NONE

Bip bip vın vın

Sardinya adasına gittim. Bunda bir ilginçlik yok. Adada ilginçlik çok. (Gramsci orada doğmuş mesela.) Ama benim gitmiş olmamda bir ilginçlik yok, zaten bir konferans bahanesiyle gittim. Gitmişken partnerimle on günlük bir de tatil yaptık.

Çok da süper planımız vardı. Araba kiralayacağız. Hani artık ben de sürebiliyorum ya, bir o bir ben süreceğiz, koylardan koylara gideceğiz.

Her şey hazır. Kalacak yer rezervasyonlarını yapmışız, gün gün planlarımızı yazmışız, benim de konferansım bitmiş Cagliari'ye dönmüşüm Partnerimi bekliyorum. O da işte havaalanında uçağının kalkmasını bekliyor. Öyle goy goy yazışıyoruz. Ben planlarımızı detaylandırıyorum falan.

Sonra bir anda "Noooooooooo" yazdı. İngilizce yazışıyoruz da ondan öyle yazdı, yoksa "Yooooooo" veya "Aaaaaaaaa" veya "Haaassssss" gibi bir şey yazardı herhalde.

Evde bırakmış sürücü ehliyetini.

Ben dedim "Takma kafana, hallederiz." Neyi hallediyorsak...

Neyse işte iki kapılı küçük bir araba kiraladık. Ben tabii az çok nerelere gidileceğini biliyorum, ama oralara nasıl gidileceğini araştırmış değilim. Koyduk harita uygulamasına, git diyor gidiyoruz.

Cagliari'den çıktık öğleden sonra, ilk durağımıza vardık, asayiş berkemal. Uyuduk uyandık. Koylar bizi bekler. Ama işte o günden itibaren şöyle bir şey oldu. Şuraya gidelim diyorum haritaya, iyi tamam diyor, mesafe 40 kilometredir diyor, yolculuk süresi yaklaşık bir saat diyor. Nasıl oluyorsa...

Sonra işte şöyle maki manzaralı bir yerlere gittik.

Manzara güzel tabii, ama bakabilirsen.

Efendim, yollar şöyleymiş.

Bunlar, tabii ki çift yönlü, yolun ortasında çizgi çekmeyi hak edemeyecek kadar dar yollar. Üstüme iyilik sağlık. Biz koylardan koylara dediydik, bunun anlamının virajlardan virajlara olduğunu anlamadıydım. Bir de bu virajlar tabii dağlık yer olduğu içindir. Yani fotoğraflarda görünmeyen yokuşları inişleri de sen getir gözünün önüne.

Oysa hayatında kaç kere Kaş, Kalkan taraflarına gitmiş bir insanın bu duruma uyanması lazımdı çoktan. Partnerime mi güvenmişim neyse, hiç hesap etmemişim.

İşte böylece, iki aylık ehliyetimle, on gün boyunca, her gün en az iki saat, toplam 1100 kilometre araba kullandım birdenbire. Hem de kiralık araba, yani çizdirmek çarpmak lüksüm de olmadan.

Bu da beklenmedik yeni bir zafer oluverdi listeme. Kutlamasını da terk edilmiş madenlere bakarak ve akvaryum gibi Akdeniz'de yüzerek kutladık. Bir zafer olunca kendimle ve seninle paylaşmaya söz vermiştim sene başında; işte iki tane de fotoğraf koyayım:

Hayatımda ilk kez, sıfır çürük

Kendimi bildim bileli dişlerim çürüktür. Dolgu yapılır, dolgunun kenarından girer yine bir şeyler, çürük yürür dolgunun altına. Onu hallederken başka dişler çürür. Onları doldururken ötekine kanal tedavisi gerekir, sonra o kanallar enflame falan olur. Bozdukça bozan ama bir türlü de final yapmayan dizi gibi.

Bakmıyor da değilim dişlerime. Günde iki fırçalamaksa fırçalarım. Diş ipi kullanırım, hatta çantamda diş ipiyle gezerim. Bir ara o ağızdaki her şeyi öldüren ağız sularından da kullanmıştım (sonra başka dişçi bırak deyince bıraktım).

Kimi diyor ki o kadar erik limon yeme, kimi diyor ki genetik. Genetiktir genetik.

Bir fikir edinesin diye söylüyorum: Toplam 15 dişimde çürük olmuş şimdiye kadar. Yirmi yaş dişlerimi çektirmiş olsam dolgulular hükümet kurabilecekmiş ağzımda.

Neyse, hikaye şu. Birkaç yıl önce sanki düzenli bir işim olacakmış gibi olunca tüm dişlerin panoramik röntgenini çekip bir plan çıkardık dişçimle. İşte Kasım 2022'den beri, beş altı ayda bir gidip bir iki dolgu yaptıra yaptıra o listeyi 2025'te tamamladık. Ama bu arada tabii ki yeni girişimci çürükler oluştular. Onlara da bu sene el attık. Bu iş Ocak'ta biter sandımdı ama şimdiye kadar uzadı.

Bugün itibariyle, nihayet, ağzımda toplam sıfır çürük var. (Zaferden zafere koşuyorum.)

Böyle bir şey daha önce hiç başıma gelmemişti.

Kutlamak için ne yesem, ne içsem, ne ısırsam bilemedim. Yoksa aksine bir süre hiçbir şey yemesem, F harfini falan hiç kullanmasam mı...

Ne kadar dayanırım bilmem bu çürüksüzlük ahvalinde, ama şu anda kutlama yapmayı hak ediyorum bence.

I have a driver's license!

There is a recurring joke in the family about how I lived through all my young adulthood without a driver's license.

The beginning is me moving to Istanbul for university. For trivial reasons, it was out of question to take the license at that time: it would be completely impractical to practice driving in said city. In the meantime years passed and I found it less and less relevant to invest my time on cars.

Of course, everyone else would insist that I would get the license. Arguments for: you never know, just in case, it's good to have it. Arguments against: millions of actual cases (of the "just in case") where it was absolutely beneficial not to be a driver.

So the joke was that for every single reason in favor that my father would give, I would provide ten reasons against. And I would actively point them out. (We are now in a dinner, you know who can drink alcohol? Something needs to be picked up from somewhere, you know who will not be called to do it? Not to mention the inspections, the insurance and the accidents.)

Needless to say, I won this bet. My trolling skills overpowered my family's rationality.

Years later, something happened that was not supposed to happen.

My father got sick. He had to go to the hospital (or the clinic) more than once a week. Right after the initial stages of the illness, he stopped driving.

My mother drives, and there are taxis. They handled it just fine. They didn't need me. But something else mattered. Which is that I didn't matter. I could go to support them, I wanted to go support them. But we made a cost-benefit analysis. Destabilizing their newly established routine, stressing them about what I will eat, where I will sleep, if there is reasonable internet connection... all of this without a meaningful upside.

In a way, I never knew (of the "you never knew"). I could be doing some of the driving.

My father died in six months.

The next autumn I decided to take driving classes.

This was more than a year ago.

My travels and the class schedules have been slaloming between each other so it took me longer to get stuff done.

This was the car of the school. I'm putting it here for you to be aware and be kind with other learners.

Then, I failed the practical exam.

Strange, because until then the only exams that I failed were of STDs.

Then, I failed it again.

It was confusing, expensive and extremely impractical for my daily life.

Then, I relearned something about myself.

The reason I passed the theoretical exam so easily was that I had overprepared. I was doing 10 exams per day (30 questions each), for a period of an entire month. The total number of questions (they publish the entire repertoire online) is 400. And I was doing 300 questions per day. So the point is that when I went to the exam, there was no question that was not obvious to me. Which meant that I was extremely calm.

For the practical exam, the option of overpreparation was not available, because I cannot practice in my sparetime and on my own rhythm. I depend entirely on the classes from the driving school. But I hadn't done anything to compensate for this problem.

So now I was angry at myself not for failing an exam because a pedestrian showed up behind a car parked on the zebra crossing, but for not having followed through on something that I very well knew about myself. Self-awareness is useless if you don't use it.

Fed up of paying for repeat exams (which come with compulsory classes), I paid instead for redundant extra classes.

The exam was today.

I was not overprepared. I was not confident. But I was also not too nervous.

Now, I have a driver's license.

This saga came to an end with a major victory. So here I am, committed to tell myself the history of the accomplishments of the year. It's a big one.

I am ready to contribute to chaos, noise, pollution, and latent urban anger. Let me know if you need me.