We have bullshit jobs.

To my friend who works as a receptionist in a convent-come-hotel in the city center

to my friend engineer friend whose job is to receive and welcome tourists into Airbnb's

to my fifty-year-old friend who rides a tuk tuk

to my friend's date who repairs electric scooters 

                                                        for young tourists' convenience in the hilly Lisbon

to my friend with a PhD who does morning bike tours

                                                        whenever his employee calls him

I say

    their jobs are bullshit.

They should never have needed to get those jobs,

    and their jobs shouldn't have existed.

Their jobs are not socially useful

    and their jobs destroy the city,

                                            the social fabric

                                            and the local economy,

                            and promote a hypermobile

                                                            ultraconsumerist

                                                                planet-wretching

                                                    lifestyle for the few

                                                and record breaking profits

                                                                    for the few of the few.

My friends know and agree.

They saw the impacts.

    First the poor had to leave the city

    then the elderly

    then middle-class families

    - they themselves also either left already or about to leave.

They also know

    that this is the exact same process

    that created the "exotic holiday spots"

                        in Asia, Africa, Oceania and the Americas.

There were people there,

    now there are hotels instead.

There were communities there,

    now there are business opportunities instead.

I tell my friends

    to march with me

        for housing rights and an end to touristification

    to campaign with me

        to ban Airbnb's in our cities.

I recruit my friends

    to fight with me

        for the destruction of their jobs.

I admit;

    that neither the housing march

        nor the anti-Airbnb campaign

        have any proposals to give my friends any income security

    that the city's entire economy will have to be transformed.

I admit

    that we'll have to talk

        and figure things out together.

They march and campaign with me. I march and campaign with them.

*

Also

To my high-school friend who works as a flight attendant

to my childhood friend who works in logistics in an international airport

to my recent friend who works in a gas terminal

to my friend who emigrated during the crisis to work

                                                                in a transnational oil company

I say

    their jobs are weapons of mass destruction.

Their jobs shouldn't have existed

    and must cease to exist immediately.

The business they participate in

    destroys livelihoods

    disintegrates communities

    burns entire ecosystems

    floods entire cities

    makes countries disappear

    and collapses the physical-chemical conditions of a livable planet

        while making record profits for the few.

My friends know about the climate emergency.

    They see it now,

        and they have a sense of what is to come.

I tell my friends

    to march with me

    to take direct action with me

    with rage and solidarity

    for climate justice.

I admit

    that

        while we do have a plan to secure them jobs and income

    they will have to effectively fight against their current jobs

    if we want to have a chance to win,

    and that

    the entire economy will have to be transformed.

I admit

    that we'll have to talk

        and figure things out together.

*

 I must tell them the truth

    because they are my friends

    and because they are my class.

They will have to join me

    because of their friends

    and because of their class.

*

In short

A nuclear weapons factory worker

a soldier in a colonial army

a technician in an oil refinery

a real estate agent in the occupied West Bank

an administrator in a slave trading enterprise

a marketing consultant for SUVs

have a human right to not have these jobs

    and a class obligation  to fight against them.

Climate crisis means

    exponential growth in human suffering

    and run-away climate crisis means

            unstoppable exponential growth in human suffering;

is what I must tell my friends

    without hiding any bit of the meaning of it.

Olá, Esquerda, temos de falar

Temos de falar de estratégia, mas na verdade antes disso temos de falar sobre ontologia (lamento).

Desde que tirou-se a essência revolucionária da teoria anti-capitalista (lê-se: Marx sem Lenine, Lenine sem Fidel, etc.), todo o movimento progressista tornou-se uma espécie de ferramenta de comunicação, sem qualquer agência própria. A pergunta filosófica é: Qual é o objeto dum movimento?

Por exemplo, como se define sucesso ou fracasso do movimento pela habitação? E o movimento laboral? Ou movimento pela justiça climática?

A sensação que tenho é que estamos confortáveis.

O nosso auto-critério parece-me: o objetivo dum coletivo pela justiça climática é defender a justiça climática. Que confortável, não é? Sendo assim, nunca falhamos. “O que fizeste ontem?” - “Defendi uma posição.” - “Que bom. Podes dormir hoje à noite tranquilamente e nas próximas noites também.”

Isto é uma posição absolutamente idealista – e aqui uso a palavra idealista no sentido da “Família Sagrada” (Bruno Bauer e companhia).

As ideias não são o objeto da atividade política. As condições reais são.

Proponho um mandato completamente diferente:

O objeto dum coletivo pela justiça climática é atingir justiça climática.

Cada ano em que perdemos dezenas de milhares de pessoas à crise climática é um ano de fracasso desse coletivo. Cada euro de subsídio que vai à indústria fóssil é um falhanço desse coletivo. Cada ano em que as emissões em Portugal não diminuem 10% mostra a fraqueza do movimento.

O coletivo não pode estar tranquilo. Não pode não rever tudo que tentou. Não pode não estar a tentar novas formas de ação, de estratégia, de organização e de comunicação.

Isto aplica-se a todos os movimentos. Vê a diferença entre conformismo e integridade:

• uma organização socialista cujo critério de sucesso é se cada ano estamos mais próximos do socialismo VS uma organização que faz agitação cega sobre socialismo sem qualquer reporte mensurável

• um movimento pela habitação que ganha habitação pública e digna VS um movimento pela habitação que defende habitação

• uma organização pela democracia que torna a socidade mais democrática VS uma organização pela democracia que fala da importância da democracia

• uma empresa que faz tudo para aumentar o seu lucro VS uma empresa que envia comunicados a dizer que lucro é fixe

• uma organização fascista que transforma a sociedade VS uma organização fascista que faz conferências de imprensa

As primeiras aqui são organizações materialistas.

As segundas são idealistas, mas são mais que isso: estão confortáveis e são completamente unaccountable: não prestam contas a ninguém e nunca vão prestar; nunca falham; nunca entram em crise existencial em que questionam tudo que fizeram e fazem; resumidamente: estão bem, dormem bem. De facto, estão alienadas dos seus valores.

Esta alienação é emocional e pessoal, e é também política e estratégica. Vamos então falar um pouco da estratégia.

Lembras-te do Alan Kurdi? O rapaz sírio de dois anos cujo corpo foi encontrado numa praia da Turquia em 2015, morto numa tentativa de fugir da guerra civil da Síria provocado pela seca mais forte que o país enfrentou e alimentado pelos imperialismos de costume (com o Estado Turco como o ator principal na equação).

A fotografia dele apareceu nas capas dos jornais na Europa.

Ele foi encontrado numa praia que eu ia às vezes para nadar.

Alan continua a ter dois anos.

Ele pergunta-me:

Tu que sabes da crise climática e do mundo em que vivemos. O que fazes? Estás a ganhar? Já tentaste tudo?

Eu respondo-lhe:

Eu sensibilizei, e sensibilizo. Eu fiz agitação e propaganda, e faço. Eu votei, e voto. Eu marchei e manifestei-me, e continou a marchar.

E não. Eu estou a perder.

As organizações e os movimentos em que estou inserido, nós sabemos o que se passa. Sabemos que o que te matou é simultaneamente um sistema económico complexo e um sistema social mantido por pessoas reais. Sabemos que precisamos do apoio e envolvimento popular. Precisamos de disrupção para parar a destruição (diz o António Guterres). E nós estamos a falhar.

Estamos a perder-te, estamos a perder amigos, estamos a perder cidades internas à crise climática. E isto é só o início.

E não, não tentámos tudo. Aliás, cada mês, pelo menos uma vez, apanho-me a repetir os meus hábitos de ativismo que tenho porque não sei quantas décadas atrás alguém fez aquilo dessa forma.

No fundo, sou negacionista também: é difícil compreender um colapso civilizacional – não tenho ferramentas cognitivas para conectar com isso.

Não consigo dormir uma noite inteira.

Acordo com o teu sorriso.

Hoje vou aprender dos erros meus e dos erros dos meus companheiros.

Amanhã vou fazer melhor.

Espera-se milhares de milhões de refugiados climáticos até 2050. Ou seja, vai haver centenas de Alan Kurdis.

Podemos tentar desresponsabilizar-nos: os governos e as empresas declararam guerra contra a sociedade e o planeta; não somos nós – as pessoas comuns – quem causa isso.

Mas somos nós quem dá consentimento ao genocídio e ao ecocídio.

E se dizemos que somos “politizados” ou “organizados”, jamais podemos desresponsabilizar-nos. Cada dia em que o sistema ganha é uma lembrete do nosso fracasso. Não podemos dizer que estamos a fazer “alguma coisa”, temos de fazer “a coisa”: temos de parar a crise climática. Todas as nossas estratégias devem ser ancoradas nesse ponto final e não num taticismo ou na repetição dumas atividades que alguém utilizou cem anos atrás.

Ou vivemos num estado de emergência climática, ou vivemos num business-as-usual. São os dois lados da mesma moeda, mas se estamos em estado de emergência climática, então não dá não tomar riscos sérios: riscos políticos, riscos estratégicos, riscos pessoais, riscos organizacionais, riscos emocionais…

Estamos num estado de guerra. Estão a matar-nos, num ato de violência lenta, deliberado e coordenado.

Não escolhemos estar neste sítio. Mas cada dia, fazemos escolhas sobre o que fazemos neste sítio.

Temos de parar a destruição e construir a paz. Enraizados em igualdade, justiça, democracia e liberdade, temos de travar esta aflição. Com amor e raiva, com medo e coragem, guiados por solidariedade, temos de parar a ebolição global.

Tentámos tudo?

The Operational Question

 

I wake up. I wake up, and I am in a meeting. Was I daydreaming? Was I just distracted? I am in a meeting room with people talking about the climate crisis. I look around. I recognize these faces. I know these people. They know me too. What’s at stake is everything, but the conversation is once again about everything else. There is talk of movement building, some implicit agreement on system change, there is mention of care and regeneration, and some references to intersectional this and that. We developed such an obscure way of intellectualism that even ourselves cannot see our denialism. Now that I am awake, I realize why I had gotten distracted in the first place. I look around. Are we connected? Are we serious? What’s the plan?

We. Are. Not. Serious. We are fine, actually. It’s a lovely day, today. I have been thinking about in which city I should spend my retirement – you know, thirty years from now.

I look around. There is a mirror on the other side of the room. So when I look around, I see myself too.

We are atheist Jesus-waiters. We hope that someone else, a perfect redeemer, will come and do the thing that we know needs to be done. But we also don’t believe in that someone else. We know that no one is perfect, so no one is the redeemer, but only a redeemer is allowed to dare to do the thing.

We are not thinking of ourselves as the president of the central bank (Che Guevara’s job for more than a year in post-revolution Cuba) as something we would do after one revolution but a little before moving on to prepare another revolution. We are not Ches or Fidels or Lenins or Stalins. We are shy about power because we are afraid of responsibility. Currently, we are just fine. Nobody holds us accountable and we can just pretend to exist. If someone asks, we have our convoluted answers: without a large working class movement,… ; without an anticolonial approach embedded into our organizing, … ; in order to avoid activist burnout, … ; while rejecting fossil fuels, we shouldn’t fall into the mistake supporting extractivist green capitalism, and therefore… . We know why we are not taking risks. We know why we don’t dare. We are sure. We are sure because we are fine. We are fine because we are sure. We are absolutely fucking disconnected.

 

I wake up again. I am in a different meeting now. What just happened? Is this an ongoing dream? I recognize these faces too. It’s hard to understand the topic of the discussion… has to do with what the “people” value or prioritize or something. We are being realists again. Right after this talk, there will be some smart objectives and activity plans, and a division of tasks where people will check their “availabilities” and “capacities”. I can’t bear remaining awake. What are we even talking about? I close my eyes.

I open my eyes. Now I am in a seminar which is conveniently labeled as a workshop. I occasionally try to genuinely comprehend what people are saying. This is one such moment. The speakers are long-time activists and organizers, they are nice and fine. The governments are sending us to 4 degree warming, they say, and the speakers have a complex, sophisticated and unreliable plan to send us to 3.95 degree warming. They are part of the lesser-evil spectrum. I look into their eyes. They look through me. I respond by looking through them. We are terrifyingly disconnected.

There is an operational question and we are spending most of our energies to avoid looking at it. It’s like a black hole pulling us, and we are orbiting around it with tremendous effort – in vain – to run away from it. It comes closer as we get closer to it, so it becomes harder and harder to avoid it.

There are, though, some special moments, when we are connected, and we look at it straight. It’s not about capitalism, it’s not about justice, it’s not about emissions – those are all on the event horizon, they are the visible, tangible parts of the black hole. When we look at it straight, it is an operational question that doesn’t allow for ambiguous answers. It sometimes wears a small girl’s body. Mine has Alan Kurdi’s smile, mostly. It asks: knowing everything that you know, what is your plan to keep us below 2 degrees warming? What are this week’s deliverables that are compatible with such a plan? What are in today’s to-do list according to that plan? What are your accountability procedures to keep you fucking connected to the meaning of the climate crisis?

It is hard to keep looking. So we divert our attention after a couple of minutes top. Then, we are fine again. It’s sunny today, the rains of last week were really good for agriculture, but it was such a nuisance for biking. Did you see that bananas are ten per cent cheaper in the supermarket this week? We should get some.

I am scared.

 

I am scared.

I am scared of heatwaves. I am scared of the heatwaves of today and of the heatwaves to come. I am afraid of not being able to sleep, of mosquitoes, of melting electricity cables.

I am scared of forest fires. Beside destroying entire villages and burning trees, animals and the soil, forest fires roast human beings. Those people that are roasted are someone’s mother, someone’s nephew, someone’s friend from primary school.

I am scared of climate migration.

I am scared of climate migration. 

Look at Afghanistan’s chronic droughts. How the US occupation and their collaborator governments ignored it, and how the rural populations were abandoned during decades. Look at where that took the country, and look at how the US sanctions will take it forwards.

Look at Syria. A drought that started in 2005 reached its peak in 2007, when all the farmers lost their harvest. The drought continued intensifying. In 2008, they lost their seeds. In 2009, they lost the soil. In 2010, urban areas were flooded by domestic migrants. In 2011, the Syrian uprising started due to housing and food prices. In a couple of years, the country was filled with invited foreign armies, uninvited foreign armies, paid recruits of CIA, paid recruits of the Pentagon, paid recruits of the Turkish foreign ministry, and to top it all the Islamic State. 

Many people in Afghanistan and in Syria left their homes in search of a better life.

Such coherent stories of the climate collapse are rare. Reality is convoluted. 

In Southeast Asia, it’s mostly the floods driving the migration. In Africa, it’s the droughts combined with the violence of the private armies of colonialism protecting the fossil fuel industry. In South America, droughts are accompanied by the paramilitary structure of the extractive industries. In Yemen and Palestine, the story is one of pure evil.

In all these places, people fight. They fight for their rights and for freedom. Look at Myanmar. Look at Sudan. Look at Chile. Look at Sri Lanka. People die fighting in the streets.

In all these places, some leave – as engineers in Portugal do or as in medical doctors in Turkey do – in search of a better life elsewhere.

I am scared of climate migration. And the climate migrants are scared too. There is generally a language barrier. There is incomprehensible bureaucracy to integrate into. There are precarious conditions at work, if any.

The left has been ignoring the fear at the receiving end of climate migration. That’s a dead end. Migrants end up in a lower income stratum than their country of origin, which frustrates them. They are available to live below the socially accepted poverty line, which frustrates the poor. Many migrants are men, so they are self-entitled to women’s bodies (as are the men in the receiving country). This is not about whether migrants, “they”, are better or worse than “us”. A massive increase of the lowest strata of a society means increase in crime, conflict and unrest. That’s what poverty and inequality does to any society. This is not to say anybody should refuse or deport migrants. But we have to stop ridiculing the fear. The fear is real, well-founded and rational. We need that fear to fight the climate crisis.

I am anxious.

People ask me what my vision is. What kind of new society do I imagine. I struggle with that question.

I answer: Peace. My so-called “vision” is being able to go to the beach and calmly watch the waves. Or go to a park and watch the clouds. Having a nature walk in a weekday. Preparing lunch without worrying about the dinner. Walking on the street without being assaulted, harassed or raped.

Our current path is that these are our best days for generations to come.

My bet is that we abort that path.

People ask me about my vision. They want me talk about voluntary simplicity, about degrowth, about connecting with the Earth, about total freedom. It’s nice to have dreams. But my vision is not climate denialist. We will either do zero emissions by 2030 in the Global North, or we are fucked. Current pathways of the EU would reach net zero emissions by 2060. That’s 38 years from now, instead of the 8 years missing until 2030. That’s an error of 375%. I have no energy to dream of utopias.

I am in denial.

I have a vague understanding of what is at stake. The climate collapse is beyond the cognitive capacities of our species. 

The recent news of floods, fires and storms are all “biblical”, in the sense that they were so rare and so irrational for past generations that they would produce entire religions and corresponding prophets. The only rational explanation for such devastation was divine punishment. Now, that’s monthly news. 

We are not ready. Our minds refuse their actual meaning. Our bodies cannot handle it. Our continuation of our own business-as-usual (going to work, paying for our pension funds, or some other normal activity) is denial as cognitive adjustment. It’s natural. And it’s also natural to reject it.

Your emotions are correct.

Some tell me I shouldn’t scare people. Some tell me we should give hope.

I am here to tell you that your emotions are correct. We are afraid, we are anxious, we are angry. Those emotions tell you that you are alive. Act on those emotions, otherwise you will be consumed by them.

Your anger tells you to draw boundaries and re-institute justice. Your fear tells you to take action to protect yourself and those dear for you. Your anxiety tells you to prioritize and plan. Follow those emotions. They will take you by hand and bring you to the movement.

We need prophetic action.

The proposals of the climate movement may look ridiculous to you at first. That’s true. We are so close to irreversible civilizational collapse and our societies are so handcuffed by corporate power, that we really need to change everything. We live in biblical times that cross our cognitive limits. It’s just natural that the proposals are also prophetic.

We need an ecofeminist communism.

We need communism, in the sense that we need to end private property of the means of production. Capitalism is fine with gender equality, with green economy, with legislative elections every now and then; because it can adapt and co-opt to these. Abolishing private property of the means of production is the ultimate taboo for the system, because it actually threatens the core of it. Nothing less than this will save us.

We need an ecofeminist communism, recognizing as the revolutionary subjects all those who don’t own the means of productions and who need to work to live. These people confront the capitalist exploitation on a daily basis, at the workplace, at home, in their territories.

We need an ecofeminist communism informed by the climate deadlines. We have to learn how to understand “socialism or barbarism”, because we have never been this close to its literary meaning. 

There is a slogan that goes “The struggle continues.”, we have to fight that slogan. We have to fight against that slogan. We have to fight against the conformism implicit in that slogan, insisting on a state of climate emergency.

I propose.

Take your fear with you. Put your anxiety in your pocket. Dress up your anger.

I am not just “agitating” you.

I am offering you a way out. I am proposing a sound, coherent, complex plan to act on your emotions.

If any of this touches you, talk to me.

China, Climate, Imperialism

There is a phenomenon I discovered rather recently that I call "whataboutChinaism". On any discussion on any political or economic topic, it's a kind of a moo-point where all previous discussion is supposed to become irrelevant because China is so big and everything else is so insignificant in comparison.

It's a very comfortable position because it implies that people outside of the Central Committee of CCP don't have to do anything about anything, ever.

I saw this with my own eyes during a presentation on a new airport near Lisbon being built by a French multinational. We were explaining that the project was a climate suicide, and someone in the audience mentioned China. Absolutely off-topic as it was, I managed to get it: the impotence culture feeding climate denial deep into our psyche.

Similar situations happened around conversations related to the Russian invasion of Ukraine. "What about China?", I was told, as if the EU had no influence on the matter at any point.

So I decided to read a bit on the subject (a total of twenty articles). Here are my notes.

Basics

China's "market socialism" is not state capitalism nor Keynesian. It's an extended NEP policy. *

China is transferring a greater amount of surplus-value to the core countries than it receives from the periphery (average labor terms of trade + balance of international labor transfer), even though it did establish an exploitative relationship with South Asia and Africa. Therefore, China is a semi-peripheral country. * 

China identifies as Global South and takes "peaceful coexistence" as an ideological stance. Therefore, it will not do political, social or military intervention to another sovereign state (didn't even send help against ISIS). On the other hand, it does have an economic hegemony plan: zero-interest loans for infrastructure, credits repayable in resources, direct investment, the Belt and Road Initiative, and the Regional Comprehensive Economic Partnership. * The Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB), connected to the Belt and Road Initiative, is China's counter-hegemonic initiative to IMF and the World Bank. *

Current trends

Biden builds on the tension created by Trump, towards a new cold war on China. The plan is not to contain but to constrain it, and then dissolve through internal conflicts (Tibet, Taiwan, Xinjiang, Hong Kong). The US discourse is "rules-based international order" while China insist on the "UN-based order of sovereign states". *

For the US, two Koreas is better than a unified Korea because it can militarize one and put defense missile units (THAAD) in on without neighboring China. For this, the US needs controlled tension between the two Koreas. * 

Ukraine crisis and Russia

To begin with, Russia does not classify as an imperialist country. 

• It has only 25 companies in the Forbes 2000 list, corresponding to 1,45% of total sales and less than 1% of collective assets. 
• Labor productivity (GDP per working hour) is 25.4, in comparison to EU=53.4 and US=69.9 , which means surplus-value does not flow towards Russia. 
• It ranks 15thin manufacturing, providing 1% of world output. Over 82% of its exports are raw materials, and it is 32th in exports of high-tech goods. 
• There is only one Russian bank in top 100 (and it ranks 66). There are zero Russian corporations on top 100 based on their investment abroad. Of financial and non-financial wealth in the world, the US has 31% share, China 14.4%, and Russia 0.7%. 
• No branch of Russian manufacturing is competitive on the international market except for the armaments industry. The US accounts for 34% of global military sales, Russia 22% . The recent yearly increase in Pentagon's budget was greater than the whole Russian military budget ($66B, 2017), which ranks 4th (after China and Saudi Arabia.) *

China and Russia are strongly allied but there is no military component to this currently, not even under discussion. * 

Seizure of Russian $300B foreign exchange reserves in the US, EU and UK may accelerate the running-away from dollar in the world. *

Climate policy

China has no absolute cap on emissions in its targets, consumes more than half of world coal and is building more coal plants. It started carbon emission trading scheme (ETS) in July 2021 but price is too low to be effective. * It installed 16.9 GW of offshore wind capacity in 2021 became world's number one with 26.4 GW total offshore wind capacity. * 

From 2019 to 2021, China increased its emissions by 750 Mt, more than offsetting the aggregate decline in the rest of the world of 570 Mt. *

The 14th five-year plan for the energy sector was launched in March 2022. It reasserts the role of coal to support renewable expansion. * Although this sounds strange to me, Chinese policy experts defend that the government is building more capacity on coal so that there would be enough energy security to deal with renewable variability. (China imports oil and gas.) So they say that coal capacity would increase but coal consumption would decrease. *

Tabiat Kanunu tasarisi: Tabiat kanunlariyla ulke yonetmek

101101

Tabiat Kanunu tasarısı: Tabiat kanunlarıyla ülke yönetmek

AKP'nin sunduğu ismiyle “Tabiat ve Biyolojik Çeşitliliği Koruma Kanunu” tasarısı, benim bu yazı boyunca anacağım ismiyle “Tabiat Kanunu” tasarısı; muhaliflere, politika tarzı konusundaki tüm görüşlerini baştan düşünmeleri için çok uyarıcı bir anlam ihtiva ediyor.

Birkaç yıl geriden itibaren, Türkiye gündemini meşgul eden bazı olayları hatırlayalım. Sonra neden bu tasarıya "Tabiat Kanunu" dediğim daha iyi anlaşılacaktır.

1. Anayasa değişikliği referandumu rezaleti; ya da "Halka sorduk 3 popüler cevap arıyoruz"

Referandum sonucuyla ilgili sol cenahtaki mahcubiyeti anlamakta zorlanıyorum. Referandum, bizim zaferimizdir: Evet %41.9 ; Hayır %30.3 ; Boykot/Katılmayan %26.3. Dikkat edelim, toplumun sadece %42'sinin, mutlak azınlığın onayıyla anayasa değiştirildi. Bu, Türkiye'de bile daha önceden gerçekleşmemiş bir rezalet. Dahası var: Bu oran, anayasa değişikliğine TBMM'deki desteğin bile altında.

Sözde, parlamentoda çözemediler, yeterli çoğunluğu sağlayamadılar, "halka" sordular. E halk meclisin bile altında bir destek sundu. Azınlığın desteğiyle anayasa değiştirildi, kimse bunu ilginç dahi bulmadı.

2. Ergenekon, KCK, Devrimci Karargah; ya da "Size uygun şu modellerimiz var"

Bambaşka politik iddialara sahip insanlar öznesi bu soruşturmaların. Ama işleyişteki muhteşem uyumu gözden kaçırmayalım. Asılsız ispatsız kanıtsız iddialar, bu iddialara dayanarak tutuklamalar, neyle nasıl suçlandığını dahi bilmeyen sanıklar, binlerce sayfalık iddianamelerin altında hapiste geçen aylar, yıllar...

Hukuk bitmiştir. Keyfiyet devri, astığım astık kestiğim kestik devri başlamıştır.

Bunu anlayabiliyor musunuz, hissedebiliyor musunuz? Bu gece birileri sizin evinizi basabilir, sadece bu yazıyı okuduğunuz için sizi iki sene gözaltında tutabilir; ardından da yüzlerce sayfalık bir iddianamede, bilgisayarınızdaki şarkıların isimlerinden pantolonunuzun rengine kadar envai çeşit kanıtla karşı karşıya kalabilirsiniz.

3. Tabiat Kanunu ya da "Doğa kanunlarıyla ülke yönetmek"

AKP'nin yeni yumurtası Tabiat Kanunu der ki, geçmişte doğal sit alanı ilan edilmiş alanların statülerini iptal ediyoruz, doğal sit ilan etme yetkisini de Çevre ve Orman Bakanlığı'na veriyoruz.

Yani der ki, geçmişin hukuku bizi bağlamaz, buralar böyle komple bizimdir, dilediğimiz gibi at koştururuz. Yani der ki; hukuk biziz, biz ne dersek o olur, siz bir kenara çekilin şöyle oturun uslu uslu oynayın bakayım.

Talanı gözünüzün önüne getirebiliyor musunuz? Abartılı bir benzetme olarak, evinize girip saksınızdaki çiçeği "buradan boğaz köprüsü/sahil yolu geçecek" diye kesen devlet memurları hayal edesim geliyor, hükümetin aklına girmekten korkuyorum.

4. Hukuksuzluk tek geçer akçe oldu ya da "Para para para..."

Daha önceden fark edenler vardır, ama altını çizmekte fayda var: Hukuk bitmiştir. Hukuk mücadelesi, arkadaşlar arasında yapılacak bir şakaya dönüşmüştür.

Burjuvazi hükümetleri, hiçbir zaman bu kadar azgınlaşmamıştı. Yani, burjuvazinin azacağı varsa darbe falan bir şeyler ayarlar, yolunu bulur. Ama bu kadar arsızca, bu kadar "önümüze çıkana bin tekme" bir parlamenter politika görülmüş şey değil.

"Yasallık", bizzat yasama organı tarafından devre dışı, konu dışı bırakılmıştır.

5. Mücadeleye davet ya da "... Ya Barbarlık!"

Bizi kendi hak anlayışımız bağlar. Tüm mücadelemizi sil baştan düşünme zamanı geldi de geçiyor. Hukuk bitti; dava kazanmakla hidroelektrik santral durdumak arasında -değil politik ya da hukusal- mantıksal bir bağıntı bile kalmadı artık.

Durdurmadığımız baraj durmayacak. Adalet ve Kalkınma Partisi hükmettikçe adalet beklemede tutulacak.

Burjuvazi gemi azıya aldı. Tüm politik taktiğini rest çekme üzerine odakladı. Bunu bir davet olarak alalım. Artık mücadelenin kuralları değişti. Daha doğrusu; kural kalmadı. Demek ki artık oyunun kurallarını biz koyabiliriz.

"Kalkınmış" değil, "aşırı kalkınmış" ülkeler !

Devrimi Söylemek: Devrimci Söylem İnşasına Katkılar - 2

100618

“Kalkınmış” değil, “aşırı kalkınmış” ülkeler !


0) Giriş

Şu anda doğanın yenileme hızının 1.3 katı hızda tüketiliyor doğal kaynaklar. Yani artık doğayı kullanmak yerine, doğayı -kelime anlamıyla- tüketiyoruz. Doğanın açıkça “biteceği” günlere hızla ve de hızlanarak yaklaşıyoruz.

Aynı olgunun başka bir şekilde ifadesi daha zenginleştiriyor tartışmayı: Bugün herkes dünyadaki bir ortalama insan gibi* tüketirse, dünyada canlı yaşamını sürdürülebilir kılmak için 1.3 dünyaya ihtiyacımız var. Ortalıkta sadece bir tane dünya olduğunu hatırlatmaya gerek var mı?


1)“Harç bitti yapı paydos” ya da Her Büyüme İyi Değildir.

Herkes sizinle aynı şekilde tüketirse yaşamı sürdürülebilir kılmak için gereken dünya sayısına, “ekolojik ayakizi” deniyor. Yani, şu anda insanlığın ekolojik ayakizi, 1.3 dünyaya tekabül ediyor.
Şimdi bu 1.3 oranına daha yakından bakalım. “Ortalama” deyince bazı gerçekler gizli kalıyor. Biraz yaklaşalım:

Ülke	Ekolojik ayakizi
Amerika Birleşik Devletleri	9
İspanya	5,6
Fransa	4,6
Almanya	4
Türkiye	2,8
Brezilya	2,3
Çin	1,8
Zimbabve	1
Hindistan	0,8
Bangladeş	0,5

Ekonomistler, yukarıdaki listede ilk yedi ülkenin “gelişmiş”, diğerlerinin ise “gelişmemiş/gelişmekte” olduğunu söylüyorlar. Doğaya sorarsanız işin aslı öyle değil: Listede üçü hariç tüm ülkeler “aşırı gelişmiş” durumdalar.

Ekonomist değil devrimciyiz. Kalkınmış ülke, gelişmiş ülke gibi kavramları acilen terk edip, kendi sözümüzü söylemeliyiz.


2)Kim Neye Nasıl Kalkınıyor?

“Ortalama” deyince bazı gerçekler gizli kalıyor. Elbette ki, ABD'deki bir evsizle Bill Gates'in ekolojik ayakizleri aynı değil. Elbette ki, bir lokanta garsonuyla Rahmi Koç'un ekolojik ayakizleri aynı değil.

Sorun, devrimciler, emekçilere, patronların yaşam şartının tıpkısının aynısını vaat edince ortaya çıkıyor. Hayal ettiğimiz, herkesin bakkala ekmek almaya jiple gittiği bir sistem değil. Hayal ettiğimiz, dünyanın dört bir yanında herkesin Kolombiya muzu yediği bir sistem değil.


3)Berrak bir dille açıklamak

Sonuç olarak; muhalifler, bugün “gelişmiş” denen ülkelere “aşırı gelişmiş” demekte tereddüt etmemelidirler. Kalkınma söylemini topyekün reddetmenin tam zamanıdır. Bugün dünyayı yönetenlerin yaşam tarzı, imrenilecek değil, acilen değiştirilecek bir şeydir.

Dünyada canlı yaşamının sürmesini arzulayan, insanın doğayla gerçek ilişkisini sağlamayı amaçlayanlara çağrımızdır.

*“ortalama insan kadar” değil, “ortalama insan gibi”. Çünkü insanın gereksinimlerini karşılaması kendiliğinden ciddi bir sorun teşkil etmiyor, bu ihtiyaçların karşılanma biçimi ise bugün dünyayı felakete sürüklüyor. (İnsanların A noktasından B noktasına “ulaşması” ile, bu ulaşımı “5 kişilik bir jipte tek kişilik bir yolculuk” yaparak gerçekleştirmesi arasında uçurumlar var.)

Marul'un durusuna dair bir yazi

“Marul, çevre, doğayı koruma... Hepsi aynı kapıya çıkar işte. “

Marul’un aynı kapıya çıkmadığına dair bir yazı

Önce bir örnek: Marullar için su sorunu, barajlarda suyun azalması sorununun oldukça ötesindedir[1]. Marullar için su sorunu; suyun ticarileştirilmesi, kuraklık, iklim ve enerji politikaları, insan hakları sorunudur.

Sonra başka bir örnek: Marullar farkındadır ki, bugün hızlanarak devam eden küresel iklim değişiminin sorumlusu fosil yakıt kullanımı kaynaklı karbon salımlarıdır. Marullar farkındadır ki, iklimi ve dolayısıyla tüm canlı yaşamını[2] kurtarmayı tartışırken, dünyanın en büyük on şirketinin 7’sinin petrol şirketi, diğer 3’ünün ise araba şirketi olduğu hesaba katılmalıdır. Marullar için iklim sorunu, odadan dışarı çıkarken ışığı söndürüp söndürmeme meselesinin çok, ama bayağı çok ötesindedir.[3] Bizim için iklim tartışması; bu paragrafın üçüncü cümlesi ışığında; devlet tarafından sübvanse edilen kömür santralleridir, Danimarka’nın soğuk, fırtınalı, kasvetli kış günlerinde dahi çalışan güneş panellerinin Türkiye’de verimsiz çalışacağına dair uyduruk kamuoyu kampanyalarıdır, serbest piyasa koşullarında bile binlerce yatırımcıyı sıraya dizen rüzgar enerjisinin kullanımı için yönetmeliklerin bekletilmesidir, Kyoto Protokolü gibi yarım yamalak bir metni bile imzalamayarak G.W.Bush’la aynı kefeye[4] düşülmesidir.

Ekolojist hareket, ve dolayısıyla Marul, çevreci harekete, ne kadar ittirip kaktırsak da, sığmaz.[5] Marul, sorunu sebebinden doğru çözmeye odaklanır, sonucundan değil. İyi niyetli, sevimli insanlar, kış gelmeye yüz tutmuşken burnu akmaya başlamış arkadaşlarına, burun damlası önermezler, doğru dürüst C vitaminli bir şeyler yemelerini, kalın giyinmelerini falan önerirler. Marul’un marifeti, küresel ısınmayla ilgili de aynı samimiyeti korumasıdır.[6]

“Çevre mi, ekoloji mi?” tartışmasının zemini üç aşağı beş yukarı budur. Bu tartışma, ilgili konularda çalışan kişi ve kurumların iç tartışmasıdır. An itibariyle bizim için önemli olansa, bu tartışmanın çözümlenmesi falan değil. Bizim derdimiz, dünyanın yanıyor oluşu ve acilen harekete geçmemiz gerekliliği. Ne ağaç dikilmesiyle, ne yerlere çöp atılmaması için uğraşılmasıyla, ne de diş fırçalarken muslukların kapatılmasını hayatın anlamı olarak görmekle bir derdimiz var.[7] Çok daha basit bir şey diyoruz: Biz, öyle bir takım değiliz. Bizim hedeflerimiz, vizyonumuz, beklentilerimiz, dünya görüşümüz başka. Kampüs içinde Marul’a yer açmamak, “Aman canım, sonuçta hepsi toplumla falan uğraşıyor işte.” deyip Türkiye’deki bütün sivil toplum kuruluşlarını tek bir kurum altında birleştirmeye çalışmakla (en azından düşünsel düzlemde) aynı şeydir.[8]

MARULLAR

---

[1] “ötesindedir” diyoruz, “dışında” değildir.

[2] Bunu söylerken bazı böcek türlerini ve tek hücrelileri parantez içine alıyoruz.

[3] Bkz. Dipnot 1

[4] “aynı kefeye” diyoruz ama, aslında bu kefede yalnızca ABD ve Türkiye olduğu için, “aynı çukura” da denebilirdi.

[5] Marullar bu ittirip kaktırma işini, son derece iyi niyetle, aylar boyunca denediler. Bize güvenin, sırf teorik gevezelik etmiyoruz; deneyle de sabit, hakikaten sığmıyoruz. (Detaylar için herhangi bir maruldan, geçen sene BÜÇEK’in Marul’daki ortaklığının kapsamını dinleyebilirsiniz.)

[6] Burada bir parantez açıp, olası bir mantık hatasına dair uyarıda bulunmalıyız. Bu cümlenin aksi, hiçbir şekilde önceki cümlenin aksini gerektirmez: İnsanlar sevimliliklerini sadece sevdikleri insanlara yöneltebilirler. Bununla ideolojik bir sorunumuz yok. Kimseye ahlak dersi vermiyoruz. Parantezi kapatıyoruz.

[7] Dahası, hepimiz, kendi yaşamlarımız içinde zaten bu konularda hassasiyet gösteriyoruz. Eşek olmadığımızı belirtmek için dahi dipnot yazışımızın iyi niyetimizin göstergesi olmasını umuyoruz.

[8] Bunu kesinlikle savunmadığımızı belirtmeye gerek var mı?

Ekolojik Krizin Ekonomi Politik Eleştirisine Katkı

Marx’ın öngördüğü ya da Vay başımıza gelenler

İnsanlık tarihinde bir dönüm noktasına yaklaşıyoruz. Kapitalizm tarihinde ilk kez, materyal koşullar, insan bilinci üzerinde bu kadar güçlü bir baskı oluşturuyor. Küresel iklim değişimi özelinde değerlendirildiğinde bile yeterince yıkıcı olduğu herkesçe kabul edilen ekolojik kriz yaklaşıyor; ve ekolojist hareketin öncüllerinden farklı olmak üzere, kendini ahlaki bir tartışma olarak değil, ekonomi politik bir olgu olarak gösteriyor.

İnsanlık kendi sonunu hazırlamaya başlıyor ve bunun belirtileri tüm dünyada art arda açığa çıkıyor. Kapitalizm üretici güçler üzerinde ilerici bir kuvvet olduğu iddiasını korumakta zorlanıyor.

Kapitalizmin gerici nitelik kazanması ya da Taşıma suyla değirmen dönmez

Kapitalist üretim, kendi yıkımını hazırlıyor. Kar maksimizasyonu hedefi, kendi antitezini üretiyor. Kapitalizm, doğal sınırlarına erişmiş olmasına rağmen büyümesini sürdürmekte ısrar etmek zorunda kalıyor. Üretici güçlerin diyalektik yasalarına boyun eğme zamanı geliyor.

Üretim araçlarını ellerinde tutanlar dahi, kapitalizmden rahatsızlıklarını dile getirmeye başladılar. Bunu görmek için, bugün Avrupa Birliği’nde ve Birleşmiş Milletler’de iklim değişimi üzerine yazılan raporları okumak yeterli. Bu raporlarda, ancak yirmi yıl öncesinin en kızıl metinlerinde görülecek bir sertlik ve netlikle, gelir adaletsizliğinin küresel sisteme etkileri tartışılıyor.

Kapitalizmin büyüme miti bitim noktasına yaklaşıyor; toplumun, bu noktanın insanlığın da bitim noktası olup olmayacağına karar verme anı geliyor.

Mücadelenin özneleri ve tuzaklar

Bu üretim örgütlenmesinin insanlığın yıkımıyla sonuçlanacağını ilk fark edecek olanlar tarımsal üretimde çalışanlar olacak. Bununla eş zamanlı olmakla beraber, bilincin üzerindeki baskı biraz geriden gelmek üzere, üretim araçlarına sahip olmayan ve dolayısıyla geri döndürülemez krizden ilk etkilenecek olan kesimlerde memnuniyetsizlik başlayacak. Bu memnuniyetsizlik iki açıdan çok önemli: Birincisi, bu memnuniyetsizlik, romantik hümanistlerin uzun zamandır uğraştığı üzere “yeterince iyi anlatabilirsek olur” şeklinde soyut bir öznellikle değil, materyal koşulların insan bilinci üzerinde bir basınç oluşturmasıyla oluşacak. İkinci olarak, ilk kez memnuniyetsizlik günlük politikalara değil, doğrudan sistemin işleyişine yönelik olacak, yani gerginlik burjuvazinin temsilcilerinin çözüm öneremeyeceği bir noktada kilitlenecek.

Bu doğal evrim sürecinin sonucu tabii ki önceden belirlenmiş değildir, aksine, insanlığın iradesine bağlıdır. Bu aşamada ilk tehlike; ülke sınırları içinde olduğu kadar, ülkelerin içinde daha yerel boyutlarda da, klasik milliyetçiliği andıran bir ideolojinin finansal bir sıkıyönetim çağrısıyla bu süreci yönlendirmesi ve toplumu çözümsüzlüğe sürüklemesi olacaktır. İkinci tehlike ise metafizik inançlar temelinde yükselen bir kadercilik ile toplumun eylemsizliğe gömülmesi ve çürümeye terk edilmesidir. Her iki durum da, burjuvazinin ekonomik düzeyde kazanmakta oldugu gerici kimliğin politik düzeydeki yansımalarıdır.

İnsanlığın -ve dahası, dünyada yaşamın- sürdürülebilir kılınmasına uğraşan aydınların aklında tutması gereken şey, bu dünyaya ilgisini yitirmemiş üreticilerin, hareketin doğal müteffikleri olduğudur.

Sorunun kendine özgü nitelikleri

Küresel iklim değişimi, doğa ile iç içe olması sebebiyle, özel bir durum oluşturuyor. Etkilerin dayanılmaz boyutlara erişmesi ile soruna çözüm bulunması eşzamanlı olarak gerçekleşmiyor. Acil eylem gerekliliği bilimsel bir netlikle kendini gösteriyor. Geri çevrilemez mekanizmaların birbiri ardına çalıştırılması, iş işten geçtiken sonra farkındalığın yetmeyeceği anlamına geliyor.

Bu noktada, mücadeleyi örgütleyecek güçlerin, kendilerini kapitalizmin antitezi olarak değil, başlı başına sosyalizmi olumlayarak tanımlamaları gerekiyor.

Sosyalist aydınların ilk aşamada üzerine düşenler ya da Ne Yapmalı?

Sorunun kendine özgü aciliyetini de temel almak üzere, sosyalist aydınların “halka inmek - halka 'çıkmak'” , “çatı parti” , “şemsiye örgüt” kavramlarından sıyrılması ve bir şeylerin çatısı olmak yerine tabanı olmayı öğrenmesi gerekiyor. Kendini kapitalizm eleştirisi olarak değil, doğrudan doğruya sosyalizm olarak tanımlaması gereken bu hareketin, toplumun geri kalanına gösterebileceği somut çözümleri üretmiş olması önem kazanıyor.

Ülke içindeki ve küresel ölçekteki mücadele alanlarıyla bağlantıyı koruyarak yerel düzeyde adımlar atılması; artan memnuniyetsizliği yönlendirmekteki merdivenleri oluşturacak.

Marx sonrası filozoflar yalnızca Marx'i farklı şekillerde yorumlamışlardır, ama asıl mesele -hala- dünyayı değiştirmektir.