice – (good) – it would be nice – it would be great if we – it would be great if you could – it would be great if we could – (very good) – it would be great if we could talk about – about – about... – (damn) – it would be great if we could talk about how... you – …about how we... will – (where was I) – it would be nice – great – it would be great if we could talk about how we will – how you think we could – we would – (very good) – it would be great if we could talk about how you think we would – (damn, I give up).

This is a conversation:

+ What are you thinking about?

- Nothing.

Fall back ! Retreat !

2011-12-05T03:51:00.000+02:00

111205

Fall back ! Retreat !

A bed in the middle of the stage. Woman lying on the bed, eyes wide open. Man enters, walks slowly towards her, halts at a distance of three meters, never approaches any closer during the act.

- Am I interrupting?

+ Yes.

- May I continue?

+ For sure.

- (Cheerful.) So, what have you being doing?

+ (Bored.) I'm in the middle of something here.

- Nice, let's talk about what you are in the middle of.

+ Okay, you know what, you tell me things and I mind my own business.

- But will you listen?

+ To what?

- To what I will tell.

+ That's none of my business, is it?

- Irresistible logic. (Short silence.) Should I start?

+ To what?

- Telling stuff.

+ I don't mind.

Long silence.

+ (Notices him.) Ah, you're still here. Are you finished?

- More or less.

+ Oh, is there more?

- No, there is less.

+ Very well. Where were we?

- You were supposed to tell me how you have been doing.

+ Was I?

- We could assume that.

+ But we could assume a lot of things.

- That's so not true.

+ (Bored.) Would you rather go, or stay here?

- (Hesitates, sighs.) That's a very clever way to put it. (Sits down, sighs again, gets up, hesitates, sits down, sighs.)

Curtain.

Dinin en kısa ve öz tanımı

2011-11-29T03:07:00.003+02:00

Her konuda uzman doktor Nihat Doğan, TV8'de Okan Bayülgen'in Kral Çıplak programına katılmış. Konuk izleyicilerden biri, neden kendisinden "biz" diye bahsettiğini sormuş. Nihat Doğan, "Allah da kendinden 'biz' diye bahsediyor." şeklinde cevap vermiş.

Radikal gazetesi internet sitesinde bu haberi eğlence kategorisine aldı ve ana sayfada yayınladı. Haberin bağlantısının verildiği görselde Nihat Doğan'ın sıradan pozlarından biri var ve "Nihat Doğan işi büyüttü!" yazıyor.

Din tam olarak budur, ne fazla ne eksik. Müthiş bir özet.

Not: Bu kısa nottaki her bir cümle ile ilgili saatlerce sohbet edilebileceğini fark ettim yazdıktan sonra.

How not to have sex

2011-11-07T01:36:00.004+02:00

111106

How not to have sex

Start.

“What does she want? What was the message of that touch? Am I being pushy? Should I continue? Should I not continue? Should I stop? Give a small break? What should I do? How should I do it? When? Is this okay? Am I too fast? Am I too slow? Wait; am I capable of understanding her reactions? Am I overreading her reactions? What did she mean by this? Did she mean anything? Does she mean anything? What do I want? Does it accord with what she wants? What does she want? Am I misinterpreting things? Is she okay? - “How do you feel?” - Damn it. Do I look ridiculous? How do I look? Am I too fat? Am I too thin? This is irrelevant. Concentrate. But on what? What does she expect me to do? What did she expect me to do? Am I being satisfactory? Should I slow down? Do I feel okay? Am I going to regret any of this? Am I being consistent with myself? How am I going to feel about this? How do I feel right now? Does she have any preferences? How can I get to know about it? Should I ask? When should I ask? How to ask? Maybe it's better to ask later? But later can be too late. Am I disappointing her? Am I disappointing myself? This is most certainly not how I imagined it. How did I imagine it? I didn't imagine myself overthinking, that's a fact. So, shouldn't I think? How much of this nonsense does she realize? What would she think? Would she empathize? Could she empathize with such ineptness? What would she like? What does she like? What does she want? Does she like this? Do I look too nervous? Am I too nervous? What should I do next?”

Halt.

“For sure, I will regret this.”

Rewind. Repeat.

(to be improvised with particularised acts and feelings)

Interactions

2011-11-05T06:08:00.001+02:00

111105

Interactions

To the public: In order to avoid any misunderstanding, I wish to announce that I do not appear in this picture. It is the first serious drama written and directed by myself.¹

Empty stage. Woman sitting on the floor, in the middle. Man enters left, approaches the woman, stops in front of her. She does not notice. Silence. Man walks to the right; about to exit, stops and turns back.

+ Is there anything I can do?

* (As if realized his existence long ago.) Well, not much, but you could try.

+ Tell me.

* Do not hesitate to improvise.

+ Is that it?

* No.

+ So?

* I guess there isn't anything you can do.

+ I really wanted to make a change.

* Maybe next time.

+ Which next time?

* Well, in general.

+ (Confused.) I'm not following.

* Exactly!

+ Is there anything you can do?

* Well, not much, but I could try.

+ Would you?

* Maybe next time.

+ This is becoming significantly disturbing.

* Which?

+ In general.

* I see.

Silence. Man reluctantly approaches the woman.

+ For as long as I've known myself, …

* Some fifteen minutes, that is?

+ Does it matter?

* Not much.

+ May I continue?

* You could try.

+ What was I saying?

* Exactly!

Silence. Man walks towards the woman. They look at each other. Long silence.

+ Is there a way out?

* (Surprised) Is there a way in?

+ Not that I am aware of.

* There you are.

+ I am about to give up.

Silence. Man leaves, re-enters, walks to the other side of the stage, leaves, re-enters, stops in front of the woman. She does not notice.

+ Is there anything I can do?

Curtain.

1 A Woman of Paris by Charles Chaplin. Chaplin's personal preface in the beginning of the movie.

Facebook'tan Önce Son Çıkış - Personal Facebook Phase-Out

2011-11-04T21:08:00.003+02:00

Facebook'tan Önce Son Çıkış bilgilendirme notu 1

(scroll down for English)

Facebook hesabımı kademeli olarak kapatmaya karar verdim. Kişisel blogumu daha yoğun olarak kullanacağım; benden haber almakla ilgileniyorsanız blogu eposta ile takip etmek isteyebilirsiniz.

Facebook'ta çok fazla zaman harcadığımı fark ettim. O yüzden sırayla şu adımları atmayı düşünüyorum:

* Facebook sohbette çevrimiçi olmamak

* herhangi bir şey paylaşmamak ve paylaşılanlara yorum yapmamak

* arkadaşlarımla eposta bağlantıları inşa ederek Facebook dışında temasta kalmak

* profilime bir süre hiç girmemek

* profilimi geçici olarak kapatmak

İçinizden gelen ilk fırsatta bana eposta ile ulaşırsanız çok sevinirim.

sevgiyle,

Personal Facebook Phase-Out notice 1

I decided to phase out my Facebook account. I will use my personal blog more frequently; if you are interested in hearing from me, you might want to follow by email notifications.

I realized I am wasting too much of my valuable time on Facebook. Therefore, I consider taking the following steps:

* not being online on Facebook chat

* not posting anything and not commenting on any posts

* reestablishing email contacts with friends to keep in touch outside the realm of Facebook

* not to login to my profile for some time

* put my account on suspension

I kindly urge you to contact me by email whenever you feel like it.

best of bests,

"Sinifsal birlik ve beraberlige en cok muhtac oldugumuz su gunlerde..."

2011-07-24T18:03:00.006+03:00

“Sınıfsal birlik ve beraberliğe en çok muhtaç olduğumuz şu günlerde...” ya da Kalkınanların adaleti altında kalmaya direnenlere methiye

100724

İmamın Ordusu kitabını yazarken, dokunduğu için yakılan Ahmet Şık 4,5 aydır; KCK Adana sorumlusu olduğu iddiasıyla tutuklanıp halen ifadesi dahi alınmayan Seyithan Akyüz 20 aydır; Devrimci Karargah üyeliğinden tutuklanan, Bilim ve Gelecek dergisi editörü O. Baha Okar 11 aydır; Ozan Yayıncılık'ta bulunmak deliline dayanarak “terör örgütü üyeliği” gerekçesiyle tutuklanan Cihan Gün 7 aydır; Ergenekon terör örgütü üyeliğinden tutuklanıp halen iddianamesi hazırlanmamış olan Odatv imtiyaz sahibi Soner Yalçın 5,5 aydır içerideler.

Bu kişilerin ortak özellikleri nedir, diye düşününce elbette ilk akla gelen AKP politikaları aleyhinde yayıncılık yapmış olmaları. Ancak ben şimdi başka bir ortak özelliklerine dikkat çekmek istiyorum: Abi-adamlar-çalışıyor özelliklerine.

Bugün, 39 tutuklu gazeteci, Türkiye Gazeteciler Sendikası öncülüğünde Tutuklu Gazete'yi çıkardılar. Tutuklu Gazete, Birgün ve Evrensel gazeteleriyle ücretsiz olarak dağıtıldı. F Tipi Cezaevi'ne koysan gene inatla gazetecilik yapan insanlardan bahsediyoruz burada. Cemaatçilerle ilgili yıllardır söylenegelen konformist “Abi adamlar çalışıyor yani sonuçta” ezberini bozmak için bundan iyi zaman olamaz.

Öncelikle; “adamlar” çalışıyor da bize mi çalışıyor? Çılgın Proje'den nükleer santrale, duble yollardan YGS şifrelerine kadar; termik santral projelerinden kadına yönelik şiddetteki astronomik artışa, Metin Lokumcu'nun öldürülmesinden genetiği değiştirilmiş gıdalara verilen izne kadar; adamlar çalışıyor, evet. Adamlar çalışıyor. On binlerce öğretmen atama beklerken, AKP kurmayları dönecek köşe arıyor. Ekonomi kalkınıyor; bir bizler kalkınamıyoruz mübarek.

Dahası, asıl bizler çalışıyoruz. Barış Pehlivan Tutuklu Gazete için kendiyle yaptığı röportajında anlatıyor işte, eşiyle haftada 45 dakika görüştüğünü. Şimdi bu aynı kişi, gazete çıkarıyor: Abi, sanki bu “adamlar” da çalışıyor.

Ha, bizim bu gazeteyi ücretsiz olarak devlet dairelerine ve esnafa dağıtacak paramız yok. Bizim kimseye sınav şifreleri vermeye de niyetimiz yok. Biz değiliz Mustafa Balbay'dan Hatip Dicle'ye kadar, milletvekillerini meclise dahi sokmayan.

Bizler, birbiriyle kavgalı veya en azından anlaşmazlıkları olan, bu ülkenin ilericileri, demokratları, sosyalistleri, devrimcileriyiz. Biz çalışıyoruz. Daha iyi bir dünya için çalışıyoruz elimizden geldiğince. Hem de oldukça zor koşullar altında çalışıyoruz farkındaysanız.

Bu “Abi adamlar çalışıyor” söylencesinin ardından gelen “Yiğidi öldür hakkını yeme” atasözü de eşit derecede konformist. Ne ala memleket! Yiğit olan biziz; biber gazından satırına, otel yangınından işkence odasına, öldürülen biziz; üstelik tüm bunlardan sonra hakkı yenen yine biziz. Nasıl olacak da olacak, aklıma yatmıyor bir türlü.

Yok öyle yağma! Asıl bizim “adamlar” çalışıyor; çalışıyoruz. Hamdiye Çiftçi, Tutuklu Gazete'deki yazısını “Gelin hep beraber bu karanlıkları aydınlatalım. Bu ateş bizi yaktığı gibi sizleri de yakmadan.” diyerek bitirmiş. Ya bizim çalışan “adamlar”a omuz verilecek, el verilecek, yürek verilecek; ya diğer çalışan “adamlar”ın dünyası hepimizi yutacak. “Şakayı bırak... İyice örgütlenmiş ve her şeye kararlı kimseler karşısında bulunuyoruz...” diyordu bir kovboy, Express dergisinin 118. sayısının kapağında. Ben de daha fazlasını söylemiyorum zaten: Bunun karşısında durmak için, şakayı bırakmak gerekiyor, örgütlenmek gerekiyor, kararlılık gerekiyor.

Harikalar Diyarina

2011-06-06T02:23:00.001+03:00

110606

Harikalar Diyarına

Kral, “Okuyun şiiri!” dedi. Beyaz Tavşan gözlüğünü taktı. “Neresinden başlayayım, efendimiz?” diye sordu. “Başından başla,” dedi Kral olanca ciddiliğiyle. “Sonuna gelinceye kadar okumayı sürdür, sona gelince dur.”

Rüyamda böcekler görüyorum. Uyanmak da işleri hiç kolaylaştırmıyor. Kendi hayalleri içerisinde boğulmak da marifet sayılabilir. Kimi kandırıyorum? Belki yeterince uğraşırsam kendimi kandırabilirim ama uğraşamıyorum yoruluyorum bıkıyorum gözüm başka konulara kayıyor biraz tatlı yiyorum tüm sorunları ve bizzat kendimi kısa devre yapıyorum.

Kral, “Hiçbir anlamı yoksa dünya kadar zahmetten kurtulduk demektir,” dedi. “Anlarsınız ya, anlam bulmaya çalışmamıza gerek kalmıyor artık.”

Belki yeterince uğraşırsam kendimi kandırabilirim ama derdim kendimi değil kendim dışındaki herkesi kandırmak olduğundan lafı dolandırmanın manası yok. “Sözün bittiği yer”deki rezaleti görmek için resim galerisini ziyaret edin. Ya da yorulun artık bu saçmalığı okumaktan.

Mart Tavşanı ona dönerek, “Daha çay al, lütfen,” dedi, büyük bir candanlıkla. Alis gücenik sesle, “Henüz hiçbir şey yeyip içmediğime göre dahasını alamam ki!” dedi. “Daha azını, demek istiyorsun,” dedi Şapkacı. “Çünkü hiçten daha çoğunu almak çok kolaydır.”

Derdim kendimi değil herkesi kandırmak olduğundan, arananözlenenbeklenenarzulanansevilenözlenenciddiyealınanistenenmerakedilenözlenen biri olmak istediğimi doğrudan söylemeyi seçmeliyim. Ancak bu şekilde, ancak abartılı, süslü püslü, botokslu bir dürüstlükle karıştırabilirim kafalarını.

“Öyle,” dedi Düşes. “Bundan alınacak ders de şu: Ah, sevgidir, sevgidir dünyayı döndüren!” Alis alçak sesle, “Birisi bana dediydi ki, dünyayı döndüren, herkesin kendi işine bakmasıymış,” dedi. Düşes, “Eh, ne yapalım, zaten ikisi de aşağı yukarı aynı anlama gelir,” diye yanıtladı.

Abartılı, süslü püslü, botokslu bir dürüstlükle hepsini aldattığımı varsaysak bile, nasıl olup da istediklerimi yapmalarını ve hatta istediklerimi yapmayı istemelerini sağlayacağımı bilemiyorum. Zaten işin püf noktası burası, zarafetten yoksun bir oyuncu ancak buraya kadar gelebiliyor yarım yamalak taktiklerle. Gerisi yetenekli olanlara kalmış; doğal olarak seçilmeyen, elenir doğal olarak.

“Büyüseydi çok çirkin bir çocuk olurdu,” dedi kendi kendine, “oysa domuz olarak pekala yakışıklı sayılır bence.”

“Freedom from Expression” as the Part of Daily Routine in Turkey - joint with Volkan Yilmaz

2011-04-04T22:59:00.003+03:00

110404

published in Bianet – News in English

“Freedom from Expression” as the Part of Daily Routine in Turkey

Volkan Yılmaz (University of Leeds) and Sinan Eden (Boğaziçi University)

In his commentary published in the Guardian, Cengiz Çandar has recently accused of Western media by pursuing a dubious agenda against the AKP government in portraying the current developments in Turkey as signs of the rise of a police state. With respect to the arrests of four journalists working for Oda TV, Çandar emphasised that they were not arrested due to their journalistic activities or their opinions. They were arrested rather because “they are suspected of being part of a plot to topple the civilian government.”^ⁱ He declared to the Western world even without a word of caution: “freedom of speech is part of the daily routine in Turkey.”

Çandar was not alone in his views. From the English-speaking media on Turkey, in his column in Today’s Zaman, Etyen Mahçupyan suggested that press in Turkey has always welcomed military interventions into democratic processes and concluded from there: “it is not freedom of the press that matters here. What matters for them is, for example, to create a psychological atmosphere in which the government can be accused of establishing a repressive regime ahead of the approaching elections.”^ⁱⁱ Here it is important to note that the Prime Minister Erdoğan agrees with both of these respected columnists with respect to their views about the arrest of journalists.^ⁱⁱⁱ

Being a pro-government columnist is not a shameful act in itself. Nevertheless, it hardly ensures that one is an ardent human-rights supporter or democrat. What seems to us quite daunting in Çandar’s and Mahçupyan’s commentaries has been their commitment to discredit any criticism against the apparent violations of freedom of expression by accusing them of being a part of a hypothetical political alliance supporting a planned military coup against the AKP government.

Let’s have a quick look at what happened to journalists lately. Mustafa Balbay, a columnist in the daily newspaper Cumhuriyet, is under arrest since July 2008 due to the Ergenekon investigation: two and a half years in jail without being proven guilty. Pioneering human rights journalist, Ahmet Şık and the World Press Freedom Hero in 2010, Nedim Şener were also arrested by the police again because of their alleged affiliation with Ergenekon investigation. The arrests of Şık and Şener were followed by police raids to liberal daily Radikal newspaper and Ithaki Publishing House. During these raids, police officers deleted Ahmet Şık’s unpublished book draft “The Imam’s Army”. Guess what: The book relies upon a comprehensive research on the organisation of Gülen movement within state institutions, makes note of scandalous impacts of these organisations and questions the widespread portrayal of the Gülen movement simply as a civil society.

Freedom of expression has never been included certain forms of speech with peculiar contents in this country. This is already obvious for human rights activists, leftists and democrats. In addition, given the outrageous arrests of journalists that have been happening during the last couple of months, the situation has become much more acute. In response to Çandar's claim that freedom of speech is the daily routine in Turkey and Mahçupyan’s assertion that disregards any concern about current violations of freedom of expression, we suggest an alternative look and argue that freedom from expression has always been an integral part of our daily lives and seems to become much more so in near future.

i http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/mar/28/turkey-freedom-speech-turkish-government

ii http://www.sundayszaman.com/sunday/columnistDetail_getNewsById.action?newsId=239176&columnistId=1

iii http://www.patronlardunyasi.com/haber/Erdogan-Odatv-nin-tutuklanma-gerekcesini-acikladi/99689

One can always state the incorrect in a politically correct way.

2011-03-10T14:33:00.001+02:00

110310

One can always state the incorrect in a politically correct way.

A small street at night. Foggy. The street is empty. Nothing except the digestive sounds of the city.

+ Enters from the left. (bored) I am heavily uninterested in how you feel.

- Enters following. (surprised) I thought you felt the same way.

+ Halts. (does not understand) What do you mean?

- Keeps walking. I thought you felt the same way.

+ That you are uninterested in how I feel?

- Halts. No, no. That your being uninterested is invalid as you already feel the same way as I do.

+ And you thought this could be the case?

- (exhausted) Hope is for free..

+ You never learn, do you?

- I learn, but then I forget.

+ No, you don't. You just pretend to forget.

- This is all I can.

+ Forgetting?

- (impatient) Pretending!

+ I can understand that.

(Silence.) They approach each other.

+ There is a bold enough line separating courtship from molestation, but apparently you don't have it.

- That's the idea. Let's insult each other.

+ You believe there is a recipe for everything, don't you?

- No.

+ But you act that way.

- I believe that for everything there is a recipe.

+ I thought you stopped being mathematical for a change.

- I am against changes.

+ No, you are simply unable of changing.

- It comes to the same thing.

(Long silence.)

- You think we will ever achieve honesty?

+ You like it when I insult you, don't you?

- That wasn't the question.

+ Indeed it was.

- Thinks. Hesitates. Maybe..

+ There must be a way out of this.

- Out of what?

+ Your desperateness.

- Can you cure me?

+ You are incurable.

- But you talked about a way out of this.

+ A way for me to escape.

- You could just walk away.

+ True! Leaves from the right.

- That was rather unoriginal... Leaves from the left.

Naturmort

2011-02-01T13:27:00.001+02:00

110127

Natürmort

İtina ile hayatlarda boşluk doldurulur. Herkesin birbirine sıva muamelesi gösterdiği bir toplumsal form sadece sağlıklı ve gerçek olmakla kalmaz, aynı zamanda ilişkilerde asayişi de sağlar.

Kullan-at ürünlerin ekonomik verimliliği ve ucuzluğu malum. Kimsenin fazlasına kafa yormasına gerek yok. Zamanı dolan oyuncu sahneyi terk etmek zorunda. Rolsüz oyuncu olmaz. Nasıl ki önceden oyuncusuz rol olamamışsa aynen öyle.

Bu bir şaka değil, bir dertlenme değil, bir yakınma değil. Her şey açık, her şey net, her şey bir varoluşsal mızmızlanmanın iması.

Her yalan gizlenebilir, her yanlış örtbas edilebilir. Bunu anlamak için ne dehaya, ne de mastürbasyona gerek var.

Değişen bir şey yok. Değişmeyen şeylerde zaten sorun. Şaşılacak bir şey olmaması da dahil, şaşılacak bir şey yok. Basit bir “Mesela...” esprisinin başı ile sonu arasındaki süre yanıltıcı derecede uzun sürdüyse bunda esprinin suçu yok.

Cadı avları, cadı ilan edilenlerin aslında cadı olmadıkları anlaşıldığı için bitmemiştir.

Ikiyuzlulugun iki yuzu

2011-02-01T13:26:00.001+02:00

110126

İkiyüzlülüğün iki yüzü

Pretend

İstisnai zamanlar; işlerin yolunda gittiği, hayatın manifestolaştığı. Böyle zamanların başlarında, keyfini çıkarmak için suni bir çabaya girerdi; mantık buna zorlardı: çok seyrek denk gelecek bir fırsatta anı yaşamanın kime ne zararı olabilirdi; geniş hacimlerde, genleşmek yerine zorlama bir özkütle sübvansiyonunun kime faydası olabilirdi? Yaşamfobik görünmemek için, hayalleriyle gerçek dünya arasında bir bağıntı varsayardı: Nihayetinde; karamsarlığın yeterince gerekli olmadığı durumlar olabilirdi belki.

Ama bu kontrol edilemez bir ukalalık patlamasına ve özgüven enflasyonuna sebep olurdu. Aşırı özgüven üretimi aşırı ukalalık istihdam edilmesine yol açar; özgüven piyasasındaki hızlı borçlanma, gelmekte olan krizin alarmını verirdi. Ama dedik ya; tutunamayan dizginlerinden özgürleştirildiği anda, gölgesiyle ilgili ahkam kesemediği ağacı keserdi.

Existent

Ve tabii ki her istatistiksel şakanın bir sonu olurdu. Bu son, filmlerdeki gibi olmazdı ve tam da bu yüzden filmlerdeki gibi olurdu: Gerçeklik hiçbir biçimde değişikliğe uğramadan, hiç kimse (ama hiç kimse) tutumunu veya düşüncesini değiştirmeden; sadece olayların doğal gelişimi dahilinde, her şey üst alt olurdu.

Tam da filmlerdeki gibi, çünkü filmlerin sonu başından bellidir. Tam da filmlerdeki gibi, çünkü filmlerin sonunu izleyiciler dışında herkes tüm detayıyla bilmektedir, filmlerin sonu sadece izleyici için sürprizdir.

Gözlenen gözlemci için durum daha karmaşıktır tabii ki. Saatlerce tepetaklak durmuş birinin yeniden ayaklarının üzerine basmasıdır onun başına gelen. Gerçek dünyadaki gerçek insanlar gerçek davranışlar sergilemeye devam ederler. Dünya tersine dönmüştür bir kez daha.

Her şey doğal akışında görünürdü öte yandan. Gözlenen gözlemcinin baş dönmesi, durumu idrak etmesine engel olurdu. Taşlar yerine otururdu, o ise taş kafalılığına sövmesine rağmen oturamaz, oradan oraya koşturur dururdu.

Bozuntuya vermemeye çalışırdı: Aslında tüm bunların böyle olacağını önceden bildiğini anlatırdı herkese, kendiyle ilgili tahlillere girişirdi, bu tahlillerle ilgili yazılar yazardı. Böylece döngü tamamlanırdı. Hataların diyeti verilir, hayaller gerçek dünya tanrısına kurban edilir, üretkenliğin yerini saldırganlık ve kin alır, ve saldırganlık ve kinden üretkenlik devşirilirdi.

Gecekondu mahallesinde yasayip fildişi kulelerinde yasamakla itham edilmek ya da Orgutlu mucadeleye davet

2011-01-19T17:14:00.002+02:00

110118

Gecekondu mahallesinde yaşayıp fildişi kulelerinde yaşamakla itham edilmek ya da Örgütlü mücadeleye davet

Amma iş! Öğrenciyle konuşuyorsun “İşçilerde hareketlilik yok” diyor; işçi artık sanayi sektörünün emek piyasasındaki payının küçüldüğünden dem vurup pası memura atıyor; memurun tuzu kuru, işsizlerden ve güvencesiz çalışanlardan eylem bekliyormuş; güvencesiz çalışanların işi başından aşkın “Eskiden böyle miydi, öğrenci hareketleri vardı her yerde.” diyor. Gençler yaşlılar olmadan kendine güvenip politika üretmiyor, yaşlılar -sanki Demirel'i, Özal'ı, Erdoğan'ı gençler yumurtlamışlar- gençleri apolitik olmakla suçluyor. Devrimci durum olduğunda babam da devrimci olur. Ama devrimci durum da mantar gibi bitmez öyle kendiliğinden ağaç diplerinde.

Başka bir dünya mümkün tabii ki, ama aslında başka birçok dünya mümkün. Önemli olan bizim hangisine oynadığımız.

Halk evden işe işten eve koşturup duruyor. Halk onların dediklerine kanıyor. Halk eylemsizleşiyor. Halk muhafazakarlaşıyor. Doğrudur herhalde, ama, kimdir bu halk? Halk tüm bu sayılanlarsa biz kimiz, burjuvazi mi? Samimiyetimle söylüyorum, benim holdingim de yok, fabrikam da.. Bandı geri sarın: halk biz değilsek bile, biz halkız. Proletarya, üretim araçlarına sahip olmayan toplumsal sınıftır. Ve yalnızca bu yüzdendir ki, kimse kimseye devretmesin görevini, saray önünde bekçilik etmiyoruz burada. 80'lerde solcular arasındaki “Burjuvazi kaçmıyor, devrim kaçmıyor, aceleye gerek yok, yavaş yavaş düşüne düşüne gidelim.” esprisinin modası geçti küresel iklim değişimiyle beraber. Şimdi elimizi çabuk tutma zamanıdır.

Ortada epi topu bir dünya var değiştirilecek. İşimiz o kadar da çok değil yani.

Demem o ki; gelin bu işi beraber tatlıya bağlayalım. Ya da gelmeyin, daha iyi bir fikriniz varsa kendi yolunuzu çizin, mutlaka kesişecek yollarımız bugün yarın. Demem o ki; devrim birimizden birimizin haklı olduğu ortaya çıkınca değil, bizler devrimi hakikaten yaptığımızda gerçekleşecek.

Dershanede çözdüğü kadar işçi probleminin binde birini dershane dışında da çözmeye hevesli kimse kalmadı mı? Benden size teminat, dershanelerdekinden de sık deneme sınavı yapacağız beraber.

Tabiat Kanunu tasarisi: Tabiat kanunlariyla ulke yonetmek

2010-11-01T22:32:00.005+02:00

101101

Tabiat Kanunu tasarısı: Tabiat kanunlarıyla ülke yönetmek

AKP'nin sunduğu ismiyle “Tabiat ve Biyolojik Çeşitliliği Koruma Kanunu” tasarısı, benim bu yazı boyunca anacağım ismiyle “Tabiat Kanunu” tasarısı; muhaliflere, politika tarzı konusundaki tüm görüşlerini baştan düşünmeleri için çok uyarıcı bir anlam ihtiva ediyor.

Birkaç yıl geriden itibaren, Türkiye gündemini meşgul eden bazı olayları hatırlayalım. Sonra neden bu tasarıya "Tabiat Kanunu" dediğim daha iyi anlaşılacaktır.

Anayasa değişikliği referandumu rezaleti; ya da "Halka sorduk 3 popüler cevap arıyoruz"

Referandum sonucuyla ilgili sol cenahtaki mahcubiyeti anlamakta zorlanıyorum. Referandum, bizim zaferimizdir: Evet %41.9 ; Hayır %30.3 ; Boykot/Katılmayan %26.3. Dikkat edelim, toplumun sadece %42'sinin, mutlak azınlığın onayıyla anayasa değiştirildi. Bu, Türkiye'de bile daha önceden gerçekleşmemiş bir rezalet. Dahası var: Bu oran, anayasa değişikliğine TBMM'deki desteğin bile altında.

Sözde, parlamentoda çözemediler, yeterli çoğunluğu sağlayamadılar, "halka" sordular. E halk meclisin bile altında bir destek sundu. Azınlığın desteğiyle anayasa değiştirildi, kimse bunu ilginç dahi bulmadı.

Ergenekon, KCK, Devrimci Karargah; ya da "Size uygun şu modellerimiz var"

Bambaşka politik iddialara sahip insanlar öznesi bu soruşturmaların. Ama işleyişteki muhteşem uyumu gözden kaçırmayalım. Asılsız ispatsız kanıtsız iddialar, bu iddialara dayanarak tutuklamalar, neyle nasıl suçlandığını dahi bilmeyen sanıklar, binlerce sayfalık iddianamelerin altında hapiste geçen aylar, yıllar...

Hukuk bitmiştir. Keyfiyet devri, astığım astık kestiğim kestik devri başlamıştır.

Bunu anlayabiliyor musunuz, hissedebiliyor musunuz? Bu gece birileri sizin evinizi basabilir, sadece bu yazıyı okuduğunuz için sizi iki sene gözaltında tutabilir; ardından da yüzlerce sayfalık bir iddianamede, bilgisayarınızdaki şarkıların isimlerinden pantolonunuzun rengine kadar envai çeşit kanıtla karşı karşıya kalabilirsiniz.

Tabiat Kanunu ya da "Doğa kanunlarıyla ülke yönetmek"

AKP'nin yeni yumurtası Tabiat Kanunu der ki, geçmişte doğal sit alanı ilan edilmiş alanların statülerini iptal ediyoruz, doğal sit ilan etme yetkisini de Çevre ve Orman Bakanlığı'na veriyoruz.

Yani der ki, geçmişin hukuku bizi bağlamaz, buralar böyle komple bizimdir, dilediğimiz gibi at koştururuz. Yani der ki; hukuk biziz, biz ne dersek o olur, siz bir kenara çekilin şöyle oturun uslu uslu oynayın bakayım.

Talanı gözünüzün önüne getirebiliyor musunuz? Abartılı bir benzetme olarak, evinize girip saksınızdaki çiçeği "buradan boğaz köprüsü/sahil yolu geçecek" diye kesen devlet memurları hayal edesim geliyor, hükümetin aklına girmekten korkuyorum.

Hukuksuzluk tek geçer akçe oldu ya da "Para para para..."

Daha önceden fark edenler vardır, ama altını çizmekte fayda var: Hukuk bitmiştir. Hukuk mücadelesi, arkadaşlar arasında yapılacak bir şakaya dönüşmüştür.

Burjuvazi hükümetleri, hiçbir zaman bu kadar azgınlaşmamıştı. Yani, burjuvazinin azacağı varsa darbe falan bir şeyler ayarlar, yolunu bulur. Ama bu kadar arsızca, bu kadar "önümüze çıkana bin tekme" bir parlamenter politika görülmüş şey değil.

"Yasallık", bizzat yasama organı tarafından devre dışı, konu dışı bırakılmıştır.

Mücadeleye davet ya da "... Ya Barbarlık!"

Bizi kendi hak anlayışımız bağlar. Tüm mücadelemizi sil baştan düşünme zamanı geldi de geçiyor. Hukuk bitti; dava kazanmakla hidroelektrik santral durdumak arasında -değil politik ya da hukusal- mantıksal bir bağıntı bile kalmadı artık.

Durdurmadığımız baraj durmayacak. Adalet ve Kalkınma Partisi hükmettikçe adalet beklemede tutulacak.

Burjuvazi gemi azıya aldı. Tüm politik taktiğini rest çekme üzerine odakladı. Bunu bir davet olarak alalım. Artık mücadelenin kuralları değişti. Daha doğrusu; kural kalmadı. Demek ki artık oyunun kurallarını biz koyabiliriz.

Arayis

2010-10-23T01:05:00.002+03:00

101023

Arayış

Buraya gelin dağılmayın, kelimeleri tutamıyorum kelimeleri bir araya getiremiyorum dağılıyorlar kendi aralarında konuşuyorlar gömleklerini pantolonlarının içine sokmuyorlar uslu uslu oturmuyorlar oradan oraya koşuşturuyorlar, nizam intizam sağlayamıyorum. Bir telaş kaplıyor dört bir yanı, kelimelerin peşinden koşuyorum yetişemiyorum arka sokaklarda barikatlar kuruluyor çatışmalar devam ediyor asayiş zeus-getireleşirken ben de seferberlik ilan ediyorum. Düşüncelerimi toplayamıyorum, düşüncelerim toplanamadan bölünüyorlar matematikçileri kızdırıyorlar – olmaz öyle şey efendim ne büyük saygısızlık – hislerim birbirine giriyor aşure iyi bir şeydir ama eğer yiyecekseniz.

Sürekli konuyu değiştiriyorum çünkü başka hiçbir şeyi değiştiremiyorum hislerimi bile oysa ne büyük beklentilerle başlamıştım yazıya, hissettiklerimi yazacaktım insanlar beni her zamankinden birazcık daha fazla anlayacaklardı anladıkça acıyacaklardı acıdıkça ilgi göstereceklerdi ve devamı öğrenciye ödev olarak bırakılacaktı, ama ben daha ne hissettiğimi yazmak bir kenara ne hissettiğime dair dahi yazamıyordum. Düşüncelerimin örgütsüzlüğü Kadıköy dolmuşlarına benziyordu müthiş bir düzensizlik vardı ama bu düzensizlik işlerin yürümesine ve nihayetinde para kazanmaya engel olmuyordu.

Düşüncelerimi kenara koy – oraya koyma pisletir yatağın üstünü dur hah şuraya bak masanın üzerindeki gazetenin üstüne koy – konuyu dahi teyelleyemiyordum yazıma oysa tam da tersi olmalıydı kendimi öyle güzel ifade etmeliydim ki okuyanların nefesi kesilmeliydi kesilen nefeslerine yama yapalım diye benimle sohbet etmelilerdi benimle haşır neşir olmalılardı merak etmelilerdi. Bense derin bir boşluktan cümleler çıkardıkça insanlar haklı olarak öncelikle derinliği değil boşluğu fark ediyorlardı.

Hislerim beni boykot ediyor bazen bir yaaslındabaşkabirişimçıktı dünyanın en büyük meselesi haline geliyor ama hemen ertesi dakikada hayatın en doğal parçası gibi görünüyor ne hissedeceğimi bilemiyorum bir an sonrasında ise içim özlemle dolar gibi olurken aniden yine ortalık birbirine giriyor hayatıma benden başka herkes giriyor çıkıyor hislerim yol geçen hanına dönüyor düşüncelerim müşterilere yetişeceğiz diye beni unutuyorlar kimse rakımı bile doldurmuyor her şey karışıyor herkes bana karışıyor hiçbir düşüncenin etkisi altına giremiyorum hiçbir düşünce beni etkilemeye değer bulmuyor birçok düşünce zaten beni hiç bulamıyor, derken tüm hayatım etrafımda çember oluşturup kahkahalarla gülüyor benimle alay ediyor düşüncelerim başıma üşüşüyorlar ortalık hareketleniyor hareket bereketli olmuyor sesler üst üste biniyor basit fizik kuralları gereği absürd bir sessizlik oluşuyor ve ben anca sessizliği fark edebiliyorum.

Hiçbir şey değişmiyor değişmedikçe yok oluyor arayışın kendisi niteliksizleşiyor ve sadece bir metnin ismine dönüşüyor ve metin isimleri gerçekte ancak varlık taklidi yapabilirler, her yöne hareketlilikler birbirini götürüyor elde sıfır kalıyor durağanlık kurallaşıyor kelimeler düşüncelerime düşüncelerim kelimelere çamur atıyor iz kalıyor izi kimse silmiyor ortalığı bok götürüyor ve kusursuz bir utanmazlıkla buna metin adı veriliyor.

Bireyi degil iliskiyi tanimlamak: Escinsellik

2010-08-25T15:22:00.001+03:00

Devrimci Söylem İnşasına Katkılar – 3

100824

Bireyi değil ilişkiyi tanımlamak: Eşcinsellik

Giriş

Cinsel tercihler ve yönelimler konusunda toplumsal yapılara dönük ciddi eleştiriler getirilmekteyken, konunun tartışma zeminini de aynı toplumsallığı içerecek şekilde güncellemek gerekiyor.

Muhalefetin; insanlara heteroseksüel ilişkinin "normal" olduğunu ve bunun dışında kalan hemen her şeyin (örneğin, Katolikler'de, mastürbasyonun bile) hastalık ve/veya günah olduğunu vaaz eden bir toplum yapısının karşısına topyekün bir yapısal eleştiriyle çıkması ve kendi pozisyonunu açıkça ifade etmesi gerekiyor.

Eşcinsel insan yoktur! Heteroseksüel insan yoktur!

“İnsanların hetereoseksüel ve homoseksüel olarak değil, belirli miktarlarda hetereoseksüel deneyim ve belirli miktarlarda homoseksüel deneyim yaşamış bireyler olarak karakterize edilmeleri algımızı genişletecektir. Bu terimleri kişilerin özlerine dair anlamlar taşıyacak şekilde, ve hatta onları tasvir etmek için sıfat olarak kullanmak yerine; cinsel ilişkilerin doğasını, veya bir bireyin cinsel anlamda uyarılmasını sağlayan dürtüler olarak kullanabiliriz.” [Alfred Kinsey] ¹

Erkekler "doğru kadını bulamadıkları için" eşcinsel ilişkiye girmezler, "doğru erkeği buldukları için" eşcinsel ilişkiye girerler. Sorun, kimin heteroseksüel kimin eşcinsel olduğunun çetelesinin tutulmasıyla ilgili değildir. Sorun, insanların birbirleriyle özgürce ilişkilenmesinin önündeki engellerdir.

Eşcinsel ilişki vardır, "normal"dir ve doğaldır! Heteroseksüel ilişki vardır, "normal"dir ve doğaldır!

Gittikçe derinleşen ve tüm insanlığı boğmakta olan bir yabancılaşmanın içerisinde yaşıyoruz. Şimdilik özel mülkiyet, cinsiyetçilik, ekonomik büyüme, milliyet, din vb. gibi boyutlarını fark etmiş olduğumuz bu yabancılaşmanın içinden konuşurken, "gerçek insan"a dair cümleler kurmak tehlikeli ve kısıtlayıcıdır.

Birçok insan, yapması gerektiği baskısıyla ve kendini kandırarak namaz kılıyor, oruç tutuyor, evleniyor, cinsel ilişkiye giriyor. Nasıl ki bu davranışları o kişilerin "öz"lerini ihtiva etmiyorsa; ters doğrultuda, insanların bu baskılardan kurtulup kendilerini özgürce ifade etme çabalarının da "öz"ü ifade edip etmedikleri tartışmalıdır. Çünkü -tekrar edelim- tüm bu tartışmanın gerçekleştiği ortam, kurtulmaya çabaladığımız yabancılaşma ağlarıyla sarılıdır.

Özümüzü değil, davranışlarımızı savunmaya çağrı

Mücadelemizi özgür insana doğru örerken, bazı kişiler gerçekten de eşcinsel ya da heteroseksüel "olduklarını" fark edebilirler. Devrimcilerin görevi ise, tüm insanların kendi özgür cinsellikleri doğrultusunda ilişkilenebilecekleri toplumu savunmaktır.

Heteroseksizm karşıtı mücadele, cinsiyetçiliğe karşı en tutarlı mücadele hatlarından birini oluşturuyor. Tam da bu sebeple, argümanlarımızı, cinsiyetçi toplumun dayattığı "özcü" söylem üzerinden değil, gerçek insanı ve gerçek insani ilişkileri hedefleyen bizlerin kendi özgün söylemi üzerinden inşa etmemiz bu tutarlılığı perçinleyecek bir fırsat sunuyor.

Berrak bir dille açıklamak

Tüm cinsiyetçilik karşıtlarına davetimizdir: "Eşcinsel birey"lerden değil, "eşcinsel deneyim yaşamış birey"lerden bahsedelim.

"Özüne dönmek" söylemini imamlara ve rahiplere bırakalım; iddiamız "cinsel deneyim özgürlüğü"dür. Mücadelemiz; bireyleri kalıplaştırmadan özgürleştirmeyi, pratiğinde ve söyleminde yeniden ve yeniden içermek için sürekli kendini güncellemelidir.

1Kinsey'i takiben, bu metin boyunca, "deneyim" kelimesi en genel anlamında kullanılmaktadır. Böylece cinsel deneyim (sexual experience), kişilerin cinsellikleriyle ilgili yaşamış oldukları tüm fizyolojik ve duygusal deneyimleri içerecek şekilde anlamlandırılmaktadır.

Dirty Talk - Yatak Muhabbeti

2010-06-24T13:20:00.000+03:00

Dirty Talk

100624

The scene: No one is to use any body language whatsoever. No mimics, no gestures. All players are dressed the same and they have the same make-up, so that they are indistinguishable. In a quasi-existent living room, a finite but uncountably many women sit on chairs that are half black - half white. (It's not the women that are black and white. It's each chair that is weirdly painted into black and white.) [The women talk in a random order, the numbers are only in order to simplify the reading.]

Man enters from left.

M: Yes, definitely.

2: What?

M: Not much.

2: (turns to another woman) Do you know what he is talking about?

3: Well...

2: Do you?

3: He's probably trying to say he's willing to and insistent on having sex with us.

4: (surprised) How do you know that?

2: She doesn't.

4: What do you mean?

2: She doesn't know. It's called an “educated guess”.

4: I see.

3: So you think I'm right?

2: Of course. (turns to the 4th) You guessed otherwise?

4: Well, no. But, how is it that we all guess the same thing.

2: We are all educated?

4: I see. But, another educated guess would be that he would try to keep it secret. He just said it out loud, didn't he?

(They all look at each other. They then look at the man, suspecting.)

3: Maybe we are wrong.

2: I don't think so. Do you think we should ask him?

4: Yes.

2: Do you want to have sex with us?

M: Yes, definitely.

(They are shocked.)

5: What's wrong with him?

6: Is he drunk or what?

2: (angry) How could you dare to say that? You don't know the rules?

5: We must stop this nonsense.

3: But how?

(They get together, discuss the matter whispering. They suddenly stop talking. Silence. The 5th gets up, approaches the man.)

5: We don't want to have sex with you.

M: Yes, definitely.

5: What?

M: I already know that?

(She hesitates, turns back to the group. They start whispering again. The 6th gets up, approaches the man.)

6: How did you know this?

M: (Tries to figure out how to explain.) The same way you know that I want to have sex with you.

6: But....

(She hesitates, turns back to the group. They start whispering again. They all get up, approach the man.)

Altogether: We don't want to have sex with you.

M: Yes?

2: You can't just say “Yes” to that.

M: (Shyly) Okay...

Altogether: We think you are a threat to our community.

M: Well, yes, definitely.

3: (frustrated) Look! We will not have sex with you. So, just stop hitting on us.

M: Was I hitting on you?

(3 hesitates, takes a glance at the other women, takes courage and a deep breath.)

3: You just said “Yes, definitely.”

M: Well, yes; but before that, you already “guessed” what I was up to.

3: That's correct.

M: So, which comes first: my behavior or your guess?

3: I... don't know.

4: (interrupts) But you still want to sleep with us, right?

M: Yes, definitely.

4: You never learn, do you?

M: Not much. Do you?

(The women go back to their seats. They start thinking. The man stares at their legs.)

2: What should we do?

5: I have an idea. Let's ask him. (turns to the man) What could we do to stop you?

M: Stop me? Stop my doing what?

5: Stop your hitting on us.

M: But I wasn't !

5: But you just said you wanted to have sex with us !

M: Yes but you just asked me if I do..

5: (hesitates) All right. (tries to calm down) What should we do so that you don't want to have sex with us?

M: (surprised) Why would you ever want that?

(They are shocked. Two of them fall down from their chairs. They start yelling and shouting. Some of them get up and start running around. Total chaos. Some start crying. Then they suddenly stop. Long silence.)

3: This is getting too disturbing.

2: This is immoral.

M: (getting angry) No it isn't. It is amoral !

2: What? You don't have a right to find us attractive and just say it as it is ! Don't you know the rules?

M: But, I was just saying what I already feel. Isn't this more.... honest?

Altogether: Aha!

They close their eyes. Ten soldiers with shotguns enter from left, headed by their captain. They take the man and leave from right. The women get up, leave from left one by one. Sounds of gunfire. Curtain.

Note: The story is not as surrealistic as it might appear. I think this might be the most realistic story I've ever scratched. As a matter of fact, I believe it is about to occur in real life once I find the chance. (This note and the whole story were meant to agitate the people related. I hopelessly hope to get some reactions.)

Yatak muhabbeti

100624

Sahne: Sahne boyunca kimse beden dili kullanmayacak. Mimik, bedenin herhangi bir yerini kullanarak duygu aktarımı yok. Tüm oyuncular -birbirlerinden ayırt edilemeyecekleri şekilde- aynı giyinmiş ve aynı makyaja sahip olmalıdır. Yarı-var bir oturma odasında, sınırlı ancak sayılamaz çoklukta siyah-beyaz kadın sandalyelerde oturmaktadır. (Kadınlar tesadüfi sırada konuşacaktır, metindeki numaralandırma sadece okuyucuya kolaylık olması için tasarlanmıştır.)

Erkek soldan girer.

M: Evet, kesinlikle.

2: Ne?

M: Hiç.

2: (diğer kadına döner) Neden bahsettiğini biliyor musun?

3: Yani...

2: Yani?

3: Muhtemelen bizimle sevişme konusunda istekli ve ısrarcı olduğunu anlatmaya çalışıyordur.

4: (şaşkınlıkla) Nereden biliyorsun?

2: Bilmiyor.

4: Ne demek istiyorsun?

2: Bilmiyor. "Akıllı tahmin" deniyor buna.

4: Anladım.

3: Yani haklı olduğumu düşünüyorsun?

2: Elbette. (4'e dönerek) Sen başka bir şey mi tahmin ediyordun?

4: Yoo. Ama nasıl oluyor da hepimiz aynı şeyi tahmin ediyoruz?

2: Bizler... akıllıyız?

4: Anlıyorum. Ama, başka bir akıllı tahmin de bunu gizleyeceğine dair olabilirdi. Oysa o pat diye söyleyiverdi, değil mi?

(Birbirlerine bakarlar. Sonra da şüpheyle adama bakarlar.)

3: Belki de haksızız.

2: Sanmam. Kendisine soralım mı?

4: Evet.

2: Bizimle sevişmek istiyor musun?

M: Evet, kesinlikle.

(Şoke olurlar.)

5: Bunun nesi var?

6: Sarhoş falan mı acaba?

2: (kızgınlıkla) Ne yüzle böyle bir laf edersin? Kuralları bilmiyor musun?

5: Bu saçmalığa bir son vermenin zamanı geldi geçiyor.

3: Ama nasıl?

(Bir araya gelirler, fısıldaşarak tartışmaya başlarlar. Aniden susarlar. Sessizlik. 5 kalkıp adama yaklaşır.)

5: Biz seninle sevişmek istemiyoruz.

M: Evet, kesinlikle.

5: Ne?

M: Ben bunu biliyordum zaten?

(Duraksar, grubun yanına döner. Yeniden fısıldaşmaya başlarlar. 6 kalkar, adama yaklaşır.)

6: Bunu nereden bildin?

M: (Nasıl açıklayacağını düşünür.) Siz benim sizinle sevişmek istediğimi nereden biliyorsanız aynı şekilde..

6: Ama....

(Duraksar, grubun yanına döner. Bir kez daha fısıldaşmaya başlarlar. Birlikte ayağa kalkıp adama yaklaşırlar.)

Hep beraber: Biz seninle sevişmek istemiyoruz.

M: Evet?

2: Buna öylece "Evet" diyemezsin.

M: (utana sıkıla) Peki...

Hep beraber: Bizim için bir tehdit oluşturduğunu düşünüyoruz.

M: Yani, evet, kesinlikle.

3: (kızgınlıkla) Bana bak! Seninle sevişmeyeceğiz. Bize sarkıntılık etmekten vazgeç.

M: Size sarkıntılık mı ediyordum?

(3 tereddüt eder, diğer kadınlara göz atar, cesaretini toplar, derin bir nefes alır.)

3: Daha demin "Evet, kesinlikle" dedin.

M: Yani, evet; ama ondan önce siz çoktan benim neyin peşimde olduğumu "tahmin" etmiştiniz.

3: Doğru.

M: Ee, hangisi önce geliyor: benim davranışım mı, sizin tahmininiz mi?

3: Bilmiyorum....

4: (sözünü keserek) Ama sonuçta bizimle yatmak istiyorsun, değil mi?

M: Evet, kesinlikle.

4: Asla öğrenmeyeceksin, değil mi?

M: Sanmam. Peki siz?

(Kadınlar yerlerine döner ve düşünmeye başlarlar. Adam kadınların bacaklarına bakar.)

2: Ne yapmamız lazım?

5: Benim bir fikrim var; kendisine soralım. (adama dönerek) Seni nasıl durdurabiliriz?

M: Beni durdurmak mı? Neyimi durduracaksınız benim?

5: Bize sarkıntılık etmeni.

M: E ama etmiyordum ki !

5: Ama daha demin bizimle sevişmek istediğini söyledin !

M: Siz isteyip istemediğimi sordunuz da ondan dedim...

5: (duraksar) İyi peki. (sakinleşmeye çalışarak) Ne yapmalıyız ki bizimle sevişmek istemekten vazgeçesin?

M: (şaşkınlıkla) Böyle bir şeyi neden isteyesiniz ki?

(Şoke olurlar. İkisi sandalyeden düşer. Bağırıp çağırmaya başlarlar. Bazıları ayağa kalkıp ortalıkta koşuşmaya başlar. Tam bir kaos. Bazıları ağlamaya başlar. Aniden dururlar. Uzun sessizlik.)

3: Fazla sinir bozucu olmaya başladı.

2: Bu ahlaksızca.

M: (sinirlenerek) Hiç de değil. Bu ahlak dışı !

2: Ne? Bizi çekici bulup bunu öylecene söylemeye hakkın var mı sanıyorsun sen? Kuralları bilmiyor musun?

M: İyi ama, sadece hissettiğim şeyi söylüyordum. Bu daha... dürüst... değil mi?

Hep beraber: Aha!

Gözlerini kapatırlar. On asker, başlarında komutanlarıyla ve ellerinde tüfeklerle soldan girerler. Adamı alıp sağdan çıkarlar. Kadınlar kalkıp soldan çıkarlar. Silah sesleri. Perde.

Not: Bu metin ilk bakışta görüldüğü kadar gerçeküstü değil. Bugüne kadar yumurtladığım en gerçekçi öykü olabilir hatta. Esasında, ilk fırsatta bunun gerçek hayatta vuku bulacağına inanıyorum. (Bu not ve tüm bu metin, ilgili kişileri kışkırtmak amacıyla yazıldı. Umutsuzca, tepki almayı umuyorum.)

Yüksel Arslan

2010-06-21T14:09:00.008+03:00

Karl Marx

Arture 150, The Capital II

Arture 150, The Capital II (details)

Arture 156, The Capital VI (Classes)

Yarım milyon emekçiye fotoğraf çekmemesini emreden miting düzenleyicisi

2010-06-19T01:34:00.000+03:00

Yarım milyon emekçiye fotoğraf çekmemesini emreden miting düzenleyicisi

100601

Solculuğun tarihinde mizah – 1

1 Mayıs 2010. Kimse bunu fark etmedi.
1 Mayıs. Taksim Meydanı. Taksim Meydanı'nda 1 Mayıs kutlamaları. Saat öğlen 1 civarı. Harbiye tarafından kortejlerin alana girişi devam ediyor, kortejin sonu görülemiyor hâlâ.
Taksim'de, AKM'nin önünde devasa bir platform. Platformda bir kürsü. Kürsüde, düzenleme komitesinden bir kişi. Yüzbinlerce insana sesleniyor.
Kimse fark etmedi bunu.
Bütün yollar Taksim'e çıkıyor. Taksim'de miting coşkuyla devam ediyor. Herkes birbirinin fotoğrafını çekiyor. Herkes miting alanının fotoğrafını çekiyor.
Derken kürsüdeki kişinin bağırması duyuluyor: “Fotoğraf çekmeyin!”
Gezi Parkı'nda cep telefonuyla fotoğraf çeken kadın telefonunu indiriyor tereddütle. Anfilerden yankılanan ses devam ediyor: “Aloo! Kime diyorum?”
Miting alanında sloganlar, halaylar devam ediyor. Kimse durumu fark etmiyor. On dakika geçiyor; kürsüdeki kişinin sesi, daha da kararlı bu sefer: “Oyun mu oynuyorsunuz?! İnin oradan! İnin oradan! Çocuk musunuz siz?! Çocuk musunuz?!” Kürsüden yüzbinlere sesleniyor ses.
Akşamki haber bültenlerinde, ertesi günkü gazetelerde, internet sayfalarında; hiçbir yerde anlatılmıyor tüm bu olan biten. Oysa bu, dünyanın en absürd olayı.
Şimdi efendim, işin aslı şöyle. Miting alanını fotoğraflamak isteyen medya mensupları, platformun civarında, hiç de onları taşıması planlanmamış metal konstrüksüyonun üzerine tırmanmış, dengede kalmaya ve fotoğraf çekmeye çalışıyorlar. Ama o yapının onlarla beraber yüzlerce insanın üzerine yıkılması an meselesi. Kürsüdeki kişi gözlemlediği tehlikeye karşı bir şey yapmak istiyor. Amma ve lakin -olayın heyecanına kendini kaptırmış olduğundan olsa gerek- uyarısını, mikrofona dönerek yapıyor. Böylece, epi topu beş-on kişiye iletmek istediği mesajı yarım milyon insana iletiyor. Ha, ilgili kişiler uyarıyı duyuyorlar; ama bu, mesela Gezi Parkı'na henüz giriş yapmış olan örgütlerin üyelerine kim bilir ne ifade ediyor?
Bunu kimse fark etmedi. Tarihe not düşüyorum. Çünkü 1 Mayıs 2010'da sadece Taksim kazanılmadı, sadece 1 Mayıs kazanılmadı, sadece devlet baskısı alt edilmedi; aynı zamanda yılın en komik, en saçma anekdotu da gerçekleşti.

Academic calendar is based on the turns of the Academy around the Earth.

2010-06-19T01:27:00.002+03:00

Academic calendar is based on the turns of the Academy around the Earth.
100316
(This is a free translation of the Turkish version )

Social scientists do not read books, they make readings. When they take a book or an article, they do not try to find answers to certain problems, they just try to analyse the arguments of the author and compare them with the other thinkers' views. Hence, they do not learn “something” by reading, they learn “a person's opinions”.

Philosophers see no connection between their views on ontology and the teacup in the canteen. Sociologist see categories of humans instead of humans.

Mathematicians do not see the universe or a part of it when they read an article or a book, they just see some calculations.

The Academy is not interested in the real world. Thinking about the real world is off-topic; to get an idea about the real world from what one has learned, is, Zeus forbid, immoral.

Every discipline has a certain level of abstraction, therefore one should not go anywhere outside this abstraction.

The mathematician considers it being weak to talk “about” mathematics. Sociologist labels your critic to sociology as modernistic etc. Psychologist does not even consider it as an option that you might approach to psychology somehow critically.

The Academy is the place where chemistry, history, literature, physics, sociology, genetics, architecture, medicine, politics, mathematics, biology and many other disciplines are separated in a proper way. In the Academy, there cannot be any politics of mathematics, as there cannot exist any philosopher who knows physics.

The Academy is the Academy and, as a logical consequence of this statement, the Academy is not life. The Academy is not interested in the price of bus tickets; therefore, people who are interested in the price of bus tickets have no place in the Academy. The Academy cannot tolerate the inferiority of worrying about daily matters.

Global climate change does not interest the mathematician; because the mathematician devotes himself/herself to solving the differential equations that underlie climate modellings. Even though this might be the best known way to “understand” global climate change; understanding it better does not imply stopping it.

The Academy is the place where a social problem is “studied” by different perspectives. On the other hand, the Academy is the place where this social problem can be studied only. Once the issue is sufficiently understood, the duty of the academic is over.

The Academy questions everything other than its own activity of questioning.

Universe is a whole, the Academy declares autonomy in the universe. The humanity exists in a historical context; the Academy keeps itself out of the historicity. Scientific knowledge is too unreachable to be considered as part of history. Working on mathematics requires not working on anything else; because the scientist is devoted herself/himself so much to science that she/he cannot bother about humanity. The physicist never reads a newspaper or philosophy. The historian has no idea about Maxwell equations, evolution, or climate change. The universe is a whole, science decomposes. The humanity is a whole, but it does not look at itself holistically. Bad things happen in the world; the academics are the ones who know this fact “best”, but “understand” it worst.

"Kalkınmış" değil, "aşırı kalkınmış" ülkeler !

2010-06-18T22:36:00.002+03:00

Devrimi Söylemek: Devrimci Söylem İnşasına Katkılar - 2

100618

“Kalkınmış” değil, “aşırı kalkınmış” ülkeler !

0) Giriş

Şu anda doğanın yenileme hızının 1.3 katı hızda tüketiliyor doğal kaynaklar. Yani artık doğayı kullanmak yerine, doğayı -kelime anlamıyla- tüketiyoruz. Doğanın açıkça “biteceği” günlere hızla ve de hızlanarak yaklaşıyoruz.

Aynı olgunun başka bir şekilde ifadesi daha zenginleştiriyor tartışmayı: Bugün herkes dünyadaki bir ortalama insan gibi* tüketirse, dünyada canlı yaşamını sürdürülebilir kılmak için 1.3 dünyaya ihtiyacımız var. Ortalıkta sadece bir tane dünya olduğunu hatırlatmaya gerek var mı?

1)“Harç bitti yapı paydos” ya da Her Büyüme İyi Değildir.

Herkes sizinle aynı şekilde tüketirse yaşamı sürdürülebilir kılmak için gereken dünya sayısına, “ekolojik ayakizi” deniyor. Yani, şu anda insanlığın ekolojik ayakizi, 1.3 dünyaya tekabül ediyor.
Şimdi bu 1.3 oranına daha yakından bakalım. “Ortalama” deyince bazı gerçekler gizli kalıyor. Biraz yaklaşalım:

Ülke	Ekolojik ayakizi
Amerika Birleşik Devletleri	9
İspanya	5,6
Fransa	4,6
Almanya	4
Türkiye	2,8
Brezilya	2,3
Çin	1,8
Zimbabve	1
Hindistan	0,8
Bangladeş	0,5

Ekonomistler, yukarıdaki listede ilk yedi ülkenin “gelişmiş”, diğerlerinin ise “gelişmemiş/gelişmekte” olduğunu söylüyorlar. Doğaya sorarsanız işin aslı öyle değil: Listede üçü hariç tüm ülkeler “aşırı gelişmiş” durumdalar.

Ekonomist değil devrimciyiz. Kalkınmış ülke, gelişmiş ülke gibi kavramları acilen terk edip, kendi sözümüzü söylemeliyiz.

2)Kim Neye Nasıl Kalkınıyor?

“Ortalama” deyince bazı gerçekler gizli kalıyor. Elbette ki, ABD'deki bir evsizle Bill Gates'in ekolojik ayakizleri aynı değil. Elbette ki, bir lokanta garsonuyla Rahmi Koç'un ekolojik ayakizleri aynı değil.

Sorun, devrimciler, emekçilere, patronların yaşam şartının tıpkısının aynısını vaat edince ortaya çıkıyor. Hayal ettiğimiz, herkesin bakkala ekmek almaya jiple gittiği bir sistem değil. Hayal ettiğimiz, dünyanın dört bir yanında herkesin Kolombiya muzu yediği bir sistem değil.

3)Berrak bir dille açıklamak

Sonuç olarak; muhalifler, bugün “gelişmiş” denen ülkelere “aşırı gelişmiş” demekte tereddüt etmemelidirler. Kalkınma söylemini topyekün reddetmenin tam zamanıdır. Bugün dünyayı yönetenlerin yaşam tarzı, imrenilecek değil, acilen değiştirilecek bir şeydir.

Dünyada canlı yaşamının sürmesini arzulayan, insanın doğayla gerçek ilişkisini sağlamayı amaçlayanlara çağrımızdır.

*“ortalama insan kadar” değil, “ortalama insan gibi”. Çünkü insanın gereksinimlerini karşılaması kendiliğinden ciddi bir sorun teşkil etmiyor, bu ihtiyaçların karşılanma biçimi ise bugün dünyayı felakete sürüklüyor. (İnsanların A noktasından B noktasına “ulaşması” ile, bu ulaşımı “5 kişilik bir jipte tek kişilik bir yolculuk” yaparak gerçekleştirmesi arasında uçurumlar var.)

Making sense of explanatory footnotes being longer than the main text

2010-06-10T03:18:00.001+03:00

Making sense of explanatory footnotes being longer than the main text
100610

Just keep yourself busy... No hopes; only some primitive desires; semi-worries. It is always possible to get the same thing in different forms. Also, it is always possible to get different things in the same form. This means: no need to behave as you are, it is indistinguishable anyway. This means: no need to hide, you can always run.

Being as you are is a little trickier than you think it is. It is a contradictory tautology if you don't mind to call it like that. You cannot be as you are, this would be too messy -even for an existent being. You might just pretend to be someone/something. This means: no need to hide, no one is seeking.

Just keep yourself busy. Lifelessness can sometimes be a lifestyle, whatever this might mean. Understanding yourself basically means the end of the story. Once you know the murderer, it is so boring to read the story. But notice; if you know the murderer, it is also quite boring to actually write the story. So; one more time: no hopes; only some primitive desires; semi-worries.

You cannot bail yourself out, you cannot declare bankruptcy, you cannot hide, you cannot cheat. Not because you are being ethical or anything. It is simply because these are logically invalid options. Existence is partialised only when it becomes a burden.

Your explanations have no meaning in a context where you are basically not allowed to express yourself -not even to yourself. What do you want? And why exactly do you want that? (Please contact the human resources department if you think you have answered these questions.)

Derdimiz “Siyasal İslam” değil, bizzat İslam'dır.

2010-05-25T22:31:00.005+03:00

Devrimi Söylemek: Devrimci Söylem İnşasına Katkılar - 1

100519

Derdimiz “Siyasal İslam” değil, bizzat İslam'dır.

0) Giriş

Uzun süredir sol çevrelerde “siyasal islam”a karşı bir söylem ve mücadele hattı oluşturulmaya çalışılıyor. Öte yandan, bu çok önemli mücadele alanında kullanılan dilin çarpıklığı can yakıcı bir hâl alıyor.

“Siyasal islam” diye tabir edilen, dini inançların sosyal ve ekonomik hayata nüfuz etmesi olgusu, ifadesi itibariyle aslında mücadele hattını daraltmakla kalmıyor, özgürleşmenin önüne de bir set inşa ediyor.

1)Siyasal islam yoktur, islam siyasidir.

Tüm dinler, siyasi sebeplerle ortaya çıkar, daha sonra da varlıklarını siyasi sebeplerle korurlar. Bu sebepler ortadan kalkınca bu dinler ortadan kaldırılır; ezen sınıf tarafından, toplumun o aşamada kaldırabileceği başka dinler yaratılır.

Dinin siyasallaşmasından bahsetmek, dairenin yuvarlak olmasından bahsetmeye denktir. Tüm dinler tanım gereği siyasaldır. İslam, yüzyıllar önce kurulan bir imparatorluğun ideolojisidir. Bu ideoloji, o imparatorluk ve onun imparatorlarından bağımsız düşünülemez. Bugün “islam inancı” denilen, bu imparatorluğun ideolojisine sahip çıkmaktan başka bir şey değildir. Tam da bu sebeple, sanıldığı gibi metafizik değil, son derece materyalist bir düşüncedir.

2)Sorun, dinlerin bizzat kendileridir.

İnsanların, davranış ve düşünceleri üzerine konan/koydukları tabularla kendilerini kısıtlamaları özgürleşmenin önündeki engellerden biridir. Diş perisine inanmak, homofobik olmak, olmayan bir şeyin olduğuna inanıp ona tapmak, bazı milletlerin üstünlüğüne inanmak, transfobik olmak, köleliğe inanmak, erkeğin kadından üstün olduğuna inanmak vb. “kişisel inançlar”; saygı gösterilmesi gereken tavırlar değil, derin bir yabancılaşmanın sonuçlarıdır. Meselemiz tam da bu yabancılaşmanın ortadan kaldırılmasıdır.

Bir yabancılaşmanın siyasallaşması ve toplumsal alandaki etkisinin artması, çok tehlikelidir. Ama hedefimiz bu etkiyi azaltmak falan değil, yabancılaşmayı ortadan kaldırmaktır. (Murphy kanunları gereği, azıcık hamile kalmak diye bir şey yoktur.)

3)Berrak bir dille açıklamak

Sonuç olarak; muhalifler, ister militan materyalist olsunlar, ister dinle hiçbir sorunları olmasın; siyasal islam söylemini terk etmelidir. Bu söylem, dini inançlarla politikanın farklı şeyler olduğunu iddia eden burjuva ideolojisinin parçasıdır.

Metafiziğe kayıtsız olanları dinin politik bir kurum oluşu gerçeğiyle hesaplaşmaya; militan ateistleri gururla seslerini yükseltmeye davetimizdir.

Ege M. Diren - "Özgürlük"ün özgürlüğü için mücadeleye katkı

2010-05-18T17:58:00.003+03:00

Ege M. Diren - "Özgürlük"ün özgürlüğü için mücadeleye katkı
İki örnek üzerinden kısa bir deneme

100427

Hepimiz 'dişperisi-tanımaz'ız. Birçoğumuz, 'zeus-tanımaz'ız. Çünkü dişperisi ve Zeus'un "var olmadıklarını" anlayabiliyoruz. Tanrıtanımazlar sadece bir adım fazla atıyorlar bu hususta.*

"Özgür" iradesiyle, olmayan bir şeyin olduğuna (ve duruma göre, her şeyi yarattığına, ahlakı yarattığına, bizi cezalandıracağına, bizi ödüllendireceğine, her şeyi bildiğine, her şeye muktedir olduğuna vb) "inanma özgürlüğü" konusundaki sığ tartışmanın sonucu olan "başörtüsüne özgürlük" söyleminin boşluğundan boğulanlara bir nefes geliyor İstanbul dışından. Avrupa'dan devşirilmiş solculuktan başka şeyler de oluyor bu ülkede.

"Munzur özgür akacak" ya da "Dereler gümbür gümbür / Karadeniz özgürdür" sloganlarındaki ortak unsura dikkat edelim. Sonra, bu sloganlarla "Başörtüsüne özgürlük" sloganı arasındaki ayrışmayı fark edelim. Bu sloganların hepsi -çok ilginç bir şekilde- aynı ülkede somutlaşıyor.

"Özgür" akan derelerden bahseden bir topluluktan daha zarif, daha derinlikli bir kitlesel hareket hayal edemiyorum. (Öte yandan; Zeus'a inanma, dişperisine inanma gibi bir "özgürlük"ten bahsetmekten daha boyutsuz bir politika, daha amorf bir felsefe de hayal edemiyorum.)

Bu ekolojist hareketin içinde; en incelikli marksist tartışmaların, en rafine özgürlük felsefesinin sezgileri görülüyor. Bu kitlenin sezgileri, çok daha derinlikli bir politik hareketi, çok daha güçlü bir felsefi poziyonu ima ediyor. Bundan daha büyük umut kaynağı olamayacağını iddia ediyorum.

Tüm sol teorisyenleri, tüm devrimci muhalifleri, tüm aydın demokratları; yukarıda değinilen iki hareket arasındaki tezatı görmeye, kendi duruşlarını sorgulamaya (ve mümkünse, bir süreliğine İngilizce'den ve Fransızca'dan çeviri makale okumamaya) davet ediyorum.

Özgürlük gibi derin bir kavramı; metafizik inançlara özgürlük, homofobiye özgürlük, transfobiye özgürlük, köleliğe özgürlük gibi yabancılaşmayı yeniden ve yeniden üreten kavramlara ulamak; insanlığın bunca felsefi birikimine saygısızlıktır. Hele ki aynı toplum içerisinde, derelerin, denizlerin özgürlüğünü savunacak kadar bütüncül, evrensel, ekolojist bir söylem varken.

Özgürlük mücadelesi pazarda domates seçmeye benzemez, n boyutlu**2 bir tartışmanın sonucudur.
Özgürlük mücadelesi pazarda domates seçmeye benzer, çürükleri alırsanız zehirlenme riskiniz vardır.

* Fikir, Richard Dawkins'ten alıntıdır.
** n herhangi bir doğal sayı olmak üzere

Nothing philosophical about it / Felsefe etme yeter.

2010-04-22T23:09:00.005+03:00

Nothing philosophical about it / Felsefe etme yeter
100422

Birinci musluk, boş olan havuzu yaklaşık 25 yılda doldurabilmektedir. Havuzun altında yer alan milyonlarca musluktan her biri, dolu havuzu birkaç dakikada boşaltabilmektedir. Bu durumda, havuz yarısı boş halde iken tüm muslukların açılması halinde havuzun tamamen dolması için gereken süreyi hesaplayınız.

Hesaplayamazsanız, buradan buyrunuz:

Garp kurnazlığıyla,1 dürüstlüğü alt edemezsiniz. Dürüstlükle ise hiçbir halt edemezsiniz.
Her iki durumda da, nabzı penislemeden şerbet verdiğiniz için çuvallarsınız. Nabza göre vereceğiniz şerbet ise genetiği değiştirilmiş ürün içerdiği için sağlığa zararlıdır.

İster sarhoş, ister ayık olun; herhangi bir ortamda herhangi bir şekilde herhangi bir kimseye içinizi dökmek tehlikelidir. Çünkü kamusal alanlara çöp dökmek yasaktır. Üzerinizdeki suçu kimseye atamazsınız, kendinize bile. Çünkü suç, yalnızca işlenmekle kalmaz; işlenmiş biçimde satılır, kiralanır, ve dolayısıyla çalınır, gasp edilir, tüketilir.

Kelime oyunu yapmak yasaktır, çünkü kelimeyle şaka olmaz, kelimeyi şeytan doldurur. Doğrudur: kelimeyi siz boşalttıkça şeytan doldurur, siz doldurdukça şeytan boşaltır. Dolayısıyla, tüm konuşma eylemi özünde bir Rus ruletidir; üstelik kaç kurşunla başladığınızı dahi bilmediğiniz bir Rus ruleti...

Yukarıdaki cümlelerin tamamının ispatı şu gerçekte gizlidir: Samimi ve hedefsiz bir nefretle yazılmış bu satırlar, bir kişiyi olsun kiriş geçmeyi başaramamış, edebi ve edepsiz bir zihin jimnastiği olarak okunmaktadır. Oysa ne yazar ne de okuyucuların zihinlerinin obezite sorunu yoktur.

1Garp kurnazlığı, karşınızdakinin aklına gelmeyecek son derece zarif bir manevrayla mevzi kazanmaktır. Şark kurnazlığı ise, karşınızdakinin kolayca aklına gelebilecek ama yine de onu çaresiz bırakacak bir hamleyle rakibinizi kündeye getirmektir.

Itiraz ediyorum.

2010-04-19T02:24:00.002+03:00

İtiraz ediyorum.

100419

Kendini anlatmaya çok yaklaştığını hissettiğin bir anda, karşındakinin seni anlamaya ne kadar uzak olduğunu keşfetmek. İçinde bir daralma ve midende bir sancıyla duraksamak. Duraksadığını belli etmemek için konuşmaya devam etmenin çoğalttığı mide sancısından kıvranmak.

Çünkü anlam yalnızca bir metafordur, yalnızlığı ifade etmek için kullanılan.

Konuşmanın, bakışmanın, dinlemenin, dokunmanın tüm niteliğini yitirdiği bir anda, tüm hevesi kursağında gemici düğümü olmuş bir halde ağzını, gözlerini, kulaklarını ve tenini kapatmak dış dünyaya. Bugüne kadarki tüm iletişiminin tamamen tesadüfi bir kesişimler silsilesi olduğunu düşünmeye başlayacak kadar umutsuzluğa kapıldığın ve bu sebeple bağırıp çağırmaya can attığın sırada, uslu uslu oturmaya mahkum olduğunu fark etmek.

Çünkü umut yalnızca bir metafordur, başarısızlığı ifade etmek için kullanılan.

Her şeyin çok yanlış olduğunu, bütün bu olan bitenin baştan sonra yanlış olduğunu kendine yeniden hatırlattığın; davranışlarının ve sözlerinin sonuçlarına dair fikir yürütmüş olduğun için kendinden iğrendiğin; insanların seni anlamak için özel çaba göstermesini beklemiş olduğun -hem de yeniden, iflah olmamışcasına, göz göre göre beklemiş olduğun- için kendini hayal kırıklığına uğrattığın o anı yeniden yaşamak. Her yaşayışında, daha önceki tıpkısının aynısı deneyimlerini (her seferinde bir fazla olacak şekilde) hatırlamak. Her hatırlayışında, ne kadar az şeyin değişmiş olduğuna şaşırmak. Her şaşırışında, hala buna şaşırabilişine kızmak.

Çünkü sorgulama yalnızca bir metafordur, değişmezliği ifade etmek için kullanılan.

(Acaba bu yazı kimseye hitap ediyor mu, kimseye temas ediyor mu..... Tutarlı kalmak için öyle olmadığını düşünmeli, ama tutarlı kalmalı mı ki?)

Narcissism Revealed!

2010-03-27T01:15:00.004+02:00

Now that you can relax, don't relax.

A life is not a version of the possible lives. An action is not an arbitrarily fixed element of the infinite set of decisions.

It's not about what you guess is true. It's not about how you express what you might have felt. It's not about life. It is life.

Mathematistically speaking¹:

The product of any collection of nonempty sets is nonempty, provided one assumes the axiom of choice -which states that there is always a choice function on a set.² Therefore, free will exists.
Moreover, a measure defined on the set of one's actions can always be extended to a complete measure on the person.³
We know that a set is connected if it has no disconnections, and that the image of a connected set is connected⁴; which yield that if we have a discrete person (so that s/he is not normal⁵) then her/his pre-image under the identity must be disconnected. Finally, since the connected components of her/his image are open and but not dense; we conclude that there is a sequence of her/his actions which converges to an action outside of the components of her/his image.⁶

In short: It's one thing to wait for someone, and another thing to keep yourself busy while waiting.

1The statements below are slight modifications of theorems or definitions. Even when taken literally, the reader is invited to concede that they are proven facts.

2These statements are logically equivalent. The former is just a rephrasing of the latter.

3Caratheodory's Theorem

4Intermediate Value Theorem (provided we take continuous image)

5Urysohn Metrization Theorem (We use the fact that discrete spaces are not metrizable)

6Here, we assume that the person satisfies the first axiom of countability.

Marx'in hakkini Marx'a vermek, marksistin hakki olmayani marksistten almak

2010-03-16T12:16:00.001+02:00

Marx'ın hakkını Marx'a vermek, marksistin hakkı olmayanı marksistten almak
100316

Herkes Marx okuyabilir. Mesele, kimin Marx'ı daha iyi veya doğru okuduğu değildir.

Marksistler dünyaya bakınca marksist metinleri görürler. Oysa marksist metinlere bakıp dünyayı görmeleri gerekir.

İnsan marksist olduğu için komünist olmaz. İnsan, dünyada çözmek istediği sorunlar gördüğü için komünist olur. Marx, dünyadaki sorunlara dair bir metod ve bir anlayış sunar. Ama marksist, Marx doğru anlayış sundu diye komünist olmaz, dünyayla ilgili bir derdi olduğu için komünist olur.

Marx'ın heteroseksizme değinmemiş oluşu, heteroseksizmin bir sorun olduğu gerçeğini değiştirmez. Sorunlar, marksist metinlerde tanımlanmazlar. Sorunlar, marksist metinlerde irdelenirler. Marksizm, bir tomar kağıtta dünyanın bütün sorunlarını içermez.

Meseleler, marksizmin birer "uygulaması" değildir. Marksizm, meselelere dair bir "soyutlama"dır.

Küresel iklim değişimi Marx'ın metinlerinde incelenmiş değildir. Ama bu, küresel iklim değişimin dünyanın en acil ve öncelikli sorunu olduğu gerçeğini değiştirmez.

Marx, başı sonu belli bir doktrin sunmaz; dünyayı, tarihi anlamak (ve dolayısıyla değiştirmek) için bir yöntem, bir yaklaşım sunar. Bu, marksizmin asıl gücüdür.

Marksistin "birincil derdi" Marx'ı anlamak değildir, dünyayı değiştirmektir. Öte yandan, dünyayı değiştirmek "için" Marx'ı anlamaya çalışır.

İnsanlığın meselelerini tarih içinde algılamaya çalışmak ne kadar doğruysa, ekoloji krizinde sınıfsal bir fırsat görmediği için konuya burun kıvıran marksist de o kadar hatalıdır. Marksist perspektif ne kadar doğruysa, eşcinselliği tedavi edeceğini vaat ederek militan homofobik zırvalar yumurtlamak o kadar insanlık dışıdır.

Akademik takvim, akademik yillarin dunya etrafindaki donusune gore belirlenir.

2010-03-16T12:14:00.001+02:00

Akademik takvim, akademik yılların dünya etrafındaki dönüşüne göre belirlenir.
100316

Sosyal bilimciler kitap okumazlar, "okuma" yaparlar. Önlerine bir kitap, bir makale aldıklarında, dünyayla ilgili bir dertlerine cevap aramazlar, yazarın fikirlerini analiz etmeye ve diğer düşünürlerin görüşleriyle onun görüşlerini kıyaslamaya çalışırlar. Bu sebeple, okuyarak bir "şey" öğrenmek yerine, okuma yaparak "bir kişinin düşüncelerini" öğrenirler.

Felsefeciler, varlık felsefesi hakkında düşündükleriyle kantindeki çay bardağı arasında bir ilişki görmezler. Sosyologlar, insanlar yerine insan kategorileri görürler.

Matematikçiler, bir makale veya kitap okuduklarında, evreni veya evrenin bir parçasını görmezler, sadece matematiksel hesaplar görürler.

Akademi, gerçek dünyayla ilgilenmez. Gerçek dünyayı düşünmek konu dışıdır; öğrendiklerinden, gerçek dünyaya dair bir fikir edinmek, Zeus korusun, ahlaksızlıktır.

Her disiplinin belli bir soyutlama seviyesi vardır, demek ki o soyutluğun içinden başka bir yere gitmemek gerekir.

Matematikçi, matematik "hakkında" konuşmayı zayıflık sayar. Sosyolog, sosyolojiye getirdiğiniz eleştiriyi modernist, aydınlanmacı vb. bulur. Psikolog, psikolojiye eleştirel yaklaşma ihtimalinizi dahi kaale almaz.

Akademi; kimya, tarih, edebiyat, fizik, sosyoloji, genetik, mimarlık, tıp, politika, matematik, biyoloji ve daha birçok disiplinin atomik şekilde ayrıklaştığı ortamın ismidir. Akademide, matematiğin politikası olamayacağı gibi, fizik bilen felsefeci de bulunmaz.

Akademi, akademidir; ve bu cümlenin mantıksal sonucu olarak, akademi yaşam değildir. Akademi otobüs biletinin fiyatıyla ilgilenmez; dolayısıyla, otobüs bileti fiyatıyla ilgilenenlerin akademide yeri olamaz. Akademi, yaşamsal meseleleri dert edecek kadar halklaşma küçüklüğüne tahammül edemez.

İklim değişimi matematikçiyi ilgilendirmez; çünkü matematikçi, kendini, iklim modellemelerine dair diferansiyel denklemleri çözmeye adar. İklim değişimini "anlamanın" bilinen en doğru yolu bu olsa da, iklim değişimini daha iyi anlamak, onun durdurulmasını sağlamaz.

Akademi, bir toplumsal meselenin çeşitli açılardan "irdelendiği" yerdir. Öte yandan, akademi, yine aynı toplumsal meselenin yalnızca ve sadece irdelenebileceği yerin ismidir. Mesele yeterince anlaşıldığında, akademiklerin görevi sona erer.

Akademi kendi sorgulama eylemi dışındaki her şeyi sorgular.

Evren bir bütündür, akademi evrende özerkliğini ilan eder. İnsanlık, tarih içerisinde var olagelir; akademi, kendini tarihselliğin dışında tutar. Bilimsel bilgi, tarihin içerisinde değerlendirilemeyecek kadar erişilmezdir. Matematikle uğraşmak, diğer meselelerle uğraşmamayı gerektirir; çünkü bilim insanı, kendini, insanla uğraşamayacak kadar, bilimle uğraşmaya adamıştır. Fizikçi, ne gazete okur, ne de felsefe. Tarihçi, ne Maxwell denklemlerini bilir, ne evrimi, ne de iklim değişimini. Evren bir tanedir, bilim ayrışır. İnsanlık bir bütündür, ama insanlık kendine bütünlüklü bir bakış getirmez. Dünyada kötü şeyler olur, bunu en iyi akademikler "bilir", en kötü akademikler "anlar".

Too many feelings, too little expression

2009-12-11T01:10:00.001+02:00

Too many feelings, too little expression

I am consciously neglecting a non-negligible part of my life. I am not raising voice to the formation of a huge black curtain in-between. What should I do? I mean, what should I do “now”? Everyone has right and ability to say what should have done. But, there must be something that can be done “now”.

Let me try to recall what I can remember: bicycle, music, sleepless nights, books, and of course, promises, promises -especially the ones that were especially big. Was I innocent? “Am” I innocent?

Perhaps I am innocent, perhaps not. But anyhow, what exactly is the punishment? Is this conscience-attack part of it? But is this enough?

Would you still call it a punishment if the punished does not realise it? How would you punish an indifferent person?

Is there a way out? Is there a way in?

I once tried to explain to myself. Is it none of my business? But, none of whose business is it then?

Let's start all over.

There is a way out: Keep silent, keep undisturbed, keep reasonable, keep logical.

No, there is another way out: Speak out, discuss about it. With whom? This may send you way out.

There might be a way out.

Does this look terribly depressing? It's not because my life is terribly depressing, it is because I am terribly depressing.

Let's start all over.

Let's not end all over.

Whatever you would prefer to call it. Whatever you would prefer to feel. Whatever you would say about it. Whatever I feel. Whatever I say. There must be a way in.

Is it too late now? Is it too early?

It is not a call, not a demand, not a wish, not even a complete sentence.

Short story in shortest: I need -at least some of- my memories.

Overphilosophisingly tired of existence

2009-11-11T23:11:00.005+02:00

Overphilosophisingly tired of existence

Such was life. And they lived happily, unfulfillingly, joyfully, a bit intellectually perhaps, but definitely unknowingly. Then it all began. It all began all of a sudden. Not that none of them realised it coming, but they really did not realise what it was that was coming. In fact, the beginning was the end as well. So by modus ponens, it ended all of a sudden.

Such was life. Nobody cared for others, nobody cared for herself, nobody saw any reason to give a damn about anything whatsoever. But they lived. They lived quite naturally, except that they had religion or they overphilosophised, which are indeed unnatural. They lived naturally, I must admit. They were a bit too real perhaps. They were a bit too unaware. But they did see it coming, this odd feeling. Some of them, well actually most of them, were able to ignore it properly. Some of them overignored it. But not all of them were as prepared as others. Underestimating the somewhat devastating consequences, some of them realised the feeling coming. The feeling realised itself in those few. And those few realised the feeling. They were worse off. They lost what had been found until then. They lost what was to be kept safe. They were not heedless enough. In a sense, they were not real enough.

Such was life. Such was the beginning of everything. Such was the odd feeling. It was not at all philosophical. Nor was it psychoanalytical. It was just a simple night. It was just a simple thought. They were just regular people. They painfully and unwillingly realised the feeling. They were lonely. They were on the right side, that is, where no one else was. They imagined; they thought; this was their mistake. I'm not blaming them for that, but it was clearly just a simple night and just a simple thought. They could have slept it over. They could have watched television. They didn't. They saw life plainly. It was not all that wonderful. It was not all that meaningful.

So they made an agreement. They undid everything they have done. They unthought everything they thought. They made an agreement. They ended themselves; in an appropriate manner so that no one understood. But they were not as dead as dead people. Though they were not as alive as living beings. Every now and then, some of the real people asked them questions on life, on philosophy, on nature, and on happiness. They did answer them. They did make explanations. They did try to make their best in existence. They tried to exist properly. They tried to exist naturally.

But certain things simply don't work. Their existence was vague, their life unbelievably blurred. At least for some time..

Today, their agreement seems to have expired. They derealised themselves. They ignored whatever approaches. They learned the basics. And they lived happily, unfulfillingly, joyfully, a bit intellectually perhaps, but definitely unknowingly. Such was life.

Yalnızlık

2009-10-25T20:42:00.001+02:00

Sahnenin ortasında bir daire. Dairenin içinde üç tahta sandalye. Sandalyelerde oturan üç kadın.

1- (gergin) Yalnız kalmaya ihtiyacım var.

2- Hayır yok.

1- Neye ihtiyacım olduğunu senden öğrenecek değilim.

Kısa sessizlik...

2- (sola dönerek) Kimden öğreniyormuş ihtiyaçlarını?

3- Bilmem, gazete okuduğunu söylüyorlar ama.

2- Anlıyorum.

1- (sinirli) Size yalnız kalmaya ihtiyacım var dedim!

3- Daha ne yapmamızı istiyorsun anlamıyorum.

1- Felsefe yapmanızdan bıktım. Sessizliğe ve düşünmeye ihtiyacım var.

2-3 (kahkahalarla gülerler)

Sessizlik..

1- Yalnız kalmaya ihtiyacım var.

2- Hayır yok.

1- Size tahammül edemiyorum.

3- Ben de...

1- Beni yalnız bırakmanızı rica ediyorum. Lütfen uzaklaşın benden.

2 ve 3 sandalyelerinden kalkarlar. Sahnenin sağına doğru yürürler. Dairenin sınırına geldiklerinde dururlar. Bir süre hiçbir şey yapmadan beklerler. Sonra geri dönüp sandalyelerine otururlar.

2- (1'e dönerek) Eeee?

1- Ne?

2- Neler düşündün?

1- (omuz silkerek) Hiiiç..

2- Bizi boşu boşuna yordun...

1- Ne oldu ki?

2- (omuz silkerek) Hiiiç..

3- (2'nin omzuna dokunur) Ne düşünmüş?

2- Sanırım ontoloji üzerine düşünmüş.

3- O nedir?

2- Kesinlikle.

Kısa sessizlik.

1- (birdenbire bağırır) Yalnız kalmaya ihtiyacım var.

3- Öfff.......

2- Kulağımın dibinde bağırmanın ne faydasını görüyorsun?

1- Bağırırken yalnız kalabiliyorum.

2- Anlıyorum.

1- Siz nasıl bu kadar rahat var olabiliyorsunuz ki?

3- Var olmak için özel bir çaba sarf etmiyoruz.

1- Ama yine de varsınız, değil mi?

Kısa sessizlik.

1- Size tahammül edecek gücüm kalmadı.

2- Gitmeyi dene.

1 sandalyesinden kalkar, sahnenin sağına doğru yürür. Dairenin sınırlarına gelince durur. Bir süre hiçbir şey yapmadan bekler. Sonra geri dönüp sandalyesine oturur.

3 birdenbire nefes alamaz ve sessizce düşerek ölür.

1- Ne oldu?

2- Hiç.

1- Çaba sarf etmeme konusunda bu kadar iddialı olabileceğini düşünmemiştim.

2- Ben de.

1- Yakında senden de kurtulacağım.

2- Bu durumda, ben de senden kurtulacağım.

1- Doğru.

Kısa sessizlik.

1- Yalnız kalmaya ihtiyacım var.

2- Hayır yok.

1- Belki de haklısındır.

2- Kim bilir...

1- Üzerimde büyük bir ağırlık hissediyorum.

2- Anlatmak ister misin?

1- Anlattım ya.

2- Anlıyorum.

1- Çok yoğun bir sıvının içinde batıyormuşum gibi hissediyorum.

1 sandalyesinden kalkar, diz çöker. 2, ilgisizce onu izlemektedir. 1birdenbire nefes alamaz ve sessizce düşerek ölür.

2- Yalnız kalmaya ihtiyacım var.

2, sandalyesinden kalkar, sahnenin soluna doğru yürür. Dairenin sınırlarına gelince durur. Bir süre hiçbir şey yapmadan bekler.

Perde.

Bogazici Universitesi 2009 - yillik

2009-07-05T09:55:00.007+03:00

On my vague existence;

by the representatives of partial reality;

for Godot...

Nilay Ş: öpücükler konduran zeki sevimli kıvırcık arıza!
Ezgi G: tanrıtanımaz marul, varolduruşçu eşek arısı.
Selin M: do not wait for GODOT anymore please!
Saime S: matematik, koala, sürdürülebilir yaşam, yaşasın sinan...
Pınar O: Pırasa, Amsterdam, Method, Ukela, Karl Marx
Samet K: mantık da bir yere kadar be kardeşim!...
Hasan A: "Nasılsın?"a "Normal" diyen "Nadir insan"=Sinan
Zeynep G: Rica. Çiçek. Sessizlik.
Volkan Y: kulüp, rahatsız, kıvırcık, sui generis, dayanak.
Arzu A, Didem Y, Dilek Y: kafası karışık, uçuk, kıvırcık, yeşil, erasmus, bol giysiler
Dilara D: varolmayışçı, rahatsız, ölü at sineği
Tuğçe C: foça - super mario - b.a.l. - marul – şarap
Yalım D: Nefret etmediğim tek at sineğine mutluluklar
Erdem E: Bol yenli, neşeli, paradokssever; hep kıvırcık (marul) kal!
Güher Ç: neden ki, niye ki, anlamadım, bi daha...
Nehir B: ekolojist.matematist.godoist.rationalist. "izm"lerden hoşnutsuzluğumun kinayesiyle.
Kudret Ç: Beklenecek Godot varsa, haberleşelim canım sinan.
Ayşegül S: muhalefet kişiliğiyle marulun vazgeçilmez yeşil yaprağı
Sezin A: sürdürülebilir, efficient, okuyan-düşünen-yazan, aktivist çocuk.
Firuze M: onu sakin sakin! dinlemek! lazım!. Sevgiler :)
D Vural Ö: prensipli skolastik koala ve aşmış marul
Duygu D: zor-dolaysız ve hatırlanası her zaman
Çisil S: çok zeki, yardımsever, canayakın..
Işıl S: sinancık edencik seni çok sever ışılcık
Ahmet Burak Y: Freakin' genius, hardcore thinker.
Alperen Ö: kıvırcık, ekşi, kaf-kaf, gözleri hepsi yeşil-mavi
Emel T: Sinancık sen başarılı marksist ekolojik bir marulsun
Perihan G: Daima eğlenceli ve sorgulayıcı kalman dileğiyle
Alperen Y: çılgın matematik gurusu...
Gökhan K: amaney amaney amanin ammaney ayvalık
Feyza Y: tanıdığım rahatlığı en bulaşıcı insanlardan biri

Tanri'nin varligina dair kanitlar

2009-06-08T00:10:00.003+03:00

"Tanrı'nın varlığına dair 62 kanıt" başlıklı yazıdan seçilmiştir.

1) Kozmolojik argüman

1 Eğer ben bir şeyin bir nedeni olmalı dersem o şeyin bir nedeni vardır.

2 Evrenin bir nedeni olmalı diyorum.

3 Öyleyse evrenin bir nedeni vardır.

4 Öyleyse Tanrı vardır.

2)Ontolojik argüman

1 Tanrıyı X olarak tanımlıyorum.

2 Eğer X’i tahayyül edebiliyorsam X var olmalıdır.

3 Öyleyse Tanrı vardır.

3)Tasarım argümanı

1 Şu dünyaya/evrene/zürafaya bak. Karmaşık değil mi?

2 Yalnızca Tanrı onları böyle karmaşık yapabilirdi.

3 Öyleyse Tanrı vardır.

4)Güzellik argümanı

1 Şu bebek/gün batımı/çiçek/ağaç güzel değil mi?

2 Yalnızca Tanrı onları böyle güzel yapabilirdi.

3 Öyleyse Tanrı vardır.

5)Yaratılışçılık argümanı

1 Eğer evrim yanlışsa yaratılışçılık doğru olmalıdır ve öyleyse Tanrı vardır.

2 Benim zihinsel kapasitem onu anlamaya yetmediği, dahası bu gerçeği kabul etmek beni huzursuz edeceği için evrim doğru olamaz,.

3 Öyleyse Tanrı vardır.

6)Korku argümanı

1 Eğer Tanrı yoksa öldükten sonra hepimiz yok olacağız.

2 Bundan korkuyorum.

3 Öyleyse Tanrı vardır.

7)Kutsal Kitap argümanı

1 [Eski Ahit’ten (Tevrat’tan) bir pasaj]

2 [Yeni Ahit’ten (İncil’den) bir pasaj]

3 Öyleyse Tanrı vardır.

9)Akılsızlık argümanı

1 Pekala, sizler kadar zekiymişim gibi numara yapmaya çalışmayacağım –belli ki çok fazla okuma yapmışsınız. Ama ben İncil’i (Kuran’ı) okudum, ve söyleyeceğiniz hiçbir şey beni Tanrı’nın var olmadığına ikna edemez. Ben onu kalbimde hissediyorum, eğer onun hayatınıza girmesini isterseniz siz de hissedebilirsiniz. [Kutsal Kitap’tan bir ayet]

2 Öyleyse Tanrı vardır.

10)Sayısal argüman

1 Milyonlarca milyonlarca insan Tanrı’ya inanıyor.

2 Bu kadar insan yanılıyor olamaz, öyle değil mi?

3 Öyleyse Tanrı vardır.

16)Ahiret argümanı

1 Tanrı’nın varlığına dair kanıtı mezarından kalkınca göreceksin.

2 Öyleyse Tanrı vardır.

17)Tartışma argümanı

1 Tanrı vardır.

2 [Ateist karşı argüman sunar]

3 Evet vardır.

4 [Ateist karşı argüman sunar]

5 Evet vardır!

6 [Ateist karşı argüman sunar]

7 EVET VARDIR!

8 [Ateist pes edip evine gider]

9 Öyleyse Tanrı vardır.

19)Harun Yahya argümanı

1 Hayatımı çalışarak kazanmak istemiyorum.

2 Vergi vermek istemiyorum.

3 Bana para verecek saf müslümanlar bulabilirim.

4 Öyleyse Tanrı vardır.

21)Kişisel ruh sağlığı argümanı

1 Bazı dini deneyimler yaşadım, bunların açıklaması ya Tanrı’nın var olduğu ya da benim deli olduğumdur.

2 Öyleyse Tanrı vardır.

23)Tesadüf argümanı

1 Bunun gerçekleşme olasılığı nedir?

2 Bence çok düşük.

3 Öyleyse Tanrı vardır.

26)İnanca saygı argümanı

1 Tanrı vardır.

2 [Ateist karşı argüman sunar]

3 Bu yaptığın inancıma saygısızlıktır.

4 Öyleyse Tanrı vardır.

28)Agnostisizm argümanı

1 Ben bilmiyorum sen de bilmiyorsun.

2 Öyleyse Tanrı vardır.

30)Kişisel deneyim argümanı

1 Bir keresinde açıklayamadığım bir olay yaşadım.

2 [Ateist bir takım muhtemel doğal açıklama sunar]

3 Sen yalnızca tahminde bulunuyorsun! Ben ordaydım.

4 Öyleyse Tanrı vardır.

32)Tanık olunamama argümanı

1 Şimdiye dek kimse bir türün başka bir türe dönüştüğünü göremedi.

2 Öyleyse Tanrı vardır.

41)Kuran argümanı

1 Kuran Kuran’da yazanların doğru olduğunu söylüyor.

2 Öyleyse Kuran dorudur.

3 Kuran Tanrı’nın var olduğunu söylüyor.

4 Öyleyse Tanrı vardır.

47)Perde argümanı

1 Tanrı ateistlerin gözüne perde çekmiştir.

2 Öyleyse Tanrı vardır.

49)Okuma argümanı 2

1 Kuran’ı okusaydın anlardın.

2 [Ateist Kuran’ı okuduğunu söyler.]

3 Anlayamazsın sen Kuran’ı. Tefsirleri okusaydın anlardın.

4 Öyleyse Tanrı vardır.

50)Ukala Britanyalı biyolog argümanı

1 Richard Dawkins bazı kitaplarında dini aşağılıyor.

2 Öyleyse Tanrı vardır.

54)Nuh’un gemisi argümanı

1 Bilmem nerde bir dağda gemi bulmuşlar.

2 Öyleyse Tanrı var.

55)Secde eden firavun argümanı

1 Mısır’da bir yerde ceset bulmuşlar.

2 Öyleyse Tanrı var.

60)Turan Dursun argümanı

1 [Ateist Tanrı’nın var olmadığına dair argüman öne sürer.]

2 [İnanan onu öldürür.]

3 Öyleyse Tanrı vardır.

Coskun Adali - Boyle Olumunuze Uzuldum

2009-04-06T10:42:00.001+03:00

Böyle Ölümünüze Üzüldüm - Coşkun Adalı, 4 Nisan 2009

Domuzlar çok aç kalırsa kendi dışkısını yer.

Hava soğuk mu soğuk. Eksi bilmem kaç…Kış, kıyamet felaket…Tipiden, kar fırtınasından göz gözü görmüyor… Tüm yabani hayvanlar aç.

Diyelim bu vahşi doğanın ortasında sıkışıp kalmışsınız. Diyelim sıkışmanın ötesinde, kımıldayamaz bir durumdasınız. Belkemiğiniz ve boynunuz öyle iki yerden kırılmış ki, hiç bir yerinizi kıpırdatamıyorusunuz. Ama duyu organlarınız çalışıyor, bilinciniz açık, etrafınızda olup biten herşeyi görüyor, algılıyorsunuz…Ama parmağınızı dahi oynatamıyorsunuz.

Yerinizi önce kuzgunlar keşfediyor. Geliyorlar…Kuzu kellesinden göz yer gibi gözlerinizi oyup yutuyorlar. Çok acı çekiyorsunuz. Kuzgunlar sizi didikleyip dururken kan kokusunu alan kurtlar geliyorlar. Onları ulumalarından tanıyorsunuz, ne de olsa kardeşleriniz… Kuzgunlar kaçışıyor. Kurt kardeşlerinize kurt selamı veriyorsunuz bir umutla… Ancak onlar bu yaltaklanmanıza yüz vermiyorlar. Sizi bağırta bağırta yiyorlar…Yanaklarınızdan başlayarak…Aklınızı durduran acılar içinde yeniyorsunuz. Bundan sonrasında sizin sadece ölünüz var.

Yaban domuzları sürü halinde geliyorlar. Zaten doymuş olan kurtlar hafif hafif mekânı terkediyor. Domuz bu, en ufak bir adabı muaşeret kuralı bilmez. Hapur hapur neniz kalmışsa mideye indiriyorlar. Kemikleriniz dahil…

Hayvanlar tarafından yenmekten daha korkunç bir ölüm şekli olamaz. İnsanlar bir şey için birbirini öldürür, kazaya uğrar ölürler, hastalıktan ölürler…Ama hayvanlar tarafından yenmek gerçekten hepsinden korkunç, çünkü hayvanlar öldürmek için yemiyor, karnını doyurmak için yiyor. Yani hayvanlar cani değil…Sizi öldürüp oldürmedikleri bile umurlarında değil. Bizim balık ya da tavuk yediğimiz gibi sizi yiyorlar.

Domuzlar ah domuzlar…Hınzırlar, sizi şu dünyaya nihayet yararlı olacağınız bir şekle sokuyorlar. Etiniz domuza besin oluyor, özümseme, yadımlama…Yararsız, zararlı kısımları dışkı olarak atılıyor. Bedeninizin geriye kalanı domuz için enerjiye dönüştüğünden, artık sadece bir domuz dışkısısınız. Sizi bulan domuzlar kadar şanslı olmayan başka domuzlar, dışkı mışkı, sizi tekrar yiyor. Birazınız domuza yine enerji oluyor, gerisi yine dışkı olarak atılıyor. Böylece siz biyolojik çevrime giderek azalan oranlarda ama asla sıfırlanmamak üzere ve sürekli hep domuz dışkısı olarak katılıyorsunuz. Teorik olarak sınırsız bir süre… Gördünüz mü ? Hem en sonunda çevreye faydalı bir işlev kazandınız, hem de ölümsüzleştiniz. Domuz dışkısı olarak…

Grek tragedyalarının son sahnesini hatırlatan o günün tanığı ve seyircisi yoktu ama galiba ne yazık ki bütün bunlar olmadı. Sadece öldünüz… Ona üzülüyorum.

Amateur Free

2009-02-09T08:59:00.001+02:00

Amateur Free
90208

-Are you free?
+Life is more complicated than philosophy.
-But again, are you free? Or rather, are we free?
+Do you mean there is a correlation between these two?
-Which two?
+My freedom, and ours.
-“You” are part of “us”, isn't it?
+Correct. But “my freedom” may or may not be a part of “our freedom”. Maybe they are even disjoint. Every weekend I play tennis. Will you defend that we played tennis last Saturday?
-Don't change the subject.
+I wasn't changing the subject. I am free. Or even better, I want to be free. Now, do you want to be free?
-I am not sure whether I want to be free or I want us to be free.
+Now you understand what I mean.
-I do. But let me appeal to philosophy.
+Oh, not again.
-Wait. This time it'll work. Watch: I am free. I, as a free individual, want to have a free relationship with you. Once “we” obtain it, this leads to two important conclusions. First, our free relationship verifies my freedom. Second, it destroys my freedom. Now, let's restart the reasoning with different initial values. We have a free relationship. This by definition means that each and every moment I once again choose to be with you. My choice is -by construction- free. So, as long as I am with you, this is and has to be my own decision. Therefore, I get free. Hence the conclusions: My freedom theoretically creates the negation of our free relationship, since it opens up the possibility of ending the free relationship, either completely, or by limiting the freedom. On the other hand, my freedom is the affirmation of our freedom.
+You will never stop abusing ontological arguments to support your emotions, will you?
-Well, I won't, unless they don't work.
+Now, do you want to be free, or do you want us to be free?
-Both, as they are essentially the same. You?
+I'm not sure yet.

Ucuncu tekil sahis

2009-02-02T19:51:00.001+02:00

90131

Kapi caldi. Kadin, oturmakta oldugu koltuktan kalkti, icindeki tedirginligi bastirarak kapiya dogru yurudu. Kapi acildi. Adam iceriye girdi. Buzdolabi acildi. Icinden bir votka sisesi cikti. Iki bardak, bire iki oranla votka limonla doldu. Adam koltuga oturdu. Kadin halinin uzerine oturdu. Odadan miriltilar geldi. Sesler, yukseldikce duyulur oldular, ama hicbir zaman anlasilir olmadilar. Bir bardak kirildi. Hickiriklar duyuldu. Sonra sessizlik. Insanin, bir tek canli sesi icin omrunden yillar verebilecegi anlar vardir. Sessizlik surdu. Esya, ses hic var olmamis gibi davrandi. Ses yoktu degil. Sessizlik vardi, oyle cok vardi ki ses icin yer kalmiyordu. Sonra, her seyin oldugu gibi, sessizligin de sonu geldi. Kanepenin gicirtilari duyulur hale geldi. Su, akmaya basladi. Hicbir canli sesi yoktu. Yaylar birbiriyle sevisirlerken ciglik atiyorlardi sanki. Cigliklar yukseldi. Metalin tutkusu tum evi sardi. Cigliklar yukseldi. Sonra, her seyin oldugu gibi, metalin sevismesinin de sonu geldi. Esya, tatmin olmus bir sekilde, yerini canli seslerine birakti. Hiriltilari fisiltilar izledi. Simdiye kadar olanlardan daha anlasilir olmayan konusmalarin ugultusu duyuldu. Ses yasami ispat etti. Adam kanepeden kalkti, yurudu, elektrikli sobayi calistirdi, yurudu, kanepeye oturdu. Esya evden tasti, kadinla adami kusatti. Adam mucadele etti ve kazandi. Kadin ciddiye almadi ve kazandi. Esya geri cekildi. Konusma evi isgal etti. Sonra, her seyin oldugu gibi, konusmanin da sonu geldi. Adam ayaga kalkti. Kapi acildi. Adam disari cikti. Kapi kapandi. Kadin koltuga oturdu. Su, durdu. Banyo kapisi acildi. Disari ciktim, ona sarildim, uyuyakaldik.

Dunya Ekonomik Forumu ve Burjuvazinin Guc Dengelerine Dair Belirtiler

2009-02-02T19:42:00.002+02:00

90130

“Davos'taki Gazze paneli olayli gecti. Erdogan'a 'Mubarek de Abbas da durumu sizden iyi biliyor, Hamas'i sucluyor' gibi sozlerle yuklenen Peres, suresini iki kat asti. Moderatorun yanit hakki vermedigi Erdogan, Peres'e 'Benden yaslisin. Sesin cok yuksek cikiyor. Sucluluk psikolojisi. Siz oldurmeyi iyi bilirsiniz. Davos benim icin bitmistir.' diyerek salonu terk etti.” (Radikal Gazetesi, 30 Ocak 2009)

Erdogan'in bu davranisi, ister fevri ister planli olsun, cok ilginc ipuclari tasiyor sosyalistler icin. Bir zamandir dile getirilen islam burjuvazisinin kuresel kapitalizm icerisinde yukselisini isaret ediyor.

Ne oldu? Turkiye isbirlikci burjuvazisinin temsilcisi, su anda elinde tum Turkiye'deki organik yasami birkac kez ortadan kaldirabilecek miktarda nukleer silah olan ve Ortadogu'nun paylasiminda en cok soz sahibi olan ulkenin temsilcisine hakarete varan sozler etti. Bu noktada sormamiz gereken asil soru sudur: Islamci burjuvazi kendini, emperyalistlere kafa tutacak kadar guclu hissetmeye mi basladi?

Bu olayin, momentum degisiminin onemli gostergelerinden biri oldugunu ve dolayisiyla sikligi artan sekilde benzer orneklerle karsilacagimizi dusunuyorum.

Onumuzde kabaca iki senaryo var, ama bu yazinin temel sorusu acisindan ikisi de ayni kapiya cikiyor.

Buyuk ihtimalle, yaklasan yerel secimleri de goz onunde bulundurarak bu firsati kacirmak istemeyen Erdogan, Turkiye'de yandas medya tarafindan kahraman gibi karsilanacak. Bu, paneldeki davranisinin islamci burjuvazi tarafindan da desteklendigi anlamina gelir. Yani islamci burjuvazinin; mazlum olma, hosgoru, dinler arasi anlayis gibi kavramlarla gelistirdigi stratejinin omrunu doldurdugu anlamina gelir. Artik onlar da kuresel arenada kendilerine yer acilmasi gerektigini dusunecek kadar buyuk bir guc haline gelmisler demektir.

Ikinci senaryo ise, Erdogan'in sozlerinin asiri, diplomasi disi ve patavatsizca bulunmasi durumudur. Bu durumda Erdogan, ulke icindeki yukselisinden aldigi gazla ortaligi velveleye verdigi icin elestirilir, dolayisiyla dizginleri cekilir. Bunun anlami ise, islamci burjuvazinin, boyle bir hamle icin zamanin erken oldugunu dusundugudur. Ancak bu senaryonun kendisi bile, yukarida ortaya attigim momentum degisimi iddiasini destekliyor. Zira Erbakan bile, kendi iktidarda oldugu donemde dahi, bu kadar sert bir cikis yapamazdi. Erdogan'in kabadayiliginin arkasinda, kavga cikarsa mahalleden toplayacagini dusundugu adamlarin iri yari oldugu hissi yatiyor.

Demem o ki, Davos'ta dun meydana gelenler, alisageldigimiz Bati emperyalizmiyle asik atacak bir islamci burjuvazinin hizla guclenmekte oldugunun belirtisidir.

Bu noktada, Turkiye'de devrimcilerin eylem plani olustururken hesaba katmalari gereken cok onemli bir degisken beliriyor: Burjuvazi cesit cesit. Peki biz mucadeleyi, hangi burjuvaziyi hedef alacak sekilde insa edecegiz?

Hic kimsenin mi aklina gelmiyor? ya da Inanma ozgurlugu:1 Inanmama ozgurlugu:0

2008-11-23T21:34:00.006+02:00

Hiç kimsenin mi aklına gelmiyor? YA DA İnanma özgürlüğü:1 İnanmama özgürlüğü:0
Üniversite öğrencilerinin kampüse ve/veya derslere türban takarak girmelerine, girmelerini engelleyen yasaklara ve kişilere dair o kadar çok şey söylendi ki; insanın aklı almıyor, çok bariz bir anlamı nasıl kimsenin görmediğini.
Laiklik savunucuları ve onların stratejik müteffiklerinin diliyle konu şu kavramlar etrafında konuşuldu[1]: Din istismarı, gericilik, siyasi sembol, halkın inançları üzerinden siyasi rant, dincilik.
Öte yanda ise şöyle kavramlar dolaştı durdu: İnanç özgürlüğü, eğitim hakkı, kişi hak ve hürriyetleri, mağduriyet.
O kadar sıkıldım ki; konuyu politik, sosyolojik, ekonomi politik olarak falan ele alacak değilim. Çok daha genel bir bakış açısıyla[2] ilginç bir noktaya değinmek istiyorum. Bu noktaya da, hakikaten sadece değineceğim, uzun uzadıya argümantasyon yapacak değilim.
Durum garip: Allah diye bir şey, kadınlara, başları açık[3] olarak toplum önüne çıkmayı yasaklıyor. Sonra, bir grup insan[4], onların üniversiteye başları kapalı olarak girmelerini yasaklıyor. Herkes o bir grup insanın yasakçılığından dem vuruyor, ama nedense kimse allahın yasakçılığından bahsetmiyor.
Ortada iki acente var. Biri başı açık ortalıkta gezmeyi, diğeri başı kapalı kamusal alanlara girmeyi yasaklıyor. Gözlemler şöyle:
- O demin bahsettiğim bir grup insan, geri kalan her şey sabit tutulsa bile[5], görece olarak daha az yasakçı bir tutum sergiliyorlar. Mesela onlar, pazara giderken hangi modayı takip etmeniz gerektiğine dair kural koymuyorlar.
- Kategorik olarak, hangi acentenin yasaklarına itaat edilmesi gerektiğine karar verilmiş değil. Daha doğru kelimelerle söylemek gerekirse; o bir grup insana mı yoksa allaha mı tapmak/itaat etmek gerektiğine dair bir öntartışma gerçekleşmiş değil.
- Düşünsel olarak ise, o bir grup insanın yasaklarına itaat etmek görece daha anlamlı görünüyor; zira o insanların var olduklarına dair en azından biraz kanıt var elimizde.
- Daha da genel olarak, o bir grup insanın yasağını eleştirmeye falan çalıştığımızda onlarla oturup tartışma ihtimalimiz sıfırdan büyük[6]. Ama, allahla pazarlığa oturmak, benim anladığım kadarıyla, pek mümkün değil. Yani, o bir grup insanın yasasına neyin saygı duymak pratik olarak daha anlamlı görünüyor.[7]
Türbanla ilgili yasakların ne doğru olduklarını söylüyorum, ne de yanlış olduklarını. Politik tartışmada, en azından bu yazı sınırları içerisinde, taraf almıyorum. Çok basit bir şey söylüyorum aslında: Eğer mevcut koşullar bunlarsa, bireyler, davranışlarından önce, deminden beri söylediklerimi de hesaba katsalar daha sağlıklı bir zeminde tartışırız hangi noktaya ne şekilde ulaşmak istediğimizi.

[1] Kimsenin bu kelimelerin hepsini kullandığını söylemiyorum tabii ki. Sadece; bu cephede genel olarak bu kavramlar aracılığıyla düşünce üretildiğini iddia ediyorum.
[2] Yani demem o ki, politik konjontürden bağımsız olarak.
[3] Kendinize uygun İslami fraksiyona göre bu kavram da değişiyor tabii: Ziynet yerlerinin/süs yerlerinin/ başın/bedenin örtülmesi/gizlenmesi/saklanması ve şimdi aklıma gelmeyen çeşitlemeler var ortalıkta.
[4] Gerçekten bu grubu tam olarak tanımlayacak bir kelime, bir ideoloji yok. Bunu fark etmiş miydiniz?
[5] “bile” kelimesi önemli. Tüm ahlakı değerlendirsek o bir grup insan özgürlük şampiyonu gibi görünür çünkü.
[6] Tamam tamam kabul ediyorum, sıfırdan büyük, ama çok da büyük değil.
[7] “daha anlamlı” görünmesi “saçma” olduğu gerçeğini değiştirmiyor tabii ki.

Marul'un durusuna dair bir yazi

2008-11-13T17:13:00.000+02:00

“Marul, çevre, doğayı koruma... Hepsi aynı kapıya çıkar işte. “

Marul’un aynı kapıya çıkmadığına dair bir yazı

Önce bir örnek: Marullar için su sorunu, barajlarda suyun azalması sorununun oldukça ötesindedir[1]. Marullar için su sorunu; suyun ticarileştirilmesi, kuraklık, iklim ve enerji politikaları, insan hakları sorunudur.

Sonra başka bir örnek: Marullar farkındadır ki, bugün hızlanarak devam eden küresel iklim değişiminin sorumlusu fosil yakıt kullanımı kaynaklı karbon salımlarıdır. Marullar farkındadır ki, iklimi ve dolayısıyla tüm canlı yaşamını[2] kurtarmayı tartışırken, dünyanın en büyük on şirketinin 7’sinin petrol şirketi, diğer 3’ünün ise araba şirketi olduğu hesaba katılmalıdır. Marullar için iklim sorunu, odadan dışarı çıkarken ışığı söndürüp söndürmeme meselesinin çok, ama bayağı çok ötesindedir.[3] Bizim için iklim tartışması; bu paragrafın üçüncü cümlesi ışığında; devlet tarafından sübvanse edilen kömür santralleridir, Danimarka’nın soğuk, fırtınalı, kasvetli kış günlerinde dahi çalışan güneş panellerinin Türkiye’de verimsiz çalışacağına dair uyduruk kamuoyu kampanyalarıdır, serbest piyasa koşullarında bile binlerce yatırımcıyı sıraya dizen rüzgar enerjisinin kullanımı için yönetmeliklerin bekletilmesidir, Kyoto Protokolü gibi yarım yamalak bir metni bile imzalamayarak G.W.Bush’la aynı kefeye[4] düşülmesidir.

Ekolojist hareket, ve dolayısıyla Marul, çevreci harekete, ne kadar ittirip kaktırsak da, sığmaz.[5] Marul, sorunu sebebinden doğru çözmeye odaklanır, sonucundan değil. İyi niyetli, sevimli insanlar, kış gelmeye yüz tutmuşken burnu akmaya başlamış arkadaşlarına, burun damlası önermezler, doğru dürüst C vitaminli bir şeyler yemelerini, kalın giyinmelerini falan önerirler. Marul’un marifeti, küresel ısınmayla ilgili de aynı samimiyeti korumasıdır.[6]

“Çevre mi, ekoloji mi?” tartışmasının zemini üç aşağı beş yukarı budur. Bu tartışma, ilgili konularda çalışan kişi ve kurumların iç tartışmasıdır. An itibariyle bizim için önemli olansa, bu tartışmanın çözümlenmesi falan değil. Bizim derdimiz, dünyanın yanıyor oluşu ve acilen harekete geçmemiz gerekliliği. Ne ağaç dikilmesiyle, ne yerlere çöp atılmaması için uğraşılmasıyla, ne de diş fırçalarken muslukların kapatılmasını hayatın anlamı olarak görmekle bir derdimiz var.[7] Çok daha basit bir şey diyoruz: Biz, öyle bir takım değiliz. Bizim hedeflerimiz, vizyonumuz, beklentilerimiz, dünya görüşümüz başka. Kampüs içinde Marul’a yer açmamak, “Aman canım, sonuçta hepsi toplumla falan uğraşıyor işte.” deyip Türkiye’deki bütün sivil toplum kuruluşlarını tek bir kurum altında birleştirmeye çalışmakla (en azından düşünsel düzlemde) aynı şeydir.[8]

MARULLAR

[1] “ötesindedir” diyoruz, “dışında” değildir.

[2] Bunu söylerken bazı böcek türlerini ve tek hücrelileri parantez içine alıyoruz.

[3] Bkz. Dipnot 1

[4] “aynı kefeye” diyoruz ama, aslında bu kefede yalnızca ABD ve Türkiye olduğu için, “aynı çukura” da denebilirdi.

[5] Marullar bu ittirip kaktırma işini, son derece iyi niyetle, aylar boyunca denediler. Bize güvenin, sırf teorik gevezelik etmiyoruz; deneyle de sabit, hakikaten sığmıyoruz. (Detaylar için herhangi bir maruldan, geçen sene BÜÇEK’in Marul’daki ortaklığının kapsamını dinleyebilirsiniz.)

[6] Burada bir parantez açıp, olası bir mantık hatasına dair uyarıda bulunmalıyız. Bu cümlenin aksi, hiçbir şekilde önceki cümlenin aksini gerektirmez: İnsanlar sevimliliklerini sadece sevdikleri insanlara yöneltebilirler. Bununla ideolojik bir sorunumuz yok. Kimseye ahlak dersi vermiyoruz. Parantezi kapatıyoruz.

[7] Dahası, hepimiz, kendi yaşamlarımız içinde zaten bu konularda hassasiyet gösteriyoruz. Eşek olmadığımızı belirtmek için dahi dipnot yazışımızın iyi niyetimizin göstergesi olmasını umuyoruz.

[8] Bunu kesinlikle savunmadığımızı belirtmeye gerek var mı?

Henri Matisse

2008-11-08T00:36:00.005+02:00

Madam Matisse (The Green Line), 1905

Music, 1910

Dance, 1931

Venus, 1952

Coskun Adali - Oyum Obama'ya

2008-10-31T16:42:00.002+02:00

Oyum Obama’ya…

Coşkun ADALI

Bir süre önce, Obama’nın kendileri açısından ne anlama geldiği sorulan iki Afrika ülkesinden birinin lideri, "Seçilmese bile Obama, bugün vardığı noktada, siyahların kurtuluşuna Angela Davis, Jesse Jackson, Malcolm X, Martin Luther King ve tüm diğerlerinin katkılarının toplamından daha büyük ve tarihsel bir katkıda bulunmuştur" dedi. Diğeri ise, soruyu anlamsız bulduğunu ima etmek için biraz da alaycı bir uslupla, "ABD başkanlığını isteyen birinden sözediyoruz galiba" diyerek kestirip attı. Hugo Chavez, Raul Castro, Ahmedinecat, ABD devletinin Obama’nın seçimi kazanmasına izin vermeyeceğini, bir şekilde başkanlığını engelleyeceğini söyleyerek Obama’yı dolaylı olarak olumladı.

Ha Obama kazanmış ha McCain, gerçekten farketmez mi ? Bu sorunun yanıtı sizin hem dünya görüşünüze hem politik öngörülerinize hem de politik eyleminizin hedeflerine, amacına bağlıdır. Dünyanın önümüzdeki dört yıl içinde hızla kıyamete evrilecek uluslarötesi bir devrimci durum yaşayacağını düşünüyorsanız ve yaklaşan bu konjonktüre hazırlıksız yakalanmamak için şu anda kaynaklarınızı, enerjinizi ve zamanınızı halk içinde devrimci çekirdeklerin oluşturulmasına, kızıl milislerin, silahlı birliklerin örgütlenmesine, proleterya diktatörlüğünün hazırlıklarına harcıyorsanız, gerçekten de ha Obama ha McCain farketmez. Hatta nesnel olarak McCain’in kazanması daha iyi olabilir. Burada küçük bir parantez açalım. Daha önce Bush’u destekleyen Al-Kaide şimdi de, Al-Hesbah internet sitesine göre, McCain’i destekliyor. Yine, "bu insanlık hiçbir şeye layık değildir, batsın bu dünya" diyorsanız, nihilist bir tavır içindeyseniz, ha Obama ha McCain yine farketmez.

Yok eğer gündeminizde, dünya çapındaki sömürü düzenine, salt sermayenin çıkarları doğrultusunda yürüyen küreselleşmeye, haksızlığa, açlığa, sefalete karşı milyarlarca insanı demokrasi talebinde buluşturmak, milyarlarca insanı savaş karşıtı eylemlere çekmek, ve belki de en acil olarak, sermayenin, gezegende yaşamı giderek daha hızla yakınlaşan bir gelecekte yoketmeye yönelik eylemlerine, doğanın korunmasına karşı umursamazlığına "dur" demek, kapitalizmin kâr güdüsünün total bir ekolojik faciaya yolaçmasını önlemek türünden "küçük", "oportünist, sağ, reformist", "yumuşak" hedefler varsa, yani kısacası, dünya çapında "uluslararası devrimci demokrat işçi-köylü birleşik savaş cephesi kızıl çekirdek örgütü" kurmak dışında bir eylemlilik içindeyseniz, farkeder. Obama’nın kazanması daha iyi olur.

Ne açıdan daha iyi olur ?

Önce bazı gözlemler ve tespitler var. Bush yönetimi ABD tarihinin sadece en kötü yönetimi değil, aynı zamanda ABD’nin dünyaya en fazla zarar vermiş yönetimidir. Verdiği zararın niteliksel ve niceliksel boyutlarını henüz kestirecek durumda bile değiliz. Önce insanlığa karşı işlediği suçlar var. Bush, 2001 yılında, Kyoto prokolünü imzalamayarak insanlığa ne kadar kritik olduğu ilerde ortaya çıkacak bir sekiz yıl kaybettirmiştir, hem de atmosfere karbondioksit salımını azaltacağına dair verdiği seçim kampanyası sözünü de tutmayarak…Hem de ABD dünyada diğer ülkeler içinde küresel ısınmanın açık arayla birinci sorumlusu olduğu halde…Bu utanmazlık, arsızlık yetmezmiş gibi kalkıp bir de, bütün bir bilim dünyasını karşısına alarak, küresel ısınmanın insan eylemi sonucu olmayabileceğini söyledi. Bu konuda ektiği cehalet dolu kuşku tohumlarını daha sonra başkaları da fırsat bilip kullandı. Oysa Kyoto, uluslararası çok daha kapsamlı bir konsensüse ulaşmak için daha bir başlangıç adımıydı ve Bush daha bu ilk adımı çelmeledi. Kendine "önleyici vuruş hakkı" diye bir hak tanıdı, büyük bir yalan uydurttu ve bu yalan üstüne ABD’ye karşı silahlı saldırıda bulunmamış bir ülkeye saldırdı, yaktı yıktı, rejimine son verdi. Bu yalanına, üzerlerinde baskı kurarak, havuçtan ziyade sopayla başka ülkeleri de ortak etti, saldırısının yedeğine aldı. Yalanı ortaya çıkınca pişmiş kelle gibi sırıtık bir halde kaldı, dünyaya, rutin katliamları ve işkenceleriyle Irak gibi içinden çıkılamaz bir sorun bıraktı. İçerde ise sağlık ve eğitimle hiç ilgilenmeyen Bush yönetimi, salt talep ucundan üretilen ekonomi politikalarıyla ABD’nin borcunu 9,8 trilyon dolara, bu yılın bütçe açığını 700 milyar dolara çıkardı. Milyonlarca orta gelirliyi borç batağına yuvarladı, tüketim kredilerinin toplam borcunun son üç yılda % 20 artarak 13,8 trilyon dolara ulaşmasını teşvik etti. Uyguladığı neoliberal politikalarla, ev sahibi olmayı umarken sonunda sahip olacaklarını düşündükleri ev dahil tüm birikimlerini "banksterlere" kaptıran dar gelirli sınıfı yıktı. İşte bugünkü dünya krizinin birinci dereceden sorumlusu bu Bush yönetimidir. Bu satırları okuyanlar içlerinden, "bir de şunu yaptı, bir de şu var" şeklinde burada yazılanlara haklı ilaveler yapıyorlardır. Burada asıl dikkat çekmek istediğimiz nokta, Bush’un bu olağanüstü pervasız tavrının hangi güce dayandığıdır. Yoksa sekiz satır içinde sekiz yıllık suçun bilançosunu yapamayız.

Bush, ABD kapitalizminin genel sözcüsü olmanın yanı sıra, hatta bundan da önemli olarak, kendisini iktidara getiren ve orada tutan bazı özel sermaye gruplarının militan sözcüsüdür, politik varlığını, bu sermaye gruplarının özel çıkarlarını herşeyin üstünde tutmaya borçludur : Petrol tekelleri, Otomobil tekelleri, Silah tekelleri, Finans tekelleri. Bunlara Amerikan kömür şirketlerini ve Dick Cheney’inki cinsinden paramiliter lojistik destek gruplarını da ekleyebiliriz. ABD burjuvazisinin elinde bu kadar geniş ve oturaklı kadrolar varken, Bush gibi pespaye, şapşal ve kültürsüz birinin iki kez seçim kazanmasını, özel birtakım güç merkezlerinin koşulsuz desteği dışında izah etmek zordur. Dikkat edersek tekellerin de en musibetleri Bush’u destekliyor : dünyayı ekolojik faciaya itekleyenler, katliamlara yardım ve yataklık edenler, ekonomik krizi tetikleyen malî krizi yaratanlar…Başta Bush ailesi ve Dick Cheney olmak üzere, Bush yönetimi bu tekellerden büyük çapta şahsî parasal çıkar da elde etti.

Gerek ABD içinde olsun, gerekse uluslararası planda olsun, burjuvazinin en geniş kesimlerinin mutabakatını almaya çalışmaksızın, salt Amerikan burjuvazisinin en geri ve en kanlı kesimlerinin özel çıkarlarının militan bir şekilde savunuculuğunu yapmak, özel bir yönetim biçimi gerektirir : Burjuva demokrasisini dışlayan, uluslararası planda diğer ülke burjuvazileriyle ilişkilerini baskı ve tehditle yürüten, burjuva hukukunu içte ve dışta her gerektiğinde rahatlıkla çiğneyen haydutça bir yönetim biçimi…

Bush, kendisini kovboy gibi göstermeye çalışsa da bir kovboy değil, bir gangsterdir. Politik tavrıyla, yönetim stiliyle, üslubuyla bir gangsterdir. Bush, ABD tarihinde en fazla sayıda başkanlık kararnamesi çıkarmış, yani Kongre’yi en fazla kez devre dışı bırakmış, yetkilerini en fazla kez suistimal etmiş, anayasa dahil en fazla kez yasa çiğnemiş başkandır. Hatta idarî hiyerarşi içinde astlarına anayasa çiğneme emri bile vermiştir. Hiçbir ABD başkanı döneminin sonunda Bush düzeyinde yıpranmamıştır. Kendi partisini darmadağın etmiş, Kongre’de azınlığa düşmesine neden olmuştur. Hele bu son patlayan krizle birlikte kendi partisi içindeki en sadık dostlarından bile soyutlanmıştır.

Ölçüsüz hoyratlık, kabalık, sertlik, bildiğini okuma, yalanlar, tehditler, iflas eden yanlış politikalarda ısrar…Bush’un bu şekilde yönetebilmesi için tekelci sermayenin en geri ve vahşi kesimlerinin kendisini desteklemesi yetmez, geniş bir toplumsal tabana da dayanması gerekir. Bush’un dayandığı bu toplumsal taban, ABD nüfusu içinde çoğunluğu değil ama hatırı sayılır bir azınlığı teşkil eden "İncil Kuşağı" orta sınıftır. Bush bu toplumsal tabana dayanmanın ötesinde onunla özdeşleşmiştir. Bush, Doğu ve Batı kıyısının arasındaki Orta Amerika’nın "İncil Kuşağı"nın bir bireyidir. Beyaz Saray’daki günlük yönetim toplantılarına duayla başlamak, hep birlikte gözleri kapalı dua etmek türünden adetler, Tanrı tarafından şahsen görevlendirilmiş olduğuna içtenlikle inanması, yaşadığı bile kanıtlanmamış olan İsa’yı gelmiş geçmiş en büyük düşünür olarak görmesi, "yeniden doğmuş hıristiyanlar" kilisesine mensup olması, aynen bu dinci yobazlar gibi bağnazlığı bir erdem sayması, dini politikaya alet etmede en küçük bir sakınca görmemesi, tek doğrunun kendi doğrusu olduğuna yine içtenlikle inanması v.b. dünya kamuoyunun artık iyi bildiği konular… Bush’u militan yapan şey, işte bu geriliği, bu cehaleti, bu bağnazlığı…Ve bu gerilik, bu cehalet, bu bağnazlık onu dış baskılardan koruyor. Aynen dayandığı sosyal tabanın boş inançlarının bu tabanı dış baskılardan koruduğu gibi…Bush’a yakışacak olumlu bir sıfat bulmak da, yakışmayacak olumsuz bir sıfat bulmak da artık çok zordur. Ama bu kerestenin herhangi bir baskı karşısında esnediği, uzlaşma aradığı, kararını yeniden gözden geçirdiği de görülmüş değil…Baskıları yok sayıyor…

Şimdi McCain diye bir başka kereste sahneye çıktı. Sırf toplumda Bush’a karşı biriken nefretten dolayı, sanki Bush’la ve hatta bozgun halindeki Cumhuriyetçi Partiyle alıp veremediği bir şeyler varmış gibi sahte bir muhalif görüntü vermeye çalıştı. Bu yalan fazla yaşamadı. Başkan Yardımcılığına partisinin öngördüğü ağır top Lieberman yerine Alaska’dan bir yaratık buldu. İnsan gerçekten Sarah Palin’le aynı gezegeni hatta aynı güneş sistemini, hatta hatta aynı galaksiyi paylaşıyor olmaktan utanç duyuyor. Sarah Palin’i zaman makinasına koyun ilkel komünal avcı topluma götürün, bir günde uyum sağlar, hatta avcılık yetenekleriyle göz kamaştırır, sonra köleci topluma götürün, anında o toplumun kollektif bilincini özümser, hemen bir köle satın alır, vb. İşte, elele tutuşmuş bir cemaat hep birlikte sıkı bir dua ederse petrol boru hattının Alaska’dan geçirileceğine samimi olarak inanan, ama evrime inanmayan, kadın hakları diye bir şeyi henüz duymamış, AIDS virüsünü tanrının eşcinsellere bir cezası sanan, her din simsarı gibi kendi iki yüzlülüğünün farkında bile olmayan bu yaratık, McCain tarafından, hem de Cumhuriyetçi Parti’nin tercihleri dışlanarak, başkan yardımcısı adayı olarak atandı. Yani, McCain, "İncil kuşağının" desteğini Bush’tan devralmak için herşeyi yapmaya hazır. Sarah Palin’in nasıl bir ucube olduğunu "İncil kuşağı" dışında kalan herkes görüyor. McCain aynı sosyal tabana dayanacak, bu sosyal tabanı kaybetmemek için aynen Bush gibi iç ve dış baskılara pabuç bırakmayacak…Zaten birkaç gerekli rötuş dışında Bush’un politikalarını da aynen sürdürecek, yine en geri kesimlerin çıkarlarını kollayacak…Aksini de iddia etmiyor…

Bu çerçevede, Obama’nın kazanması bir anlam kazanıyor. Bush-McCain çizgisine göre konuşuyoruz : Obama dışardan baskı yer, gelen baskı karşısında esner, geriler, manevra yapar. Kapitalizme karşı savaşan güçler için bu iyidir. İki eşitsiz güç savaşırken bu savaşın hiçbir kuralının olmaması daha güçlü olana avantaj sağlar, hiç adil olmasa bile bazı kuralların varlığı zayıfa avantaj sağlar. Orman kanunlarına göre değil, yamuk da olsa bir burjuva hukukunun çerçevesinde savaşmak daha verimlidir. Bir şeyler değişecek. "Gereksinimimiz olan değişim" (Change we need) sloganı altında kampanya yürüten bir Obama, hiçbir şeyi değiştirmeden yapamaz. Kural olarak bir ABD başkanının seçildiği andan itibaren "birinci görevi" bir sonraki başkanlık seçiminin hazırlıklarına başlamaktır. Obama, aylardır ağzında sakız ettiği değişim fikrine bu kadar erken yüz çeviremez. Değiştireceği de en fazla şu : Politikanın normale dönmesi, burjuva hukukunun artık bu kadar sıklıkla ve rahatça çiğnenmemesi, diğer ülkelerle normal diyalogların yeniden tesisi, "önleyici savaş" doktrininin iptali, uluslararası sorunlarda barışçıl çözümleri de gözardı etmemek, Irak’tan en geç 16 ay içinde asker çekmeye başlamak, nükleer silahsızlanmayı yeniden gündeme almak, ekolojik krizin en azından varlığını tanımak ve çözüm arayışlarına girmek, atmosferi mahveden petrole bağımlılığı azaltmak (son olarak, enerji tasarrufunu bir numaralı gündem maddesi yaptığını söyledi), ekonomik krize bir çözüm bulmak üzere ekonomiye geniş devlet müdahalesini öngörmek, insanların sağlığını bir düzeyde de olsa sigortalamak … İşte bütün bu konu başlıklarında her geri kayışta Obama’yla savaşılabilir. Bütün bu kampanya vaatlerinden geri adım atacaktır ama bu geri adımlar nedeniyle gelen saldırıya da duyarsız kalamayacaktır. Zaten son on aydır ilk baştaki radikal söyleminden adım adım geri çekiliyor. Aslına bakılırsa, Demokrat Partiyi gevşek bir sosyal demokrat oluşum şeklinde ele alırsak, Obama bu partinin sağ kanadına mensup… Parti içinde bu kanat hakim. "En solu", yarıştan erken çekilen Dennis Kucinich gibi bazi kişilikleri saymazsak, partinin üçüncü aday adayı John Edwards temsil ediyordu, sanayi işçisine en fazla dayanan oydu, ancak azınlıkta kaldı ve o da yarışı bıraktı. Hillary Clinton da, sağ kanattan olmakla birlikte, Obama’dan daha kapsamlı bir sağlık sigortası sistemi önerdi, emekçi kesimler, işçiler, Obama’dan çok Hillary’i destekliyordu. Obama’nın baştaki asıl destekçileri kentlerin orta sınıflarıydı, daha çok eğitimli, profesyonel kadrolar, orta ve orta üstü geliri olan kesimlerdi..

Bush giderken arkasında hem ABD’de hem de dünyada büyük bir enkaz bırakıyor. İster Obama, ister McCain kazansın, dar bir manevra alanında politika yapacaklar… Görünen o ki McCain köklü değişikliklerden yana olmadığı için bu dar manevra alanını daha da daraltacak bir çizgi izleyecek, Obama da, seçimi "değişim" vurgusu sayesinde kazanmış olacağı için, bu dar alanı genişletmeye çalışan bir çizgi izleyecektir. Sonuç olarak Obama giderek sağa kayacaktır, ama politikalarıyla rahat savaşılabilecektir. Obama’nın kazanması işte bu açıdan iyidir.

Anti-kapitalist savaşın daha olumlu koşullarda yürüyebilmesi için Obama’ya verilecek oy, Bush-McCain çizgisine karşı verilecek bir oydur. Yani buraya kadar aslında sanki şöyle iki oy pusulası varmış gibi konuşuyoruz : McCain ve anti-McCain. Pekiyi ama, Obama’ya verilecek oyun Bush-McCain’den bağımsız bir yönü yok mudur ? Yani iki oy pusulası Obama ve anti-Obama şeklinde olabilir mi ?

Evet olabilir. Rakibi McCain olmasaydı da yine Obama’ya oy vermek gerekirdi. Burada artık başka bir düşünce devreye giriyor. Obama görünüş olarak bir siyahtır. Peki özünde göreceli olarak ne kadar beyazdır ? Kuşkusuz Malcolm X ve Martin Luther King’den daha beyazdır. Angela Davis’e göre ise bembeyazdır ama Jesse Jackson’a, Colin Powell’a göre siyahtır. Condolezza Rice’a göre ise simsiyahtır. Ronald Reagen 1987 yılında Anayasa Mahkemesinin ilk siyah hakimini atamıştı. Bu hâkim, Thomas Clarence, hâlâ Anayasa Mahkemesinin dokuz üye hâkiminden biri… Temmuz ayında CNN’deki bir programda, Obama’ya "Başkan olsaydınız şu anki Anayasa Mahkemesi hâkimlerinden hangisinin atanmamış olmasını isterdiniz?" şeklinde biraz da provokatif bir soru soruldu ve Obama tek bir saniye bile tereddüt etmeden "Thomas Clarence", dedi. Thomas Clarence olağanüstü bir gericidir, Anayasa Mahkemesinde sürekli toplumsal gereksinimlere karşı oy kullanmaktadır. Cilt rengi kömür siyahı olan bu adam Obama’ya göre süt beyazıdır.

Obama, siyah-beyaz ayrımının ötesine geçtiğini, "post-ayrımcılık" döneminin başkanı olacağını iddia ediyor. Sırf bu iddiasında haklı mı haksız mı olduğunu görmek için bile Obama’ya oy verilir. Altmış yıl önce başlayan "Yurttaş Hakları Hareketi" (Civil Rights Movement), geçen yüzyıl tarihinin en acılı hareketlerinden biriydi, yüzyıllardır son derece onur kırıcı bir toplumsal konumda ezilmekte olan siyahlar nihayet "Hayır" dedi ve doğup büyüdükleri ve yaşadıkları ülkede eşit hak sahibi vatandaş statüsünü almak için, okulda, işyerinde, her yerde, toplumsal mekânın ırkçı parçalanmasına karşı, anayasal haklar için, siyahlara yasak olan kulüplere girip Louis Armstrong’un müziğini dinlemek için eyleme geçti. Çok kurban verildi, Martin Luther King katledildi, ama sonuçta siyahlarla beyazların hukuksal eşitliği sağlandı. Şimdi bakalım hukuksal düzlemde sağlanan eşitlik yaşam içinde ne kadar yol almış ? Aslında Obama, kendisini siyahların kurtuluşu hareketiyle özdeşleştirmemeye çok özen gösterdi, başkan adaylığının bu hareketin günümüzde ulaştığı nihaî nokta olarak görülmemesi için elinden geleni yaptı. "Siyahların adayı" olarak addedilmenin seçilme şansını yokedeceğini biliyordu. Beyazlar Obama’nın mesajını Obama’nın verdiği şekliyle aldı, ama siyahlar Obama’nın mesajını almadı, daha doğrusu almayı reddetti : siyahlar arasında Obama’nın oy oranı % 97’ye vardı. Yani Obama ne derse desin siyahlar Obama’yı kendi adayları gibi görüyor. Eğer Obama seçimi, hele hele de küçük bir farkla kazanırsa, ister istemez bu siyah oyları dikkate almak, unutmamak zorundadır. Siyahların kurtuluş hareketi nesnel olarak yakasına yapıştı, bu hareketin baskısı sosyal politikalarını mutlaka olumlu yönde etkileyecektir, çünkü ABD toplumunda ırk ayrımcılığı vardır, her düzeyde vardır. Beyazların çoğunluğu Obama şahsında gördükleri siyaha değil beyaza oy verecekler ama siyahlar siyaha oy verecekler…

Son olarak, bu seçimin bir başka boyutu daha var. Obama’nın kendi partisinin aday adayı olduğu andan itibaren bugüne kadar yürüttüğü kampanya, tabandan gelen ve Cumhuriyetçi partiyi hedef alan, giderek kendi momentini kendi yaratan gerçek bir harekete dönüştü. Bu hareket geniş apolitize yığınları harekete geçiriyor, politize ediyor. Ezilenler, siyahlar, kadınlar, ayrımcılığın diğer her tür kurbanı bir şeylere "dur" demek istiyor. Milyonlarca genç ilk kez politikaya giriyor. İnsanlar bir arayış içinde ve buna saygı duyulur. Amerikan halkı Avrupalılara göre daha az politizedir, kolaylıkla itilip kakılabilen, inanmak istediği yalanı arayan, birine güvenmek için çırpınan, şov seven, reel dünyayla sanal dünyayı kolayca birbirne karıştıran çocuksu bir halktır. Avrupalıları itip kakmak bugün o kadar kolay değildir. Arkasında yüzyılların sınıf savaşları, devrimleri, kavgaları var. Avrupa halkının, kendisini otuz yıl arayla iki dünya savaşında yıkıma götürmüş, sonuçta da yüzüstü bırakıp ABD’nin merhametine terketmiş olan kendi burjuvazisine ciddi bir güvensizliği var. Kısacası ABD toplumunun da şovu bırakıp Avrupa halkının geçtiği olgunlaştırıcı bazı politik süreçlerden bir şekilde geçmeye başlaması gerekiyor. Obama hareketi de bu yolda ona sınırlı da olsa bir fırsat yaratıyor.

Dünya kapitalizminin her geçen gün içine daha bir yuvarlandığı ekonomik kriz, üç beş yıl sonrasını görmeyi zorlaştırıyor. Yığınların şimdiden yavaş yavaş mobilize olması iyidir. Bugün Obama için mobilize olan yığınlar yarın başka türden politik arayışlara yönelebilir, parti politikalarını, siyasî şahsiyetleri aşan gerçek bir devrimci muhalefete dönüşebilir. Buna da yine Obama istemeden vesile olmuş olur.

Kağıt üstünde artık Obama’nın seçimi kaybetme olasılığı kalmadı. Ama orası Amerika, bir takım karanlık güçler devreye girer ve bu gidişe bir "dur" der. Belli mi olur ? Bir zamanlar Kennedy biraderlerde şiddetle devreye girdiler, 2000 yılındaki Bush-Al Gore çekişmesinde de hileyle… Bu sefer de eyleme geçerlerse o çok övündükleri ve her bir yerlere ihraç etmek istedikleri Amerikan demokrasisinin çöküşünü hızlandırırlar.

ABD politikaları dünyada yaşayan herkesi ilgilendiriyor. Sadece saldırgan dış politikasıyla değil, doğayı mahveden, bu dünyayı gün be gün yaşanmaz hale getiren bencil iç politikasıyla da ilgilendiriyor. Bu nedenle dünyada yaşayan herkesin ABD Başkanlık seçimlerine en azından müdahil olarak katılma hakkı vardır. Hatta oy hakkı vardır. Boş oy atmak, "bu seçim beni ilgilendirmiyor" anlamına gelmiyor, seçimlere 7-8 puan geride girdiği için McCain hödüğünün oyunu % 50’ye yükseltiyor ve böylece McCain’e atılmış bir oy anlamına geliyor. Ben ise yukarıda açıklamaya çalıştığım çerçevede oyumu Obama için kullanıyorum.

Paris, 31 Ekim 2008

"Let t be any time." - "t herhangi bir zaman olsun."

2008-09-30T18:45:00.003+03:00

"Let t be any time."

Names that describe the exact same feeling:

Lack of being
Eternal self-disappoinment
Silly jokes of material conditions
Patient insistence on attracting the attention
Refreshing forces of destabilisation
Self-defense mechanisms that defend from self-defense mechanisms

"t herhangi bir zaman olsun."

Tamamen aynı hissi tarif eden isimler:

Yetersiz varlık
Kendine dönük ebedi hayal kırıklığı
Nesnel koşulların aptal şakaları
Dikkat çekmekte sabırlı ısrar
Dengesizliğin tazeleyici güçleri
Kendini koruma mekanizmalarından koruyan kendini koruma mekanizmaları

Rational Thinking of a Broken Mind - Hurda Zihnin Rasyonel Salvolari

2008-09-30T18:36:00.002+03:00

Rational Thinking of a Broken Mind

I don't want to fall asleep, because I'm afraid of dreaming.

I don't want to read novels, because I'm afraid of them appearing in my dreams.

I don't want to concentrate and comment on people's lives, because their lives might show up in novels.

I don't want to imagine things, because people might actually live them.

I don't want to think about my past and my future, because those thoughts determine my imagination.

I don't want to experience new things, because this leads to me thinking about things.

In fact, all the above mentioned propositions are biconditional in nature.

Therefore, as sleeping implies no new experiences, it follows that I want to sleep and never wake up.

Hurda Zihnin Rasyonel Salvoları

Uyumak istemiyorum, çünkü rüya görmekten korkuyorum.

Roman okumak istemiyorum, çünkü rüyalarıma girmelerinden korkuyorum.

İnsanların hayatlarına odaklanmak ve insanların hayatlarını yorumlamak istemiyorum, çünkü hayatları romanlara konu olabilirler.

Hayal kurmak istemiyorum, çünkü insanlar onları gerçekten yaşayabilirler.

Geçmişim ve geleceğim hakkında düşünmek istemiyorum, çünkü o düşünceler hayallerimi belirliyor.

Yeni şeyler deneyimlemek istemiyorum, çünkü bu benim o şeyleri düşünmeme yol açıyor.

Aslında, yukarıda belirtilen savların hepsi, çift yönlü gerektirme içermektedirler.

Dolayısıyla; uyumak, yeni deneyim yokluğunu gerektirdiğine göre, şu sonuca ulaşılır: Uyumak ve hiç uyanmamak istiyorum.

Alt-hayat Uygulamalari

2008-09-04T01:20:00.002+03:00

Alt-hayat Uygulamaları

Bütün oyunlarım kötü sonla bitiyor.

Oyunlar yazıp oynuyorum. Senin anlatmamış olduklarını anlatıyorum senin ağzından bana. Sonra, senin anlatmamış olduklarına cevaplar veriyorum kendi ağzımdan sana. Sonra, anlatılmamış, yaşanmamış, anlaşılmamış şeylerden dolayı yoruluyorum. Her şey hep kötü sonla bitiyor. Gücüm yetmiyor. Doğru zamanda perdeyi çekemiyorum. Perde açık kaldıkça saçmalıyor her şey.

Yazıyorum oynayamıyorlar. Oynasalar yönetemiyorum. Her şey aynı anda oluyor. Suflör kendi bölümünden ayrılıp oyuncuların kulağına bağırıyor. Senarist senaryoyu o anda yazıyor. Yönetmen senaryoyu bilmeden sahneyi yönetiyor. Seyirciler yuhalıyor. Ben oyuncu olarak gidip perdeyi çekmek istiyorum. İp kopuyor. İpini koparan sahneye çıkıyor.

Herkes oradan oraya koşturuyor. Kötü ilkokul piyeslerindeki gibi bir karmaşa. Annem gelip burnumu siliyor, gömleğimi düzeltiyor. Kimse senaristi dinlemiyor. Hep her şey mutsuz sonla bitiyor. Kötü adamlar kazanıyor. İyi adamlar zatülcenpten ölüyor. Herkes istediği rolü oynuyor. Kimse benim istediğim rolü oynamıyor. İşler çığrından çıkıyor.

Aynı anda dört oyun oynanıyor. Kimin hangi rolde oynadığı karışıyor. Sahne çöküyor. Senarist yönetmeni dövüyor. Yönetmen saçını başını yoluyor. Seyirciler salonu terk ediyor. Durmaları için uğraşıyorum; herkesin durması için uğraşıyorum; kimse beni duymuyor. Bağırıyorum, ağlıyorum, gözlerimi kapıyorum, kulaklarımı tıkıyorum. Yine de bütün sonları görüyorum, duyuyorum, hissediyorum.

Oysa beni dinleselerdi, hiç böyle olmazdı. Bunlar benim oyunlarımdı. Gereken saygıyı göstermediler. Yine bildiklerini okudular. Senaryoyu okumadılar. Karakterlerini çalışmadılar. Sahneye sarhoş çıktılar. Ben de sarhoş çıktım. Hepsi bana karşı birleşmişler, kelime oyunlarıyla bana bir oyun oynadılar. Benim oyunlarımı oynamadılar. Beni anlamadılar. Benim oyunlarımı ciddiye almadılar; gittiler gerçek hayatımı ciddiye aldılar. Hiç düşünmediler. Hep uşağı katil çıkarttırdılar.

Güzelim tiradımı yarıda kestiler, ucuz komikliklerle ortalığı karıştırdılar. Vermeleri gereken cevapları vermediler. Sözümü bitirmeme izin vermediler. Sahneyi, sahnemi işgal ettiler. Başrol oyuncusunu ilk sahnede öldürdüler. Kalanlar, bir perde boyunca evcilik oynadılar. Kostümleri üzerlerinde, zina yaptılar. Dekoru yediler. Beni anlamaya çalışmadılar. Her şey kontrolümden çıktı. Kimse kimseyi dinlemedi. Bütün oyunları istemediğim yerlere götürüp oracıkta bırakıverdiler.

Bütün oyunlarım kötü sonla bitiyor.

Paranoya Ozgurlugu

2008-09-04T01:01:00.003+03:00

Paranoya Özgürlüğü

Sahnenin arkasında uzun bir duvar. Duvarda kapılar. Duvarın önünden toprak bir yol geçmektedir. Yolun yanında, sahnenin sağına doğru, kurumuş bir ağaç. Yine yolun yanında, sahnenin sol tarafına doğru, iskelet parçaları.

Erkek sağdan girer, yavaşça yürür. Kadın sağdan ikinci kapıdan girer, sahnenin ortasında erkekle buluşur. Dururlar. Erkeğin yüzü sola, kadının yüzü seyirciye dönüktür.

- İki aydır başka biriyle birlikteydim.
* Lütfen üç ay önceye gidip bu konuyu orada tartışabilir miyiz?
- Tepkilerini felsefileştirmeni yasaklıyorum.
* Ama tepkilerimle ilgili bildiklerimi seviyorum.
- Kes şunu.
* Neden?
Kadın duraksar.
- Neden şimdi söylüyorsun bana?
* Çünkü artık bitti.
- Hangisi?
Kadın tekrar duraksar.
* Lütfen yalnız başıma acı çekebilir miyim?
- Bunu beceremeyeceğini sen de biliyorsun.
* Kendi kendime konuşuyordum.
- Kendini kötü hissetmeni istemiyorum. Kendini bununla ilgili suçlamanı istemiyorum.
* Ben de.
Erkek arkasını döner, sağa doğru yürümeye başlar.
- Konuş benimle.
Erkek ölü ağacın yanında durur.
* Deniyorum.
- Denemiyorsun.
* Haklısın, denemiyordum.
- Konuş benimle.
* Her şey söylenmiş çoktan.
- Yasağı unutuyorsun.
* Ben de.
Kısa sessizlik.
* İki aydır başka biriyle birlikteydim... (duraksar) ...birlikteymişim.
- Saçmalama.
* Sana daha önce hiç, insanların mutluluklarından suç, hüzün ve nefret üretme konusundaki yeteneklerimden bahsetmiş miydim?
- Hayır ama o kadar sık tatbikatını gördüm ki, teoriyi kendim bulabildim.
* Nasıldı?
- Kaldıramayacağını bile bile neden söylediysem sana!
* Çünkü sen de kaldıramadın işte. Benim kaldıramayacağımı biliyordun. Ben, seni kaldıramıyorum. Kendimi bile kaldıramıyorum. Altımda eziliyorum. Yardıma gelen herkesi kovalıyorum, çünkü hepsi de, bana yardım etmek için, önce üstüme çıkıyorlar. Ah, keşke fizikten kalsaydım lisedeyken.
- Konuyu değiştirme.
* Ama tek değiştirebildiğim o. Ne dünyayı değiştirebiliyorum, ne kendimi değiştirebiliyorum, ne de geçen hafta aldığım ama üzerime küçük gelen kazağı götürüp değiştirebiliyorum.
- Kendini tıkmış olduğun o yere beni de sıkıştırmaya çalışmaya hakkın yok.
* Neden bitti? Neden geri geldin? Neden gitmiştin...
- (sözünü keser.) Gereksiz sorularına gereksiz cevaplar vermeyi reddediyorum.
Kısa sessizlik. Erkek sağdan çıkar. Kadın, ona yetişmek üzere gitmeye yeltenir, duraklar, sahnenin -ve yolun- ortasına oturur. Uzun sessizlik. Kadın ayağa kalkar, sahnenin arkasındaki kapılara yürür, sağdan üçüncü kapıyı açar, sahneden çıkar. Kısa sessizlik. Erkek, hızlı adımlarla, sağdan girer, hiç duraksamadan yürür, soldan çıkar.
Perde.

Ic bos-konusmasi

2008-08-23T10:11:00.002+03:00

İç boş-konuşması

Artık biraz olsun kapa çeneni kim dedi sana her istediğini söyleyebilirsin diye kimsenin seni dinleyesi yok son üç seçimde tapusunu aldın diye kırık dökük gecekondu sevgini bir şey mi sandın yazın bile tavanı akar su desen bugün var (sayılır) yarın yok her yer pislik içinde kış geldi mi ısıtmaz içindekileri sen bunu mu kıyaslayacaksın onun/onların/kimlerin kocaman villasıyla hayır apart oteliyle terbiyesizlik etme villasıyla dedik iyi de villada oda kiralamak istemiyorum ben villayı da vermediğine göre ben ne anladım manzarasından bilmem ne ya yan odadakiler gürültü ederlerse çok hem nasıl güvenebilirim ki sonunda tüm faturaları tek başıma ödemem gerekirse ne olacak (öderim paşa paşa ne kadar iyi hissederim kendimi bir bilseniz hem başına kakarım sonra) hayatında bir kez olsun bir benzetmeyi tadında bıraksan olmaz yani özür dilerim özür dilemek yasak! Suratsızlık etme peki insan kendi başına oyun oynarken mızıkçılık yapar mı yahu ilahi ben/kim.

Sen böyle her şeyle alay edersen kimse ciddiye almaz seni zaten almıyorlardı ki olsun en azından sen kendini ciddiye alıyormuşsun gibi oluyordu mazrufu boşver zarfa bak.
Neyse ki politik hayatından bir şeyler öğrenmeyi biliyorsun daha dün yok bugün hatta birkaç saat önce bombokla bombombok arasında bir tercih yaptın bak solculara hiçbir tercih yapmadıkları için bombombombokla baş başa kaldılar yine siyasi hayatınla dini hayatını birbirine karıştırma peki.

Varlığının tek kanıtı biyolojik teorilerin her insana uygulanabilmesi olan ve iki çıkış noktasında damar tıkanıklığı olan ama giriş damarları yeni gibi çalışan (giriş-çıkış denmez, atar-toplar durumlar bunlar ben çocukken hiç sevmezdim biyolojiyi oysa ne heyecanlıymış bak) pörsüyük (aferin, doğru kelime) kalbini sunsan ne olur sunmasan ne olur efendim sunabileceğin tek şey bu mu kendini acındırma arabeskleştirme her şeyi ha bire ya ne yapayım otur oturduğun yerde uslu uslu açma ağzını büyükler konuşup çözerler tüm sorunları sen sus dinle.

Oysa ben ne oyunlar oynamak istemiştim hepsi de iki kişilik de ben şimdi nerden uydurayım üç dört beş altı yedi sekiz (götür sonsuza gitmez ki olsun sen bir git bakalım) kişilik oyunlar hem daha ortada kimse yok hayır var x var y var bilinen bilinmeyen tüm değişkenler başımıza üşüşmüş dağılın un dağıtmıyoruz seviyoruz sen ne biliyorsun değişken olmadığını al bakalım kendini de paranteze sonra konuşalım hayatımız da bu parantezin içi kadar kalabalık olacaksa buna alışmam biraz zor olabilir sana da yaranılmıyor dünyayı ele geçirme hayallerini kişilere kanalize etme.

Ölmüş haliyle dünyayı değiştiren insanlar var ben daha varlığımı gösteremedim kimseye eh bu senin suçun dekorun yanına laf olsun diye takılmış bir çivi durduğu yerde istediği kadar dans etsin kimse alkışlamayacak kabul et bunu hem nedir bu cazgırlık liste başı yaptı(k) işte seni daha önce hiç liste başı olmamıştım çok heyecanlıyım buradan beni izlemekte olan anneme babama selamlar göndermek istiyorum herkese bana destek oldukları başaracağıma inandıkları için çok teşekkür ediyorum. Alay konusunda ne demiştim sana ben! Peki peki sustum.

Canak Comlek Patladi!

2008-08-23T01:34:00.003+03:00

Çanak Çömlek Patladı!

“Merhaba sevgilimpınargünseli,”… ; hayır, olmuyor, her aklıma gelen ilginç ve özenti şeyden bir yazı çıkarmaya çalışmaktan vazgeçmeliyim. (Kapı çalındı. Kapıyı açtı.) “Merhaba, [Kalın bir erkek sesi] birikmiş iyilik borcunuzdan dolayı kişiliğinizi haczetmek üzere emir aldık.” Saçmalama (,kapıyı adamın yüzüne kapattı,) neyin gerçek neyin hayal olduğunu bilemeyecek miyim yani. Şurada oturmuş iki satır yazı yazmaya çalışıyoruz, hemen felsefe yapıyorsunuz, hâlbuki ben ne kadar iyi niyetliydim. İyilik tahsis edebilecek olsan ben niye ödemeyeyim ki zaten. (Duraklar.) Fazla mı ciddiye alıyorum yoksa. Neyi? Genel olarak. Ciddiye alsan şimdiye intihar ederdin. Seni [/beni/bizi] uyarmıştım felsefe konusunda. Özür dilerim, kelimelerimi düşüncelerime teyellediğim yer kopmuş da.

Ne hissediyorum biliyor musun? Sürdürülebilir gerilim. Bir yerden kopup darmadağın olacakmış(ım/ız) gibi. Ama öyle güzel inşa edilmiş ki, hep tam o noktada duruyor(um/uz). Beni buraya kim koydu? Çabuk kaldır bakayım onu oradan; onun yeri orası mı; kaç kez söyledim sana; hayret bir şey ?,!. (Elinde öylece kaldı. Nereye koyacağını bilemeden salonda etrafına bakındı, odasına gitti, umutsuzca odasından çıkıp mutfağa yöneldi, buzdolabının kapağını açtı, peynirli patlıcan ezmesini kenara ittirip ara raflardan birine koydu.) Ne çok beklentim vardı kendimden, şimdi amortiye razıyken biletin sahte olduğunu öğreniyorum, kazıkla(n)dım(/n/k). Şu hale bak, bir mektup bile yazamıyorum. (Masanın üzerindeki kâğıtları sinirle çarpı aceleyle eşittir birçoğunu yere düşürerek alıp çöpe attı.) Eskiden ne güzeldi, sayfalarca yazardım, kağıt yetiştiremezdik. Ama o zaman gerçekleşmemiştin, insan içine çıkmamıştın; ruhunun kiri, halının altında, küçük bir yükselti yapıyordu, ve halıya hiç kimse basmıyordu. Evet ama aynı zamanda kimsenin hayatını mahvetmiyordum da. İspat: Kimse yoktu, onların hayatlarına müdahale edemezdim. Ben vardım, ama benim de bir hayatım yoktu, o yüzden ona da müdahale edemezdim. X yerine beni koyduğunuzda ‘X’in her müdahalesi mahvetmedir’ cümlesinin doğruluk değeri 1 olduğuna göre, ispatın geri kalan kısmı öğrenciye alıştırma olarak bırakılmıştır.

Geçen gün annem kitaplarımı bu kadar hızlı okumamamı çünkü o zaman kitaplarımın hemen biteceğini sonra da okuyacak kitap aranmakla canımın sıkılacağını söyledi. Cevap vermedim, verse miydim, verebilir miydim? Ben kitaplarımı seviyorum, ben kitaplarımı karşılıksız olarak seviyorum, biliyorum, onlar beni sevmiyorlar, sevselerdi bitmezlerdi, ben onları umutsuzca seviyorum, kimse beni onlar kadar sevmedi, hayır sevdi, onlar beni hiç sevmedi ki, neler diyorum, son kullandığım onlar kelimesi kime gönderme yapıyor,,,? Keşke dil gerçekten ne hissettiğimi anlatabilecek kadar yalın ve ilkel olabilseydi.

Ben hayatındayken özgür olamazsın. Ben hayattayken ben de özgür ol(a)mam zaten, endişelenecek kadar garip bir epistemolojisi yok bu işin. Basit bir matematiksel konvansiyona bağlı her şey. Sıkıştırılmış ama asla patla(ya/tıl/tıla)mayan bir hidrojen balonu düşün. Şimdi içindeki hidrojeni sonsuza götür. Götürdün mü?, hah işte, şimdi o bulduğun şeyi ikiye böl, geri getir. Yine aynısını bulabildin mi? İşte bu matematiksel imkansızlıklar yüzünden kurtuluşun yok özgürlüksüzlükten. Seni temin ederim ki benim suçum değil hayır benim suçum suç benim ben suçum içinden çıkamıyorum içimden çıkamıyorum seni de içeri çekmeye çalışıyorum kanma artık bu numaralara hep son anda sen elini cüzdanına attığında değiştirirler kartları o yüzden kaybetmen kaçınılmazdır kimse o kadar uyanık olamaz hep aldatırlar hayatlarını bundan kazanırlar o yüzden bu işin ustası oldular artık sen uyma bana hayır uy hep bana uy-uyalım-uyuyalım-uyduralım gitme hep yakın kal hadi ne olur bir el daha oynayalım söz bu sefer hile yapmayacağım hayır yapacağım hayır yapmayacağım ama söz de vermeyeceğim [versem mi ki verebilirim aslında nasılsa çorap söküğüdür bir kez sözünden dönmüşsen sonrası kolay] gel otur konuşalım kuralları birlikte koymayalım gidersen ben hep fal bakmak zorunda kalırım fallar çıkmadıkça seni ararım gidemezsin ben seninle oynamak istiyorum mızıkçılık yapmak yok var yok var tamam bazen var ama yine de sen iyi düşün ben çok değiştim artık eskisinden daha saçmayım kimseye derdimi anlatamıyorum ama herkes beni anlıyor ama ben kendimi anlayamıyorum buna çok kafam kızıyor her şeye rağmen saklama kendini olmaz mı beraber keşfedelim ya da etmeyelim yapmadığımız her şeyi beraber yapmayalım çık dışarıya oynayalım!

Karsilasma - The Encounter

2008-08-05T17:18:00.002+03:00

Karşılaşma

Sahnenin ortasında dört tarafı duvarla çevrili bir oda. Seyirciye dönük olarak bir kapı ve kapının sağına doğru geniş bir pencere bulunmaktadır. Kapının kolu kapının sağındadır.
Kadın, sahnenin solundan girer. Kapıyı çalar. Odanın içinde, kapının hemen arkasında ışık yakılır. Sessizlik. Kadın, kapıyı yeniden çalar. Sahnenin solundan başka bir kadın gelir. Kolunu çevirerek kapıyı açar. Kapı içeri doğru açılır. Kadınlar odaya girerler. Kapı kapanır.

* Merhaba.
- Merhaba.

Kadın pencerenin önüne, yüzü sağa dönük şekilde oturur.
Uzun sessizlik.
Kadın ağlamaya başlar. Kapı açılır. Kadın ayağa kalkar, kapıdan dışarı çıkar. Sahnenin soluna yürür. Kapının ağır ağır kapanmaya başlamasıyla geri döner ve tekrar odaya girer. Önceden oturduğu yere, aynı şekilde oturur.

- Su ister misin?
* Evet, teşekkür ederim.

Kısa sessizlik. Kadın, önündeki sehpaya konan bardaktaki suyu içer.

- Senin için ne yapabilirim?
* Anlat.
- Anlatamam. Senin kadar bile bilmiyorum ben.
* Ben de senin kadar bile bilmediğimi düşündüm hep.
- Belki denersek anlatabiliriz birbirimize, bildiklerimizi.
* Önce kim başlayacak?
- Sen.
* Olur.
- O gece ne oldu?
* Konuştuk. Kararı bana bıraktığını söyledi. Soğukkanlılığı beni çileden çıkarıyordu. Durumu öyle donuk bir şekilde anlattı ki, içimden geldiği gibi ağlayamadım bile. Sonra seviştik.
- Kim başlattı sevişmeyi?
* O başlattı. Anlatacakları bittiğinde ya hemen cevap vermeni bekler, ya da sevişmek ister zaten. Kendi hissettiklerimi anlattım. Bir dakika... Galiba bu hepsinden önce olmuştu. Ondan sonra uyuduk.
- Sabah ne oldu?
* Kararımı söyledim ona. İstediği cevap bu olmadığı için mızmızlanmaya başladı.
- Ama hep kararına saygı duyduğunu hissettirecek hileler yapar, değil mi?
* Tabii ki. Kararımı değiştirmem için bundan iyi bir taktik olamaz.
- Ama değiştirmedin kararını?
* Doğru. Gerçi ben de bilmiyorum bu sefer neden yutmadığımı bu numarayı.
- ...
* Sen anlat.
- Ne anlatsam? Bana, geri döneceğini söyledi. Bilmem, belki son günleri dolu dolu yaşayabilmek için öyle bir şey uydurmuş, sonra da sözünü geri alamamıştır. Belki gerçekten dönesi vardı. Belki de hayatında bir kez olsun bir karar almak ve o kararın peşinden gitmek istiyordu; bu da bana denk geldi.
* Öyle bile olsa, sana niye söylesin ki?
- Bağlayıcılığı olsun, sözünden dönemesin diye olabilir mesela.
* Eh, her üç ihtimalde de, seni elden kaçırmamak ana hedefiyle davrandığını söyleyebiliriz.
- Seninle de öyle olmamış mıydı? Kendin anlatıyordun, sana benden bahsetmek konusunda ne kadar geç davrandığını.
* Daha sana bundan bahsetmemiştim ben.
- Doğru. Ama zihnin içinde tarihsel sıralama olmaz ki.
* Doğru.

Uzun sessizlik.

* Şimdi ne yapmalıyız?
- Bilmiyorum. Çok uzun zamandır haber vermiyor bana hiç.
* Benim de telefonlarıma cevap vermiyor.
- Şu anda anlatabileceği ne olabilir ki zaten?
* Ben biliyorum galiba. Daha demin bahsettiydik.
- Anlıyorum. Elden kaçırmama konusuna bağlayacaksın bunu.
* Sence çok mu acımasız davranmaya başladım.
- Yoo, benim de aklıma gelmişti, ama sen onu daha yakından tanıdığın için senin söylemeni bekledim.
* Kimse onu yakından tanımaz ki.
- Doğru.

Kadın ayağa kalkar.

* Gitmeliyim.
- Belli olmaz o. Belki de ben gitmeliyimdir.
* İkimizin birlikte gitmesine ne dersin?
- İyi fikir, sence bunu başarabilir miyiz?
* Bilmiyorum, ama başarabilmeliyiz.
- Doğru.

Kapıya yönelirler. Kapının kolunun zorlandığı görülür. Kapı açılmaz. Işık söner. Kapıyı zorlama sesleri duyulur. Işık yanar. Sessizlik. Işık söner.

Perde.

The Encounter

A room with four walls around, in the middle of the stage. A door facing the audience and a broad window to the left of the door. The door’s handle is to the right of the door. Woman enters from left. Knocks at the door. Inside the room, right behind the door, a lamp is turned on. Silence. Woman knocks at the door again. Another woman enters from left. Opens the door using the handle. Door opens inwards. Women enter the room. Door is closed.

* Hello.

- Hello.

Woman sits down in front of the window, facing right.

Long silence.

Woman starts crying. Door is opened. Woman stands up, goes out of the room. When the door starts closing slowly, returns and enters the room again. Sits down in the same place, in the exact same position.

- Want some water?

* Yes, thank you.

Short silence. Woman drinks the water that was put on the table in front of her.

- What can I do for you?

* Tell.

- I can’t tell. I don’t even know as much as you do.

* And I always thought I didn’t know as much as you do.

- Perhaps, if we try, we may be able to tell each other what we know.

* Who’s going to start first?

- You.

* Okay.

- What happened that night?

* We talked. He told me that he left the decision to me. His calmness was driving me crazy. He explained the situation so dully that I couldn’t even cry as much as I needed to. Then we made sex.

- Who started the sex?

* He did. Anyway, when he’s finished with what he was to tell, he either wants an immediate answer, or to have sex. I explained how I was feeling. Wait… Probably that happened before everything else. After that, we slept.

- What happened in the morning?

* I told him about my decision. He started weeping as it wasn’t the answer he wanted.

- But he always makes small tricks to make you feel he respects your decisions, doesn’t he?

* Of course. There can’t be a better strategy to change my decision.

- But you didn’t change your decision?

* True. However, even I don’t know why I didn’t fool this time.

- …

* Now you tell.

- What can I tell? He told me that he’ll be back. I don’t know, maybe he made it up just to live the last days joyfully, and then couldn’t take his words back. Maybe he really meant to come back. Or maybe, for the first time in his life, he wanted to make a decision and stick to it; and that coincided with me.

* Even if so, why would he tell you that?

- So that it becomes binding, so that he can’t break his words, for instance.

* So, in any of the three cases, we can say he acted according to the main goal of not slipping you away from his hands.

- Hasn’t it happened the exact same way with you too? You yourself were telling how late he acted about telling you about me.

* I haven’t told you this yet.

- True. But there are no historical orderings in the mind.

* True.

Long silence.

* What should we do now?

- I don’t know. He hasn’t contacted me ever since.

* He’s not answering my calls as well.

- What can there possibly be that he could tell?

* I think I know. We just talked about it.

- I see. You will link it to this not slipping away from hands thing.

* Do you think I’m being too cruel?

- No, it came into my mind as well, but I waited for you to say as you know him more closely.

* No one knows him closely.

- True.

Woman stands up.

* I should go.

- It depends. Perhaps I should go.

* What do you say, should we both go?

- Good idea, do you think we are able to?

* I don’t know, but we must be.

- True.

They head towards the door. The handle is seen to be forced to open. Door remains closed. Light turned off. Sounds of the forcings on the door to open it. Light turned on. Silence. Light turned off.

Curtain.

Vincent van Gogh

2008-08-01T13:52:00.009+03:00

Entrance of the Hospital, 1889

The Starry Night, June 1889

The Round of the Prisoners, 1890

Direnim - Resistance

2008-08-01T08:45:00.004+03:00

Sevgisiz günlük,

Bu sabah çok geç uyandım. Kahvaltıyı bir kahve ile geçiştirmeye karar verdim. Sonrasında bir süre yemek pişirdim.

Öğleye doğruydu, hava rüzgarlı ama çok sıcaktı; mutlu olmayı hiçbir zaman istememiş olduğumu fark ettim. Bugüne kadar bariz mutluluklardan hep kendi özgür irademle uzaklaşmayı seçmiş olduğumu anladım.

Öğle yemeği olarak omlet yedim. Sabah sabah soğuk süte kahve koyup içmenin bağırsaklarıma kötü geldiğini hissettim. Karnımı sıcak tutmaya çalıştım.

Akşamüstüne doğru patlıcan közlemeye başladım. Tahmin ettiğimden uzun sürdü. Ama bu sırada bulaşıkları yıkamaya zamanım oldu.

Bulaşıkları yıkarken fark ettim ki, özgüvenimin yerine geldiğini en çok hissettiğim anda bile kendimi hayal kırıklığına uğratmayı başarabiliyorum. Belki de beklentilerimi aşağı-yukarı çekmek yerine sağa-sola oynatmalı, ters falan çevirmeliyim.

Mutfak pırıl pırıl olduğunda kendimden iğrenecek kadar düşünme fırsatım olmuştu. Bu yüzden hemen denize girdim. Denizden çıktığımda içim karmakarışıktı. Ne istediğimi, niye istediğimi bilemiyordum. Ama bir şey fark etmiştim. Eskiden beri kendimi övmekte kullandığım kimsebenianlamıyorvezatendeanlayamaz'cı safsatam artık bana bile inandırıcı gelmiyordu. Herkes pek de güzel beni anlayabiliyordu, ben hariç.

Sonra duş aldım. Duştan sonra akşam yemeği yedim. Yemekten sonra bir arkadaşımla buluşup onun için çok önemli olan bir hiçlikle ilgili uzun uzadıya konuştuk. Canımın sıkılmasına zaman tanımadan eve döndüm. Munch'un Ashes isimli resmine on dakikalık bir saygı duruşunda bulundum. Bir şeyler yazmak istedim, yazamadım. Bir şeyler okumak istedim.

"I won't do it again." cümlesindeki kararlılığın, cümlenin 101 kez tekrarlanmasıyla ne kadar net bir kararsızlığa dönüştüğünü düşündüm. Tuvalete gidip masturbasyon yaptım. Çünkü böylece kendimi olduğumdan da yalnız hissedebiliyordum.

Zorlama bir melankoliyle yatağa gittim ve van Gogh'un hayatını okumaya devam ettim. Uyuduğumda saat gece yarısını geçiyordu. Rüyamda bu yazıyı kimsenin okumadığını gördüm.

Undear diary,

This morning, I woke up too late. I decided to pass off the breakfast by a coffee. Afterwards, I cooked for some time.

It was around noon, it was windy but way too hot; I realised that I have never wanted happiness. I understood that until now, I free willingly moved away from obvious joys.

For lunch, I had an omelette. I felt that putting coffee in cold milk and drinking it at the crack of dawn was bad for my intestine. I tried to keep my stomach warm.

Around afternoon, I started to grill some aubergines. It took longer than I guessed. But meanwhile, I had time to wash the dishes.

While washing the dishes, I realised that even at moments when I feel mostly self-confident, I was still able to disappoint myself. Perhaps, I should not pull my expectations down-up, but rather push them to the right and to the left, or turn them upside down or something.

When the kitchen was brightly shining, I had had time to think enough to get disgusted from myself. Hence, I immediately went swimming. When I was out of the sea, I was all mixed up inside. I couldn't know what I want, or why I want. But I realised one thing. The nonsense called nooneunderstandsmeandtheycantanyway that I used to praise my self ever since, was not convincing for me any more. Everybody understood me very well, except me.

Then, I took a shower. After the shower, I had dinner. After dinner, I met one of my friends and we talked on a nonexistent subject that was of highly importance for him. I went back home before I got too bored. For ten minutes, I showed my respect to Munch's Ashes. I wanted to write something, I couldn't. I wanted to read something.

I thought about how the determination in the sentence "I won't do it again." turns into a clear indetermination when the sentence is repeated 101 times. I went to toilet and masturbated. Because that way, I could feel more lonely than I actually was.

I went to bed with a forced melancholy and continued reading the life of van Gogh. When I fell asleep it was passing the midnight. In my dreams, I saw that no one read this writing.

Edvard Munch

2008-08-01T01:03:00.004+03:00

Vampire 1893
The Day After 1894-95

Evening on Karl Johan Street 1889

Pamuk'tan Pirasa'ya Veda Hutbesi

2008-07-29T14:48:00.007+03:00

pamuktan pırasaya veda hutbesi

Bütün istediklerinin tastamam gerçekleşmesi umuduyla geldin yine karşıma. Ve yine, pek de bir aklı başındaymışın, yeşilmişin, sazmışın gibi geçip karşıma soğukkanlılık oyunu oynadın. Ve beni öyle bir oyuncak sandın ki, sen ne yaparsan yap benim sana susamışlığım her şeyi alt edecek diye düşündün. Eh, gelir gelmez fark ettin ki, bu kez benim de taleplerim vardı, üstelik bu kez bu taleplerimin arkasında da duracaktım. Alıp şımarıklığını başına çalacak yerde, yine ikiyüzlülük oynadın. Hem "bak amma saygılıyım kararına"cılık yapıp hiçbir şey söylemedin; hem de geçip karşıma zırladın da zırladın. Ama haklıydım, ve üstelik bu sefer bunun farkındaydım da.

Aslında iyi bir numaraydı, ama nedense bu sefer yutmadım. Hem sana yardımcı olamadığımı hissettirip çaresizlik çırpıntıları yaydın, hem de yardım beklediğini söyledin durdun. Oysa ben haklıydım, ve üstelik bu sefer bunun farkındaydım da.

Bana "ben bir sene çok mutlu olayım, sonra da seni acayip mutsuz ederek yoluma devam edeyim, nasıl fikir ama!" dedin. Ama malesef, her eline tutuşturulduğunda dondurmasını yere atan, sonra da dondurması düştü diye ağlayıp bağrışan bir çocukla ömrümü çürütecek kadar Sisifoslaştıramamıştın beni henüz. Haklıydım, ve üstelik bu sefer bunun farkındaydım da.

Tam zihnimi durgunlaştırıp sağlıklı bir karar verdiğim anda ortamı dramatikleştirip pek bir haklıymışın da hayatını bana adamışın izlenimi yarattın. Zahmet ettin de, 'benim yaptığım bir şey'e değil de 'durum'a üzüldüğünü söyledin. O sinmiş halinle bile, kuyruğunu kıstırıp hiç de 'durum'a falan değil 'kendi hıyarlığın'a üzüldüğünü söyleyemedin. Ama haklıydım, ve üstelik bu sefer bunun farkındaydım da.

Nedir derdin, anlamadım. Hayatıma sahip çıkabilmem ihtimalini hiç mi hesaba katmamıştın? Senden başkasının isteklerinin de kaale alınabileceği hiç mi aklına gelmemişti? Nedir bu mızmızlanma hali? Nedir bu kimsebenisevmiyorkiçokçokyazıkbana maskesi altına kakılmış hadiherkessikiminkeyfinegöreitaatetsinbana'cılık?

Yokluğunu fark edebilmek için tüm insanlığın kafanda tepinmesine ihtiyacın var. Haklıyım, ve farkındayım.

Not: 1 g. pamuk en az 23 g. su tutar.

Hite Raporu'nun Düşündürdükleri

2008-07-04T10:54:00.004+03:00

Cevaplanacaklar

* Neden erkeklere, kadınlara dokunduğum sıklık ve hissiyatla dokunmuyorum?
* Aşk ilişkisiyle cinsellik arasında nasıl bir bağıntı kuruyorum? Biri diğerini gerektirir mi? Biri diğerini kısıtlar mı?
* Aşk ilişkisi bakımından tek veya çok eşliliğe inanmalı mıyım, inanıyor muyum?
* Feminist bir 'ilişki' nasıl kurulur, kurulması için kişisel düzlemdeki önkoşullar nelerdir?
* Şu kelimeler arasında nasıl bir ayrım yapıyorum: Seks, vajinal penetrasyon, orgazm? Herhangi bir diğerini kapsıyor mu? Neden?

Sorgulanacaklar

* Eşcinsel ilişkiye karşı tutumum
* Cinsel taleplerimde ısrarcı olmamla partnerime tecavüz etmem arasındaki ayrım
* Rektal uyarılmaya karşı önyargılarım
* Cinsel olarak tek eşliliğe karşı tututum
* Duygusal olarak tek eşliliğe karşı tutumum

Mathematics in the Soviet Union: A Political Activity

2008-07-04T09:27:00.003+03:00

Mathematics in the Soviet Union: A Political Activity

0. Introduction
Mathematicians of today are considered as academicians who are isolated in their offices working on problems no one will ever to try understand and on subjects no one knows of. Although at first sight this seems to apply to most of the natural sciences and in some cases even to social sciences, undoubtedly mathematics is considered as “the” discipline of working on unnecessary subjects that have nothing to do with real life.
This approach to mathematics and mathematicians is a result of the historical context we live in. An immediate example of a contrary approach would be that of ancient times where mathematics was the essential science for practicalities such as trading, architecture, farming, and military. Even though the connections remained tight, there is almost a consensus both in today’s society and in the academies that the role of mathematics in practical life diminished during professionalisation and specialisation in 19th and 20th centuries.[1]
However, 'historical context’ is not limited to time but is indeed a function of space as well. In this essay, mathematics in the Soviet Union and its relationship with the political atmosphere of the time will be discussed. While the main focus will be on the period 1917-1941, supporting information from different periods will be included as well. As “the importance of Russian and Soviet mathematics is poorly reflected in English-language sources”[2]; some of the examples and quotations will be on science in general and not on mathematics proper. Those examples are included for the purpose of illustrating the general approach to science and scientists in that time.
First, the contrast between the definitions and explanations of mathematics made in Encyclopaedia Britannica and Large Soviet Encyclopaedia, both printed around same years, will be pointed out. Next, a brief summary of the history of tsarist period in Russia and the Soviet Union will be given, mainly concentrating on the approach to science. Then, the politicisation of mathematics will be discussed. This section consists of two parts: First, the environment in which mathematical research was done; and second, the controversies on what mathematics is and what it should be. Lastly, an analysis of the development of mathematics, focusing on the underlying historical influences to it, will be made.
The main argument of this essay is that mathematics is a political activity, and that today’s approach to mathematics as an apolitical activity itself is a highly political stance.

1. What is Mathematics?
Two important encyclopaedias were prepared in 1930s; the Encyclopaedia Britannica (hereafter EB) was printed in 1941, and the Bol’shaia Sovetskaia Entsiklopediaa (Large Soviet Encyclopaedia; hereafter BSE) in 1938. The main contrasts between EB and BSE concerning mathematics are “on the most essential questions of mathematics: What are the origins of mathematics? and What is the relationship between mathematics and the real world?”[3] These questions, mainly dealing with the problem of how mathematical developments occur, are answered in completely different manners in the afore mentioned sources.[4]
1.1. Bol’shaia Sovetskaia Entsiklopediaa
The entry “Mathematics” in BSE was written by A.N.Kolmogorov, one of the leading mathematicians of the Moscow school of probability who was also a student of N.N.Luzin. In his article, he “quoted Engel's views on how mathematics was a reflection of material relationships and answered practical needs in its early history, later grew to be a highly abstract field, but never lost its organic tie to material reality.”[5] He asserted that mathematics arose out of “the most elementary needs of economic life.”[6] He also noted that whilst mathematics became more and more abstract, its origins in real life were forgotten by mathematicians; but he reminded them that

“the abstractness of mathematics does not mean its divorce from material reality. In direct connection with the demands of technology and science the fund of knowledge of quantitative relations and spatial forms studied by mathematics constantly grows.”[7]

Kolmogorov's definition is consistent with A.D.Aleksandrov's approach to the relationship between mathematics and dialectics, which will be discussed in section 3.2.2. .
1.2. Encyclopaedia Britannica
On the other hand, in EB, there is a very different approach to mathematics in the articles “Mathematics, Foundations of” by F.P.Ramsey and “Mathematics, Nature of” by A.N.Whitehead. They never referred to practical needs of the humanity, but treated mathematics as a discipline independent of physical reality. Indeed, Ramsey maintained that “as a branch mathematics, geometry has no essential reference to physical space”[8] According to his analysis, the mathematician

“regards geometry as simply tracing the consequences of certain axioms dealing with undefined terms, which are really variables in the ordinary mathematical sense, like x and y. And he demands of his axioms, not that they should be true on some particular physical interpretation of the undefined terms, but merely that should be consistent with one another.”[9]

In addition, one should note that Whitehead asserted that the “act of counting” is “irrelevant to the idea of number.”[10]

Taking these two sources into consideration, it should be observed that, as mentioned in the introduction, the notion of mathematics today as a logical system independent of real life is not intrinsic to the mathematics itself but is a result of the social context in which mathematics is defined.

2. Historical Background
Before opening a discussion on the development of mathematics in the revolutionary period of the Soviet Union, it is essential to recall the history of mathematics and science in that region. Even though it would be useful to consider the early periods of Russian history; namely the Kievan Rus' period from the ninth century A.D. to approximately 1240, the period of Mongol role from 1240 to 1480, and the time of Muscotive primacy from 1480 to 1700; due to space limitations, the focus will be restricted to the Imperial period of Russia, the revolutions in 1917, and the early years of the socialist state.
2.1. The Imperial period of Russia
The Imperial period of Russia is marked by the modernisation efforts started by Peter the Great. In his reign, from 1689 to 1725; in addition to establishing a navigation school, a Naval Academy, an artillery school, an engineering school and a medical school; most important for our study, he initiated the establishment of the Academy of Sciences in St.Petersburg, the foundation of which was finished in 1725, after his death. The founders and early mathematicians of the Academy include Daniel and Nicholas Bernoulli, Jacob Hermann and Leonhard Euler.
The reforms continued during the reigns of Catherine the Great (1762-1796), Alexander I (1801-1825) and Alexander II (1855-1881), while there were repressive periods as well. The Moscow University was founded in 1755. This was followed by the foundations of universities in Dorpat (1802), Vilna (1802), Kazan (1804), Kharkov (1804) and St.Petersburg (1819) by Alexander I.[11] It is interesting to note that “the founding dates of professional societies such as the Russian Physical-Chemical Society [1869] were comparable to the birth dates of similar societies in the United States.”[12] The professional societies specialised in mathematical sciences that are established at the Imperial period of Russia were the Society of Mathematicians (1811), the Moscow Mathematical Society (1864), the Kharkov Mathematical Society (1879), The Kazan Mathematical Society (1890). the Physics and Mathematics Society of Kiev University (1890), and the St.Petersburg Mathematical Society (1890).[13]
Even though St.Petersburg remained as the centre for mathematical research; by the end of the nineteenth century, Moscow University became an important institution attractive for many scholars.
2.2. A Marxist revolution
Before 1917 Russian science lagged behind the leading countries of the West, but it had achieved an inertia of its own. Even in the repressive period of Ivan Delianov's ministry of education from 1882 to 1897, mathematics in Russia continued to flourish. Russian scholars like Lobachevskii, Chebyshev and Markov occupied solid positions in the history of mathematics.[14]

“While most scientists, engineers and physicians in the Russian Empire greeted the February Revolution as an event that held much promise for political freedom and scientific research, their reaction to the advent of the Bolsheviks in October was one of suspicion and hostility.”[15]

The technical intelligentsia felt that its social status was in danger. However, Lenin “often personally received the representatives of the Academy, Vice-President V.A.Steklov and Permanent Secretary S.F.Ol'denburg, and talked with them about the work and needs of the Academy.”[16] And with the introduction of the New Economic Policy in 1921, which was a strategical step backwards from the socialist ideals, the psychological distance between the technical intelligentsia and the Socialist State diminished.
On one hand, no member of the Academy of Sciences was a member of the Communist Party for many years[17]; but on the other, “the number of scientific workers in institutes of the Academy grew from 154 in 1917 to 413 in 1925.”[18]
2.3. The Soviet Union
In the Stalinist period, the attitude of the Socialist State towards technical intelligentsia changed dramatically. The Cultural Revolution, and the “Great Break” in general, in 1928-31, created a repressive atmosphere for independent research. While these actions are mainly explained with Stalin's personality and ideological stance; it is important to note that they were the realisation of the reconstruction of Soviet state as a proletarian state that was considered, by revolutionary groups, to be delayed. During the Stalinist period, the Soviet Union created a new generation of technical intelligentsia that is said to accord with the socialistic ideals.
After Stalin, periods of repression followed by periods of liberalisation constituted a fluctuating environment for the scientists. Unfortunately, this period of Soviet history will not be included in this essay.[19]

3. Politicisation of Mathematics
History of mathematics is full of stories where ideologies heavily affect the activities of the mathematicians. Historically, the first well-known example is the story of Hippasus of Metapontum, who is said to be drowned by Pythagoras since he proved, contrary to the belief of Pythagoreans that all numbers can be expressed as a ratio of two natural numbers, the irrationality of the square root of 2.
While the examples that come into the mind are merely stories of mathematicians influenced by the political environment they work in, the Soviet Union is the unique example where the mathematical activities themselves are considered as political.
3.1. A Political Environment
Scientific research in the Soviet Union was under a threat of being labelled as 'bourgeois science' and hence 'against the ideology of the victorious revolution'.:

“When some Soviet intellectuals tried to discuss Freud and the development of psychoanalysis, the critics answered by connecting Freud's views to the bourgeois culture of middle Europe, with its guilt-ridden neurosis. ... When some economists raised doubts about the ability of the Soviet Union to achieve unheard-of industrial growth rates in face of limited resources, radical economists accused them of trying to slow the development of the socialist state. ... When certain Soviet authors tried to interpret the meaning of the new developments in relativity and quantum physics, showing that the old concepts of materialism and causality were no longer adequate, the Soviet critics often replied that bourgeois intellectuals were engaged in a reactionary effort to discredit scientific materialism.”[20]

Soviet intellectuals were always on the alert due to concerns that their activities, both in content and in presentation, should accord with the ideology of the Socialist State.
3.1.1. N.N.Luzin’s Case
An interesting case is the affair of Nikolai Nikolaevich Luzin (1883-1950), the worldwide known mathematician who founded the Moscow school of theory of functions. In 1936, Luzin was the chairman of the presidium of the Mathematical Group of the Department of Physical and Mathematical Sciences, the head of the Mathematical Certification Commission, and the head of a department at the academy's Mathematical Institute.[21] “He was a philosopher with a non-Marxist orientation. He was a religious believer who did not accept the new regime.”[22] But also, “in his public life, Luzin was a conformist.”[23] So, even though he was never openly attacked in Soviet mass media, he had more than what one needs to be attacked.
In July and August 1936, in several unsigned articles published in the leading newspaper Pravda, he was accused of “blatant plagiarism, openly biased reviewing of mathematical texts, overpraising of obviously weak works” and “publishing his best manuscripts abroad.”[24] Luzin admitted his misbehaviour, but was dismissed from his administrative positions mentioned above. On August 6th, an editorial was issued in Pravda, declaring that the “Soviet scientific youth” had “finally gained control over higher mathematics” and “assisted in demasking the class enemy;”[25]concluding the campaign against Luzin. “In 1941, he was given back his former office at the Mathematical Institute, and two years later he returned to the university.”[26]
The operation against Luzin was a part of the ideological shift process away from internationalism towards a rhetorically masked nationalism.[27] This can be seen in the following passage from one of the articles against Luzin:

“Perhaps they do not possess a feeling of national pride in even the tiniest dose? ... Perhaps, they do not experience Soviet patriotism at all? ... Such a situation must not be tolerated any further. The Soviet Union is not Mexico or some kind of Uruguay, it is a great socialist power.”[28]

This ideological shift can be said to start in February 1934 and end in March 1939.[29] Thus, 'the Luzin affair' was just a step in this campaign.[30]
N.N.Luzin's case is a clear illustration of the influence of political state of affairs in the Soviet Union on academicians.
3.2. A Political Profession

“One of the remarkable aspects of the Russian Revolution was that it presented not only a prescription for a different political and economic order but also an alternative form of knowledge of the natural world; it called for a Marxist interpretation of nature consciously opposed to existing “bourgeois” descriptions. No other revolution in history contained a radical epistemological and cognitive system to the same degree.”[31]

In the following, three examples of this approach will be given. First, a discussion on what probability theory should be will be mentioned. Secondly, A.D.Aleksandrov's opinions on mathematics will be summarised. Lastly, an approach to the history of science that is initiated by Boris Hessen, namely 'externalism', which complements historical materialist approach in that discipline, will be discussed.
3.2.1. Politically Correct Probability
The intellectual attacks towards the use of probability theory and statistics to demonstrate that religion was supported by mathematical arguments were made mainly by Ernst Kolman (1892-1979) and Mikhail Khrisanovich Orlov (1897-1944). Below is an attack made by Orlov to the pre-Revolutionary Nekrasovites, i.e. the Moscow Mathematical School, as opposed to the St.Petersburg School lead by A.A.Markov (1856-1922), an atheist and a volatile fighter for scientific purity and for justice who was much acceptable to the incoming regime.[32]
The reader should first recall Bayes' theorem:
If A1, A2, ... ,An is a set of mutually exclusive and exhaustive events, and B is any event; then
P(AiB) = P(BAi) P(Ai) / ∑ j P(BAj) P(Aj)
V.Y.Buniakovsky used Bayes' formula “in the context of the testimony of witnesses affecting the probabilities of unlikely events in the remote past, and thus using probability mathematics in support of religion.”[33] Suppose A1 is an unlikely event (perhaps a miracle in remote past) with very small probability ε>0 and A2 is the complementary of that event. Now suppose that B is the event that m witnesses testify that the event has occurred, and each witness, independent of what others say, tells the truth by a probability 1-δ. Then Bayes' theorem gives that if (1-δ)>1/2, then P(A1B) approaches 1 as m becomes large, and the approach is rapid.[34]
Orlov cites Nekrasov's praising Buniakovsky and states:

“Religion is now an inseparable part of the bourgeois apparatus for the repression of the masses ... Amongst other sciences, mathematics is also used by “representatives of the enlightened bourgeoisie” to strengthen their ideological positions ... This is why the exposure of such arch-reactionary attempts is of great importance in the general battle of the proletariat against capitalism.”[35]

He then concludes that “in his 'Bible' ... Nekrasov [speaks] of posterior probabilities, but no mathematical manipulations give the least occasion to speak of 'god' on the basis of Bayes' Theorem”[36] This discussion is an interesting example of the use of mathematics to support an ideological stance and the reactions to such an attempt.
3.2.2. Mathematics and Dialectics
Aleksandr Danilovich Aleksandrov (1912-1999), a distinguished mathematician educated in the Revolution's most idealistic period, was a sincere Marxist. He was the rector of Leningrad University from 1952 to 1964. Below is an analysis of an article he wrote on mathematics and dialectics due to the one hundredth anniversary of the birth of Lenin.
He cites Bertrand Russell's assertion that “mathematics is that doctrine in which we do not know whereof we speak nor whether what we say is true” and proposes that “mathematics creates its apparatus and it is absurd to speak of what is true and false: the apparatus either works or it does not, and if it works it either works productively or poorly.”[37]
He emphasises that “the value and validity of mathematics consists in its applications”, not forgetting to remark that “exclusive preoccupation with certain applications is similar to the working of a machine only as a cutter or of industry only in production of objects of consumption.”[38]
Aleksandrov considers the development of mathematics as a dialectical progress of the unity of opposites and notes that

“the development of mathematics is not confined to the establishment of new theorems, the invention of new methods and definitions of concepts in an arena already formulated. It includes also the development of essentially new concepts, the incorporation of new objects, and the establishment of fundamentally new theories.”[39]

His opinions on mathematics are interesting because of two reasons: First, even though the Soviet State was generally considered to be unsuccessful in creating its own socialist intelligentsia, Aleksandrov was a prominent academician to have international academical recognition and strong ties with Marxism at the same time. Secondly, the consistency and compatibility of his ideas with Kolmogorov's definition of mathematics in BSE are striking.
3.2.3. Boris Hessen and History of Science
It is of great importance to mention Boris Hessen (1893-1936) and his approach to the history of science in this essay, because the story of Hessen and the Second International Congress of the History of Science in 1931 is an astonishing example to display almost all the features of the Soviet science mentioned in this essay: the relationship between science and the political economical context, the discussions about what science should be, and the highly political environment in which academicians work.[40]
In the 1931 Congress, Hessen presented a report on Isaac Newton. “Most previous treatments of Newton had depicted him as a genius whose creativity transcended human understanding,”[41] but Hessen announced that Newton and his work “could not be understood outside the context of the rise of mercantile capitalism in England.”[42] He asserted that the new technologies the industrial revolution demanded for could only be obtained by applying his three laws of physics to ballistics, mechanics and hydrostatics. Studying Newton's personal life and his philosophical ideas, Hessen maintained that “Newton was the typical representative of the rising bourgeoisie, and in his philosophy he embodies the characteristic features of his class.”[43] Thus, he formulated 'externalism' in the historiography of science, a discipline that stresses social, economic, and other non-scientific influences on the development of science.
However, there was an underlying argument in Hessen's paper. To see it, one should note that he was a defender of the compatibility of modern physical theories like relativity and quantum mechanics, and Marxism. Einstein's controversial ideas about how to interpret the results obtained from modern physics were heavily criticised by Soviet ideologists on the grounds that he related the results with the existence of some sort of a divine power. But Hessen argued that Einstein's personal philosophical stance can be separated from the validity of these scientific accomplishments. For that purpose, he demonstrated the parallel situation in Newton's case, where there was complete consensus about the validity. Hence, Hessen's report was a part of the ongoing discussions in the Soviet Union about which scientific theories are 'politically correct'.
Hessen's stance was strongly criticised by E.Kol'man.[44] Kol'man tried to show how the wreckers in physics were trying to discredit materialism[45]:

“The wreckers do not dare to say directly that they want to restore capitalism, they have to hide behind a convenient mask. And there is no more impenetrable mask to hide behind than a curtain of mathematical abstraction.”[46]

Even though Hessen's ideas on the history of science were internationally accepted in the course of time, in a personal sense, he failed in the debate. “He died in prison in 1938, a victim of the purges, along with six members of the eight-man delegation to London in 1931.”[47]

4. A Historical Materialist Analysis of the Development of Historical Materialist Mathematics in the Soviet Union
The examples mentioned in Section 3 show, besides from other interesting features of the Soviet science, how important the attitude of the Socialist state was for scientific studies. In this section, the evolution of the attitude of the state in the Soviet Union will be discussed.
4.1. Different Attitudes towards the Technical Intelligentsia
As mentioned in Section 1, the modernisation of Russia started during the reign of Peter the Great. His method was criticised due to the fact that he attempted to bring science and technology from the Western Europe to Russia by starting from the top, with an academy of sciences.[48] Peter replied to these critics:

“I have to harvest large shock of grain, but I have no mill; and there is not enough water close by to build a water mill; but there is water enough at a distance; only I shall have no time to make a canal, for the length of my life is uncertain, and therefore I am building the mill first and have only given orders for the canal to be begun, which will force my successors to bring water to the completed mill.”[49]

Considering the accomplishments of the Academy in the following century, it can be said that Peter correctly anticipated the development of science in Russia.
After the October Revolution, “when the Communist leaders inherited this extraordinary institution, they faced a decision -abolish it, as in the French Revolution; support it at the existing level while expanding research in other institutions such as the universities; or build a structure of scientific research in which it would be the central and critical element. They decided to adopt the last choice”[50] due to the economic crisis and famine, and hence the need for technical advice in these matters. There was strong insistence by the radical revolutionaries, asserting that bourgeois intellectuals must be replaced by socialist scientists in order to obtain a purely proletarian science. Nevertheless, Lenin's opinion on the subject was somewhat different: “We must take all of culture which capitalism left to us and build socialism out of it. We must take all science, technology, all knowledge, art. Without them we cannot construct the life of a communist society. And science, technology and art are in the hands and heads of the specialists.”[51] Thus, Lenin defended the 'transformation' of the technical intelligentsia.
However, the 'reconstruction' of it was realised in the Stalinist period. The 'Great Break' separated the sheep from the goat by eliminating the options into two: to support the Socialist State by heart, or to be an enemy of socialistic ideals. The Luzin Affair, the debates on probability theory, and the case of Boris Hessen are examples of this period. In an interview in 1934, Stalin voiced his opinion on how the engineers should work. He pointed out that “the engineer, the organizer of production, does not work as he would like to, but as he is ordered. ... It must not be thought that the technical intelligentsia can play an independent role.”[52] Stalinist period marks a paranoid horror created amongst scientists.
The development of science cannot be separated from these attitudes of these leaders.
4.2. Soviet Mathematics and its Development
The number of articles published on mathematics increased from 40 in 1917 to 302 in 1929. At the same time, the number of authors who published these articles increased from 24 to 136. Also, the number of articles on mathematics published abroad rose from 13 to 102.[53] In 1967, about a quarter of all scientific publications in the realm of mathematics consisted of works from the USSR.[54] And “by the early 1980s, the Soviet Union had 10 to 30 percent more scientists and engineers than the United States, depending on the definition of degrees and fields.”[55]
There are several reasons for this remarkable development. Three of them will be mentioned below.
First, it must be admitted that, whatever the political repression and manipulation there were, financial support for academical works from the state never stopped in the Soviet Union. Even in the periods of economic crisis, Communist leaders gave emphasis on supporting science and technology.
Second is the so-called 'blackboard rule', meaning that the Soviet scientists could be expected to excel on those topics where world-rank work could be done with tools no more complicated than blackboards and chalk. Although Soviet science flourished in those areas where central governing is essential (such as space research), blackboard rule had considerable accuracy.[56]
Thirdly, for a student in the Soviet Union who is talented in mathematics, it was relatively easy to work independently in mathematics rather than in engineering and in most of the natural sciences, because those subject were too close to social and political issues.
Hence, there were good reasons for the development of mathematical sciences in the Soviet Union.

5. Conclusion
To summarise, mathematics in the Soviet Union was a highly political activity, both in the sense that the academicians were considered as a part of the political composition and that mathematics itself was considered a political discipline which has strong ties with the material life.
But is this approach to mathematics; namely, to consider it as a political concept; exclusive for Soviet intellectuals, or is it a general rule? Are today's mathematicians are immune to the political conditions they live in? If it is true that the history of mathematical sciences is an organic part of the development of humanity, can we say that we have a comprehensive understanding of studies in mathematics that are presently being done in the universities?
This essay was aimed at showing that today, there is a need of a thorough analysis of mathematics, which covers not only the internal discussions in mathematics but also the political economical context these discussions are made.

[1] It must be noted that the society and the academies today are two different agencies that exclude each other, which in itself provides evidence to the professionalisation and specialisation mentioned.
[2] Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993; p.296
[3] Ibid., p.118
[4] In the comparison between EB and BSE, I heavily rely on Chapter 5: The role of dialectical materialism: The authentic phase in Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993
[5] Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993; p.118-119
[6] Bol'shaia Sovetskaia Entsiklopediia, vol.38; Moscow, 1938; col. 359. Quoted from ibid. p.118
[7] Bol'shaia Sovetskaia Entsiklopediia, vol.26; Moscow, 1954; p.464. Quoted from ibid. p.118
[8] Ramsey, F.P.; ”Mathematics, Foundations of,” Encyclopaedia Britannica, vol.15; 1941; p.83. Quoted from ibid., p.119
[9] Ibid.
[10] Whitehead, A.N.; ”Mathematics, Nature of,” Encyclopaedia Britannica, vol.15; 1941; p.87-88. Quoted from ibid., p.119
[11] Grattan-Guiness,I. and Cooke,Roger; ”Russia and the Soviet Union” in Companion Encyclopaedia of the History and Philosophy of the Mathematical Sciences; Routledge, London, 1994; pp.1477-1483
[12] Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993; p.80
[13] Lapko,A.F. And Lyusternik,L.A.; From the history of Soviet mathematics; Russian Mathematical Surveys, 22(6):11-136; 1967. p.15
[14] Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993; p.80
[15] Ibid., p.82
[16] Lapko,A.F. And Lyusternik,L.A.; From the history of Soviet mathematics; Russian Mathematical Surveys, 22(6):11-136; 1967. p.21
[17] Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993; p.82
[18] Lapko,A.F. And Lyusternik,L.A.; From the history of Soviet mathematics; Russian Mathematical Surveys, 22(6):11-136; 1967. p.22
[19] For more information on this period: Loren R.Graham, Science and Philosophy in the Soviet Union; Knopf, New York, 1972
[20] Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993; p.92
[21] Levin, Aleksey E.; Anatomy of a Public Campaign:”Academician Luzin's Case” in Soviet Political History; Slavic Review, Vol.49 No.1 (Spring 1990), pp90-103. p.91
[22] Demidov, Sergei S. and Ford, Charles E.; N.N.Luzin and the affair of the ”National Fascist Center” in Joseph W.Dauben, Menso Folkerts, Eberhard Knobloch, and Hans Wussing, editors; History of Mathematics. States of the Art. Flores quadrivii – Studies in Honor of Christoph J.Scriba. Academic Press, San Diego etc., 1996; pp137-148. p.138
[23] Levin, Aleksey E.; Anatomy of a Public Campaign:”Academician Luzin's Case” in Soviet Political History; Slavic Review, Vol.49 No.1 (Spring 1990), pp90-103. p.91
[24] Ibid., p.92
[25] Pravda, 6 August 1936, p.3 ; quoted from ibid. p.94-95
[26] Levin, Aleksey E.; Anatomy of a Public Campaign:”Academician Luzin's Case” in Soviet Political History; Slavic Review, Vol.49 No.1 (Spring 1990), pp90-103. p.95
[27] Ibid., p.101
[28] Pravda, 9 July 1936, p.3 quoted from ibid. p.93
[29] Levin, Aleksey E.; Anatomy of a Public Campaign:”Academician Luzin's Case” in Soviet Political History; Slavic Review, Vol.49 No.1 (Spring 1990), pp90-103. p.103
[30] For another such case, see: Demidov, Sergei S. and Ford, Charles E.; N.N.Luzin and the affair of the ”National Fascist Center” in Joseph W.Dauben, Menso Folkerts, Eberhard Knobloch, and Hans Wussing, editors; History of Mathematics. States of the Art. Flores quadrivii – Studies in Honor of Christoph J.Scriba. Academic Press, San Diego etc., 1996; pp137-148
[31] Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993; p.99
[32] In the following, I heavily rely on: Seneta, Eugene; Mathematics, religion, and Marxism in the Soviet Union in the 1930s; Historia Mathematica 31 (2004) pp.337-367
[33] Seneta, Eugene; Mathematics, religion, and Marxism in the Soviet Union in the 1930s; Historia Mathematica 31 (2004) pp.337-367 ; p.352
[34] Ibid., p.352-353
[35] Orlov, M.; Matematyka i Religiia [Mathematics and Religion]; Proletar, Partvydav; section 1. quoted from ibid. p.351
[36] Ibid., section 11.
[37] Aleksandrov,A.D.; On the one hundredth anniversary of the birth of V.I.Lenin: Mathematics and dialectics; Siberian Mathematical Journal, 11(2), pp185-197, March 1970; p.189
[38] Ibid., p.189-190
[39] Ibid., p.186
[40] In the following, I heavily rely on Chapter 7: Soviet attitudes toward the social and historical study of science in Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993
[41] Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993; p.144
[42] Ibid., p.145
[43] Bukharin et.al.; Science at the Cross Roads; p.182; quoted from ibid. p.145
[44] It is interesting to note that E. Kolman was the major actor in all the cases mentioned in this essay. He is said to be the author of the unsigned articles against Luzin (cf. 3.1.1.). He was also part of the discussions on probability theory. (cf. 3.2.1.)
[45] Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993; p.148
[46] Kol'man, E.: Vreditel'stvo v nauke: Bol'shevik, 2 (1931), p76 ; quoted from ibid. p.148
[47] Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993; p.151
[48] Ibid., p.31
[49] Quoted from ibid. p.31
[50] Ibid., p.81
[51] Quoted from ibid., p.271
[52] Quoted from ibid., p.162
[53] Lapko,A.F. And Lyusternik,L.A.; From the history of Soviet mathematics; Russian Mathematical Surveys, 22(6):11-136; 1967. p.133
[54] Fifty Years of Soviet Mathematics; Russian Mathematical Surveys, editorial, p.2
[55] Graham, Loren R.; Science in Russia and the Soviet Union: A Short History; Cambridge University Press; London, 1993; p.261
[56] Ibid., p.207

Quotes from "The Hite Report on Male Sexuality"

2008-06-28T13:41:00.007+03:00

Quotes from men's replies to "The Hite Report on Male Sexuality"
The Hite Report on Male Sexuality ; Shere Hite ; Alfred A.Knopf, New York, 1981 ; 1129 pages

"It is remarkable how much men think they know what a woman needs without asking her." [906]

Q: What is your opinion of pornography you have seen? ...
A: "I am definitely not turned on by ill-made movies of nameless one-dimensional nitwits fucking each other in all conceivable and inconceivable positions, by groups of pseudo-lesbians plunging giant dildos into each other and faking orgasms as though they expected an Oscar, photos of girls with breasts like watermelons, women in black garter belts and fetishist boots with eyes dilated and tongues lolling out, sadomasochist scenes, and any sexual exploitation of children. I respond negatively to all portrayal of people as sex objects. ... " [789]

Q: Do you often feel hurt or sad when you don't show it? Do you sometimes force yourself to behave like a robot? Do you ever feel like a robot?
A: "My father taught me to be reserved and not to show emotions. Then he committed suicide, which taught me I'd better not be like that." [55]

Q: Have you ever raped a woman? If not, have you ever wanted to rape a woman? Why?
A: "... Rape would take the fun out of sex. I might as well punch her in the mouth." [733]

Q: Do you masturbate? ... Do you mind the wetness of ejaculation?
A: "It gets cold and sticky and smells like Ajax. Hate it." [519]

Q: What is your opinion of pornography you have seen?
A: "...And they know nothing. They can't edit. Most layouts are bad, or at best repetitive. Pulp magazines get lousy reproduction (color tones you'd see only on a Martian) ... " [783]

Q: Have you ever had sex with a prostitute? How did you feel about paying for sex?
A: "I have had sex with a prostitute. I have no feeling about paying for sex. After all, marriage is paying for sex by contract." [760]